Ο εύκολος τρόπος να κάνετε νέες γνωριμίες και σχέσεις!
Με περισσότερα από 535.000 μέλη,
το Sxeseis.gr είναι το μεγαλύτερο ελληνικό site γνωριμιών.
Το Sxeseis.gr συνδυάζει με μοναδικό τρόπο λειτουργίες κοινωνικής δικτύωσης ,σελίδας γνωριμιών, forums και chat rooms δίνοντας στα μέλη του περισσότερες δυνατότητες και ευκαιρίες επικοινωνίας και γνωριμίας, από οποιοδήποτε άλλο μέσο.
Μάθετε περισσότερα για το Sxeseis.gr
Είμαι :
Ενδιαφέρομαι για :
Ημ. Γεννήσης μου :
Κατοικώ :
Νομός :
Περιοχή :
Ουπς! Ξεχάσατε να συμπληρώσετε κάποιες πληροφορίες!
Ουπς! Η ημερομηνία γέννησης δεν είναι σωστή!
Εγγραφή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε

Άγνωστη μουσική που... δεν έπρεπε να είναι...

Σελίδα : 1

gloss

# 1 στις 15/7/2003
author
Ανδρας / 44 / Σε σχέση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αθήνα
Θέματα: 5
Απαντήσεις: 17
'Aρεσαν+: 0%

Άγνωστη μουσική που... δεν έπρεπε να είναι...

Άγνωστη μουσική που... δεν έπρεπε να είναι...

Λοιπόν, για να πω και κάτι άσχετο με τις sxeseis στις "Γενικές συζητήσεις"...

Όλοι ξέρουμε και τις spice girls και τον Θεοδωράκη και τον Mozart... Αλλά άκουγα χθες ένα CD με ξεχασμένη και έντονα παρεξηγημένη μουσική και είπα να ανοίξω ένα thread με αυτό το θέμα. Αν θέλετε να συνεισφέρετε, do so... Αλλιώς, το ξεχνάμε. Θα ξεκινήσω με κάτι που θα έμπαινε δεξιά-δεξιά στα παραδείγματα που ανέφερα, αλλά όποιος θέλει πάει και πιο αριστερά )))))

Λοιπόν: Προς το τέλος της ζωής του ο Robert Schumann έχασε τη λογική του (σύμπτωμα της ωχράς σπειροχαίτης) και κάθε δημιουργική δύναμη. Λίγο πριν από αυτό συνέθεσε και κάποια κομμάτια μικρής αξίας όπου φαίνεται καθαρά ό,τι είχε πάρει τον κατήφορο. Λίγο πριν κι από αυτό, συνέθεσε κάποια από τα πιο καλοσχεδιασμένα του αριστουργήματα, απαράμιλλα με την κυριολεκτική, σχεδόν, έννοια της λέξης. Είναι δύσκολα όμως στην εκτέλεση και θέλουν ανοιχτό μυαλό από πλευράς του ακροατή. Είναι πολύ εύκολο να μας φανούν άτεχνα και να κατατάξουμε χωρίς πολλή σκέψη στην κατηγορία των αποτυχιών που δημιούργησε η αρρώστια του συνθέτη, αυτό όμως είναι πολύ μεγάλο λάθος... Καταπληκτικές ηχογραφήσεις με πολύ καλή εισαγωγή και επεξηγήσεις στο βιβλιαράκι είναι τα CD: "The Songs of Robert Schumann - 1" και "The Songs of Robert Schumann - 2" της εταιρίας HYPERION (είναι τα CD με κωδικούς CDJ33101 και CDJ33102). Τραγουδούν οι Christine Schαεfer και Simon Keenlyside, αντίστοιχα. Πιάνο ο Graham Johnson. Το δεύτερο έχει και αρκετά τραγούδια που είναι πολύ πιο γνωστά και επίσης πάρα πολύ όμορφα... (http://www.hyperion-records.co.uk/)

Και κάτι πολύ πιο εύκολο στο αυτί αλλά εξίσου άδικα παραμελημένο: η δουλειά του Johann Nepomuk Hummel, φίλου του Beethoven. Όταν ζούσαν, τους θεωρούσαν ισάξιους και ο πρώτος επηρέασε συνθέτες όπως ο Chopin και ο Liszt οι οποίοι, σε πολλούς τομείς, δεν κατάφεραν να τον ξεπεράσουν. Τον ξεπέρασαν όμως ως προς την φήμη που κατέκτησαν κι έτσι ένα CD όπως το Johann Nepomuk Hummel: Piano Concerto in A Minor and B Minor της εταιρίας CHANDOS (με κωδικό CHAN 8507) είναι ένα πράγματι σπάνιο διαμάντι... (http://www.chandos.net/details.asp?Listing=SUMMARY&visit=12&CatalogueNumber=CHAN%208507)


# 2 στις 30/7/2003
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

λιςυιδ σουλ...!!!

Formed in 1994, Chicago's Liquid Soul blends acid jazz, hip-hop, and funk in their unique danceable sound. Featuring a horn section and a live DJ, Liquid Soul began playing every Sunday in their hometown, building a loyal Midwest following through word of mouth. The nine-piece group recently signed to Miles Copeland's Ark 21 Records, who released their eponymous debut LP in 1996. Make Some Noise followed in 1998.

Πόσο θα κόστιζε άραγε ένα εισιτήριο μετ' επιστροφής το ίδιο πρωί για Chigago ,προκειμένου να γίνει κανείς "μάρτυρας" μιας μυσταγωγίας "κολασμένου" funk soul...με τους μάγους του είδους??

Τρίχες.....

Το μέλος έχει επισυνάψει το αρχείο: liquidsoul.jpg (35.18KB)
Αυτό το αρχείο έχει γίνει download 554 φορές

# 3 στις 30/7/2003
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

John "play 'm all" Patitucci "Heart of the bass"

Since attracting worldwide acclaim as a member of Chick Corea's Elektric Band and Akoustic Band-a creative association that has now spanned eighteen years-GRAMMY¨-winning bassist John Patitucci has become one of today's most influential musicians and composers. He has released several remarkable albums as leader of his own groups and made notable contributions to renowned ensembles led by Wayne Shorter, Stan Getz, Freddie Hubbard and Danilo PŽrez, to name only a few. Patitucci's sensitivity, inventiveness and tone have established him as one of the leading lights in contemporary and Brazilian jazz; few can emulate the scope of his impact on modern and traditional music.

Patitucci's sixth Concord Jazz release, and his eleventh as leader, Songs, Stories and Spirituals (CCD-2149-2), showcases his talents on electric and acoustic bass, and his prowess as composer and arranger. Twelve tracks in a wide range of formats, from beloved jazz standards and Afro-Brazilian tunes to American folk songs bring the breadth of Patitucci's prodigious musicality to the fore. "I am very pleased to offer an album that represents a more fully realized portrayal of my continuing love for the spiritual life," says Patitucci, who characterizes Songs, Stories and Spirituals as a musical narrative of tales he likes to tell. Some are familiar, with an original twist or two; others are new compositions. All are treasures.

"These are tunes that I am really into right now, and eight of them feature singing," he says. "I always sang with my family while growing up in Brooklyn but didn't think I'd change the world with my singing. I sing in my head, sometimes even write that way, and I always try to achieve a singing quality on my instrument. Brazilian vocalist Luciana Souza and gospel singer John Thomas are such amazing musicians. Both use their voices with lots of color, as an instrument, in a different way than the average singer of tunