Ο εύκολος τρόπος να κάνετε νέες γνωριμίες και σχέσεις!
Με περισσότερα από 535.000 μέλη,
το Sxeseis.gr είναι το μεγαλύτερο ελληνικό site γνωριμιών.
Το Sxeseis.gr συνδυάζει με μοναδικό τρόπο λειτουργίες κοινωνικής δικτύωσης ,σελίδας γνωριμιών, forums και chat rooms δίνοντας στα μέλη του περισσότερες δυνατότητες και ευκαιρίες επικοινωνίας και γνωριμίας, από οποιοδήποτε άλλο μέσο.
Μάθετε περισσότερα για το Sxeseis.gr
Είμαι :
Ενδιαφέρομαι για :
Ημ. Γεννήσης μου :
Κατοικώ :
Νομός :
Περιοχή :
Ουπς! Ξεχάσατε να συμπληρώσετε κάποιες πληροφορίες!
Ουπς! Η ημερομηνία γέννησης δεν είναι σωστή!
Εγγραφή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε

Mαταιοδοξία και διοίκηση....

Επιλέξτε σελίδα: (1-2)
Σελίδες 12

# 21 στις 10/9/2006
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Παράθεση:
Originally posted by Μυρτώ
Δηλαδή , για μένα ο ανθρώπινος παράγωντας είναι το ενεργητικό μου...
Εάν δεν τον αξιοποιήσω σωστά και εάν δεν τον αμείψω σωστά όταν αποδώσει ... θα σταματήσει και να πάράγει σωστά αλλά και να αποδίδει....



Μπορεί να ισχύει για σένα ο ανθρώπινος παράγοντας.
Στις περισσότερες εταιρείες και επιχειρήσεις που οι υπάλληλοι δεν αμοίβονται σωστά, όταν ζητήσουν αυτά που τους ανήκουν η απάντηση της εξουσίας είναι αυτή: "Αν δεν σου αρέσει σήκω και φύγε, εκατό σαν κι εσένα περιμένουν έξω να πάρουν τη θέση σου". Καταπάτηση δικαιωμάτων έκ του ασφαλούς μιας και το ποσοστό της ανεργίας όλο και μεγαλώνει.

Μυρτώ

# 22 στις 10/9/2006
author
Γυναίκα / 48 / Παντρεμένη
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Πετρούπολη
Θέματα: 972
Απαντήσεις: 16.744
'Aρεσαν+: 0%

Παράθεση:
Originally posted by calista

Παράθεση:
Originally posted by -Flymoon-

Αν μου πεις ενα πολυ δυνατο επειχηρημα στο γιατι θα επρεπε ονειρο ενος
ανθρωπου ειναι να φτασει τοσο ψηλα στην ιεραρχια των ανθρωπων ........τοτε ισως καταλαβω τι νοημα εχει ολος αυτος ο αγωνας......

............ευχαριστω δεν θα παρω..............



Δεν μπορώ να σου απαντήσω σ' αυτό το ερώτημα διότι δεν ανήκω
στην ομάδα των ανθρώπων με αυτό το όνειρο!

Μπορώ όμως να σου πω τη θέση κάποιων από εμάς που φτάσαμε
σ' αυτή τη θέση οδηγούμενοι απ' την εξέλιξη της καριέρας.

Ξεκινήσαμε με σπουδές σε κάποιο κλάδο, ιδανικά στον χώρο
που επιθυμούσαμε. Τότε δεν διαφαινόταν πουθενά πως
κάποια χρόνια αργότερα, πολλά ή λίγα, θα είχαμε να κάνουμε
με διαχείρηση ανθρώπινου δυναμικού.

Όνειρό μας λοιπόν ΔΕΝ ήταν να φτάσουμε ψηλά στην ιεραρχία
των ανθρώπων όπως το ονομάζεις. Ήταν να εφαρμόσουμε
αυτά που μάθαμε, να δημιουργήσουμε στο χώρο μας.

Και με τα χρόνια, προσθέσαμε γνώσεις μέσα απ' τις εμπειρίες,
εξελιχθήκαμε επαγγελματικά και ανεβαίναμε τα σκαλιά της ιεραρχίας.

Και κει άρχισε ένας δεύτερος διαχωρισμός:
σ΄εκείνους που ανακάλυψαν τη γλυκειά γεύση της εξουσίας
με όλα τα ...συνεπακόλουθα και σ' εκείνους που συνέχισαν
με την ικανοποίηση της δημιουργίας.

Στους πρώτους ψάξε για να βρεις την απάντηση που ζητάς.

Οι υπόλοιποι είμαστε εμείς που προσπαθούμε να κρατάμε
την ομάδα μας ενωμένη, σε αντίθεση με αυτά που λέει
η φίλη μας η kaeir πιο πάνω.
Εμείς που καταλαβαίνουμε ότι η δουλειά "βγαίνει" ομαδικά
διότι περάσαμε απ' αυτή την ομάδα κι έχουμε ευχάριστες
αναμνήσεις, δημιουργικές!

Ναι Μυρτώ έχεις δίκιο, η πίεση καταντάει απαράδεκτη
μα από εμάς δεν είναι ποτέ προμελετημένη όπως σου είπα.

Και δεν θεωρώ ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη ανάμεσα στους
εργαζόμενους και στη διοίκηση την οποία καλείται κάποιος
μάνατζερ να διατηρήσει καλέ μου vallon.
Και οι δύο πλευρές παλεύουν με τον ίδιο σκοπό:
όλοι θα είναι κερδισμένοι αν η δουλειά "πάει καλά".
Αλλά πάλι στο συγκεκριμένο ίσως να μην έχω σφαιρική
άποψη διότι δεν έχω περάσει από "φάμπρικα", παραγωγική
ή ανθρώπινη. Και ευτυχώς δεν έχω βρεθεί στην τραγική θέση
να κάνω απολύσεις.

Είναι και ο χώρος που κινούμαι τέτοιος που το μεγαλύτερο ρόλο
τον παίζει ο ανθρώπινος παράγοντας.
Αν η ομάδα μου δεν είναι ενωμένη, αν δεν έχει "κέφια" δημιουργικά,
δουλειά δεν βγαίνει!

Οι εργαζόμενοι, από ένα σημείο και πέρα, την υπέρβαση στη δουλειά τους
δεν την κάνουν μόνο για τα χρήματα. Την κάνουν και για τον ...αρχηγό.

Δεν μπορώ να "δώσω εντολή" εκτέλεσης εργασίας που ξέρω ότι απαιτεί
24ωρη προσπάθεια κι εγώ να πάω σπίτι μου για ύπνο!
Μαζί θα το παλέψουμε και θα το καταφέρουμε.
Κι εκείνοι θα ακούσουν το μπράβο από μένα αλλά και από την διοίκηση
για την προσπάθεια, το ευχαριστώ.

Δεν είναι όμως πάντα όλα ιδανικά πλασμένα...
Δεν είναι πάντα η πίεση αποδεκτή και κατανοητή από όλους.
Εκεί λοιπόν έρχεται η καλλιέργεια του μάνατζερ...
Αυτή που είναι η φυσική του, αυτή που εξέλιξε οδηγούμενος
από κάποιον μέντορα στο παρελθόν.

Εξηγείς και ζητάς από την ομάδα σου, δεν απαιτείς.
Κρατώντας την κάποια απόσταση από εκείνους, ξέρεις πώς να
το ζητήσεις.

Ζητώ συγνώμη για την πολυλογία αλλά είμαι ...επεξεγηματική
εκ φύσεως!

Και είμαι και χαρούμενη που έχω όλους αυτούς τους συνεργάτες
γύρω μου! (μπορεί να είμαι και απλά τυχερή...)


Φίλε Flymoon,
θα συμφωνήσω απόλυτα με την callista...

Κανένας μας δεν ξεκίνησε με την προοπτική να διαχειρίζεται ανθρώπινο δυναμικό (εκτός από αυτούς που σπούδασαν σε σχετικούς τομείς με το Human resource management) απλά προέκυψε στην πορεία.

Ολοι περάσαμε κάποια χρόνια και και κάποιους κόπους για να πάρουμε τα προσόντα που θα μας βοηθούσαν να δουλέψουμε και να εφαρμόσουμε την επιστήμη μας η οποία πρακτικά είναι και η πηγή του εισοδήματος μας.

Οσο πιο καλός είσαι στην δουλειά σου και όσο προχωράς ιεραρχικά , τόσο αυξάνονται και τα οικονομικά ωφέλη. Δεν πιστεύω ότι κανένας θέλει να γίνει manager απλά και μόνο για "διατάζει" ανθρώπους ... Θέλει να ανέβει για να κάνει και την δική του ζωή πιο εύκολη.

Για μένα , η διαχείρηση της ομάδας δεν είναι αγγαρία είναι χαρά. Στα τελευταία χρόνια πιστεύω ότι η ομάδα μου δουλεύει ρολόι , ασχέτως εάν η δουλειά μας αυξάνεται με τον χρόνο γιατί από την πλευρά μου οργάνωσα κάποιες εργασίες και από την πλευρά τους οργάνωσαν τον δικό τους χρόνο. Συνενοούμαστε , επικοινωνούμε , γελάμε και γενικώς έχουμε ένα όμορφο κλίμα που μας βοηθά να ξεπεράσουμε την πίεση της δουλειάς ...
Επίσης , μου αρέσει η ελευθερία στην ομάδα και η πρωτοβουλία. Δηλαδή , δεν αισθάνομαι ότι είμαι εκεί για να τους τρομάξω και να τους επιβάλω απόψεις , είμαι εκεί για να τους βοηθήσω , για να λειτουργώ σαν μεσάζοντας με το higher management και για να αναλαμβάνω τις ευθύνες όταν κάτι πάει στραβά...

Σύντομα περνάω στο higher managemet και αν υπάρχει κάτι που θα μου λείψει είναι η ομάδα μου ... που πραγματικά τους αγαπάω. Η πιο ψηλή αλλά σαφώς πιο μοναχική θέση , το μόνο που μου δίνει είναι μια καλύτερη ποιότητα ζωής , μια καταξίωση και βέβαια την δυνατότητα να εμβαθύνω σε ένα αντικείμενο που με ενδιαφέρει....

Δεν είναι λοιπόν θέμα πρωταρχικού στόχου η διοίκηση αυτή καυ αυτή...
Είναι θέμα εξέλιξης ... και προσωπικής πορείας.

Σέβομαι όλα τα χρόνια και όλους τους κόπους των σπουδών μου και απλά θέλω να κάνω ότι καλύτερο μπορώ και για τον εαυτό μου και για την οικογένεια μου...

Από κει και πέρα... η ομάδα δεν είναι οι δούλοι και ο manager είναι ο βασιληάς..

Είμαστε όλοι ομάδα ... απλά ο ένας πρέπει να οργανώσει και να λογοδοτήσει...

Hereβs to the crazy ones. The rebels. The troublemakers. The ones who see things differently. While some may see them as the crazy ones, we see genius. Because the people who are crazy enough to think they can change the world, are the ones who do.

evans

# 23 στις 10/9/2006
author
Ανδρας / 56 / Ελεύθερος
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγιος Δημήτριος
Θέματα: 75
Απαντήσεις: 3.828
'Aρεσαν+: 0%

Παράθεση:
Originally posted by Μυρτώ
Δεν ξέρω evans εάν η πειθαρχία που περιγράφεις σε θέματα στρατιωτικής ιεραρχίας μπορεί να ισχύσει σε ένα χώρο μιας επιχείρησης στην οποία τα στελέχη της κονταροχτυπιούνται στην κυριολεξία για τους ίδιους στόχους.
Ενας πάει μπροστά.... 10 μένουν πίσω. Και δεν πάει απαραίτητα μπροστά ο "άξιος" και ούτε το "μπροστά" είναι αυτονόητο για όλους.

Δεν αναφερθηκα πουθενα σε θεμα πειθαρχιας , ασχετα αν υπονοειται σε ενα συνολο ανθρωπων που καποιοι εχουν συγκριμενες θεσεις και αρμοδιοτητες για τον ελεγχο και την καλυτερη διαχειριση του ανθρωπινου δυναμικου.
Με τη στρατιωτικη νοοτροπια και φιλοσοφια ειχαμε καποιες διαφορες (περα του κουρεματος... ) και δεν επελεξα τετοια σταδιοδρομια .
Ομως εχοντας υπηρετησει 28 μηνες (19 σαν αξιωματικος ) σε συγκεκριμενες θεσεις παρατηρησα πως δεν διαφερει και πολυ με τις κονταρομαχιες , τα πισωπλατα μαχαιρωματα και την αξιοκρατια που ισχυει σε ιδιωτικο και δημοσιο τομεα.
Η νοοτροπια ...εδω δεν ειναι στρατος (εξηγησαν πιο πριν οτι δεν ασπαζομαι την στρατιωτικη νοοτροπια ) ειναι λαθος!
Οι μαζες πρεπει να ελεγχονται και να καθοδηγουνται ... και το μπαλακι παει στους κατεχοντες ηγητικες θεσεις....

Οι ιδανικοί managers όπως τους περιγράφεις δυστυχώς κατά την ταπεινή μου γνώμη και μετά από 13 χρόνια εμπειρίας σε τέτοια εργασιακά περιβάλλοντα , σπανίζουν.

Εχω γνωρίσει managers πραγματικούς γκουρού... αλλά ήταν ελάχιστοι και δυστυχώς δεν είχαν τον χρόνο να ασχοληθούν με τον καθένα από τα στελέχη τους σαν μονάδα. Οσοι το έκαναν , ήταν και μέντορες άλλων ικανών στελεχών.

Η εννοια του manager (που υπονοει και την ικανοτητα του ηγετη ) δεν εχει αξια αν δεν εχει ολα εκεινα που αναφερα στο προηγουμενο post μου και μη ξεχναμε μεσα στις διοικητικες τους ικανοτητες σημαντικη θεση κατεχει και το προτερημα του δικαιου...

Συνήθως έχεις να κάνεις με εγωισμούς και μικρο - ματαιοδοξίες και ανταγωνισμούς στα οποίες όμως πρέπει να ελισσεσαι , εάν δεν έχεις την ισχύ να φέρεις την αντιπαράθεση μέχρι τέλους.

Για μένα , η ευθεία αντιπαράθεση με τον ανώτερο μου , πιστεύω ότι γυρνάει εναντίον μου μακροπρόθεσμα ... εκτός εάν έχω σταθερά επιχειρήματα να υποστηρίξω την αιτία της αντιπαράθεσης ... και πάλι ... πιστεύω ότι θα μου το φυλάει για μετά...
Ετσι ειναι και το πιο πιθανο να το βρεις αργοτερα , απο καποια αλλη θεση , μπροστα σου.

Για το άλλο ερώτημα τι νομίζεις;
Αναίμακτη αποχώρηση ή αποχώρηση με αιτιολογία;


Στο διλλημα που θετεις δεν δινεις αλλη εκδοχη περα της αποχωρησης...
Δεν μου αρεσουν οι ηττες και οι αποτυχιες και η αποχωρηση αυτη την εννοια εχουν για μενα .
Την ιδια σκεψη δεν σου κρυβω κανω κι εγω στη νεα μου θεση . Αντιμετωπιζω μια συμπεριφορα απο εναν αλλο υπευθυνο τμηματος που θα επρεπε να συνεργαζεται με το δικο μου τμημα .
Εγω προσωπικα τον βλεπω σαν ανωτερο λογω των 18 χρονων που βρισκεται στην εταιρεια ... ασχετα αν η διευθυνση του εχει τονισει τις υποχρεωσεις του .
Λογω παλαιοτητας αλλα και λοω φιλικων σχεσεων με τη διευθυνση βρισκει τροπο να μειωνει και να εκθετει το τμημα που ειμαι εγω υπευθυνος.
Εχω στοιχεια εναντιον του.... δεν θα μπω στη διαδικασια ουτε να του αλλαξω μυαλα ουτε νοοτροπια και σιγουρα (αν και μου περασε η σκεψη) δεν θα του γινει το χατιρι ν' αποχωρησω , ουτε και να χρησιμοποιησω τα καλα χαρτια μου.
Κι αν τυχει να αποχωρησω ....ξερω που ειναι ο δρομος , το καπελακι μου και με την αξιοπρεπεια μου τους λεμε ...καλη συνεχεια , δεν μου κανετε (οπως εχω πραξει και στο παρελθον)

# 24 στις 10/9/2006
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Είναι γεγονός ότι πολλά άτομα που φτάνουν σε ηγετικές θέσεις εκδηλώνουν μια ψυχοπαθητική συμπεριφορά. Το εχω δει πολλές φορές να συμβαίνει και κυρίως σε κάποιον πρώην συνάδελφο. Θα έλεγες πως είναι ένα από τα καλύτερα παιδιά αν τον γνώριζες έξω, εκτός δουλειάς, αλλά όταν αναλάμβανε εξουσία στα χέρια του γινόταν άλλος άνθρωπος. Μοχθηρός , φωνακλάς, απειλητικός. Ίσως και να νόμιζε πως έτσι θα επιβληθεί.
Αλλοι πάλι είναι εντελώς πράοι, αλλά με μια απίστευτη πειθώ. Μου έτυχε ένας τέτοιος προϊστάμενος που μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις για την ακεραιότητα του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς του. Ποτέ δεν διαπληκτίστηκε με υπάλληλο και ποτέ δεν επέβαλε έργο. Είχε όμως έναν καταπληκτικό τρόπο να πείθει και να προκαλεί τη φιλοτιμία των υφισταμένων του. Ακόμα τον μνημονεύουμε για τις αρετές του κι ας μη συνεργάζεται πια μαζί μας.
Και φυσικά υπάρχουν κι εκείνοι που διοικούν μόνο μέσω ρουφιάνων και οι οποίοι είναι η χειρότερη επιλογή για μια τέτοια θέση. Διαλύουν τα πάντα.

Για μένα η θέση του Προϊσταμένου είναι απρόσωπη όταν απευθύνομαι σ αυτόν. Ο σεβασμός προς τη θέση είναι απαίτηση της ιεραρχίας. Το πρόσωπο όμως που ενσαρκώνει το ρόλο αυτό μπορεί να το εκτιμώ ή να μη το εκτιμώ καθόλου και με τον τρόπο μου το αντιλαμβάνεται. Δεν χρειάζεται να φτάνει κανείς στα άκρα, γιατί σε εμάς υπάρχει και μια πειθαρχική ευθύνη με συνέπειες.
Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει και δεν ζηλεύω καμιά θέση ιεραρχίας και κατά το παρελθόν είχα υποβάλει και δήλωση εξαίρεσής μου από τις κρίσεις για αυτές τις θέσεις. Εφτασα εκεί που ήταν να φτάσω , έφυγα, δεν με ενδιαφέρει πια η κορυφή στην επαγγελματική ζωή. Προτιμώ να είμαι μια ευτυχισμένη και αραγμένη παρά μια επιτυχημένη και αγχωμένη.

dylanthomas

# 25 στις 10/9/2006
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Δυστυχώς πιστεύω, πως ή ζωή μας, καταστράφηκε, χωρίς ελπίδα ανάκτησης, από τους Mr executives!!!

calista

# 26 στις 10/9/2006
author
Γυναίκα / 56 / Ελεύθερη
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Γαλάτσι
Θέματα: 5
Απαντήσεις: 1.528
'Aρεσαν+: 0%

Παράθεση:
Originally posted by dylanthomas
Δυστυχώς πιστεύω, πως ή ζωή μας, καταστράφηκε, χωρίς ελπίδα ανάκτησης, από τους Mr executives!!!



Ουφ! Γλίτωσα τα πυρά!
Δεν είμαι Mr...

Λίγοι άνθρωποι φτάνουν στην απέναντι όχθη. Οι υπόλοιποι τρέχουν πάνω - κάτω σ' αυτή την πλευρά της στεριάς.

dylanthomas

# 27 στις 10/9/2006
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Ουφ! Γλίτωσα τα πυρά!
Δεν είμαι Mr...



Ακόμα χειρότερα; !!!!!

Μυρτώ

# 28 στις 10/9/2006
author
Γυναίκα / 48 / Παντρεμένη
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Πετρούπολη
Θέματα: 972
Απαντήσεις: 16.744
'Aρεσαν+: 0%
Ούτε γω είμαι Mr....
Callista ... women always do it better !!!!

Mην τους ακούς κοπέλα μου...
Hereβs to the crazy ones. The rebels. The troublemakers. The ones who see things differently. While some may see them as the crazy ones, we see genius. Because the people who are crazy enough to think they can change the world, are the ones who do.

calista

# 29 στις 10/9/2006
author
Γυναίκα / 56 / Ελεύθερη
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Γαλάτσι
Θέματα: 5
Απαντήσεις: 1.528
'Aρεσαν+: 0%

Παράθεση:
Originally posted by Μυρτώ
Ούτε γω είμαι Mr....
Callista ... women always do it better !!!!

Mην τους ακούς κοπέλα μου...



Δεν τους ακούω Μυρτώ μου!
Και χαίρομαι πολύ που δεν είμαι Mr...
Αλλά μια απλή πλην τιμία Mrs Executive...
Με μια καταπληκτική ομάδα (τι ομάδα δηλαδή, όλη την εταιρεία...)
που τους αγαπώ και με αγαπούν!

Μια αγάπη που στηρίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό
της προσωπικότητας και της προσπάθειας,
αλλά και στις μπύρες, τις πίτσες και τα ουζάκια με μεζέ
τις ώρες του "πιεστικού" brain storming"!!!

Μια μικρή διαφωνία όμως μαζί σου:
"women always do it better"???

Όχι και όλα!! Όχι και όλα!!

Λίγοι άνθρωποι φτάνουν στην απέναντι όχθη. Οι υπόλοιποι τρέχουν πάνω - κάτω σ' αυτή την πλευρά της στεριάς.

vallon

# 30 στις 10/9/2006
author
Ανδρας / 55 / Ελεύθερος
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αθήνα
Θέματα: 5
Απαντήσεις: 318
'Aρεσαν+: 0%
Κάποια στιγμή έτυχε στη ζωή μου να συμμετέχω σε μια ομάδα συμβούλων που είχαν σαν αρχηγό μια γυναίκα. Μου έκανε εντύπωση η ομολογία της που ήταν ότι για να φτάσει μια γυναίκα σε ανώτερες ιεραρχικές θέσεις πρέπει να έχει περάσει από πολύ σκληρότερες καταστάσεις απ ότι ένας άντρας. Η ιεραρχία είναι ρατσιστική, με άλλα λόγια , οι γυναίκες είναι καλές για την στελέχωση των χαμηλόβαθμων θέσεων αλλά όταν πρόκειται να ανέβουν τότε τα πράγματα αλλάζουν..
Βαρέθηκα τις γκόμενες κοντεύω να τα χάσω γι' αυτό και τ' απεφάσισα για να φορέσω ράσο.

calista

# 31 στις 10/9/2006
author
Γυναίκα / 56 / Ελεύθερη
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Γαλάτσι
Θέματα: 5
Απαντήσεις: 1.528
'Aρεσαν+: 0%

Παράθεση:
Originally posted by vallon
Η ιεραρχία είναι ρατσιστική, με άλλα λόγια , οι γυναίκες είναι καλές για την στελέχωση των χαμηλόβαθμων θέσεων αλλά όταν πρόκειται να ανέβουν τότε τα πράγματα αλλάζουν..



Αυτή η τελευταία πρόταση είναι ΚΑΙ δική σου αντίληψη?
Λίγοι άνθρωποι φτάνουν στην απέναντι όχθη. Οι υπόλοιποι τρέχουν πάνω - κάτω σ' αυτή την πλευρά της στεριάς.

vallon

# 32 στις 11/9/2006
author
Ανδρας / 55 / Ελεύθερος
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αθήνα
Θέματα: 5
Απαντήσεις: 318
'Aρεσαν+: 0%

Παράθεση:
Originally posted by calista

Παράθεση:
Originally posted by vallon
Η ιεραρχία είναι ρατσιστική, με άλλα λόγια , οι γυναίκες είναι καλές για την στελέχωση των χαμηλόβαθμων θέσεων αλλά όταν πρόκειται να ανέβουν τότε τα πράγματα αλλάζουν..



Αυτή η τελευταία πρόταση είναι ΚΑΙ δική σου αντίληψη?


με τίποτα δεν υποστηρίζω κάτι τέτοιο.
απλά μεταφέρω το κλίμα που έχω παρατηρήσει να υφίσταται σε πολλές εταιρίες, άσε βέβαια στον δημόσιο τομέα.
Οι γυναίκες αν θέλεις έχουν μια ιδιαίτερη ικανότητα επικοινωνίας από ιεραρχικές θέσεις . Θέλεις λόγω αντίθετου φύλου με συμφέρει αν είχα κάποιον ανώτερο ιεραρχικά να ήταν γυναίκα. Τα όμοια φύλα γίνονται κατά κάποιο τρόπο ανταγωνιστικοί μεταξύ τους.
Όχι γενικά πιστεύω ότι υπάρχουν γυναίκες που έχουν την φυσική ικανότητα ενός manager . Μια τέτοια έχω επι παραδείγματι την αδελφή μου. Είναι ο καταπληκτικότερος άνθρωπος για αποτελέσματα και ευθύνη διοίκησης ανθρώπων , μπορώ να σου πω πιο πολύ από εμένα και έτσι στην επόμενη "κίνηση" εκείνη θα έχει την διοίκηση .
Βαρέθηκα τις γκόμενες κοντεύω να τα χάσω γι' αυτό και τ' απεφάσισα για να φορέσω ράσο.

calista

# 33 στις 11/9/2006
author
Γυναίκα / 56 / Ελεύθερη
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Γαλάτσι
Θέματα: 5
Απαντήσεις: 1.528
'Aρεσαν+: 0%

Παράθεση:
Originally posted by vallon

με τίποτα δεν υποστηρίζω κάτι τέτοιο.



Λίγοι άνθρωποι φτάνουν στην απέναντι όχθη. Οι υπόλοιποι τρέχουν πάνω - κάτω σ' αυτή την πλευρά της στεριάς.

avraxas

# 34 στις 24/9/2006
author
Ανδρας / 44 / Ελεύθερος
Ν. Αττικής (Πειραιάς) / Αγίος Ιωάννης Ρέντης
Θέματα: 1
Απαντήσεις: 22
'Aρεσαν+: 0%
Εγώ δεν επιλέγω ούτε τις κολακείες ούτε την ευθεία αντιπαράθεση. Ακολουθώ έναν τρίτο δρόμο, που είναι η άκρα τυπικότητα! Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει οτι αν ανοίξω διάλογο με κάποιον προΐστάμενό μου, θα μιλήσουμε αποκλειστικά και μόνο για το ζήτημα προς επίλυση ή συζήτηση. Χωρίς οικειότητες, χωρίς αστεΐσμούς, χωρίς αναφορά σε προσωπικά ζητήματα, χωρίς τίποτα. Θα πω τη γνώμη μου ευθέως αλλά με έναν τρόπο ουδέτερο, χωρίς περιθώρια παρερμηνείας ή προσωπικής συμπάθειας/αντιπάθειας. Ακόμα κι αν έρθω σε αντιπαράθεση, η αντιπαράθεση θα επικεντρωθεί στο ζήτημα που πρέπει να επιλυθεί και όχι στο πρόσωπο που έχω απέναντί μου.

Βέβαια, η επιλογή αυτή ''περπατάει'' στη δική μου δουλειά, που η ανάρρηση στην ιεραρχία είναι τυποποιημένη και δεν εξαρτάται απο τις διαθέσεις ενός συγκεκριμένου α ή β εργοδότη...

Πάντως, ένας απο τους λόγους που επέλεξα να μη σταδιοδρομήσω σε μια ιδιωτική εταιρεία (παρόλο που κατά καιρούς μου δινόταν η ευκαιρία) ήταν επειδή δεν ήθελα να αισθάνομαι οτι εξαρτώμαι βιοποριστικά απο κάποιον που μπορεί να αντιπαθώ ή και να απαξιώ...
Ευτυχώς, σ' αυτό το θέμα είχα και τη βοήθεια της τύχης.
''Πρέπει να καλλιεργήσουμε τον κήπο μας'' (Candid)
Επιλέξτε σελίδα: (1-2)
Σελίδες 12
Δεν μπορείτε να απαντήσετε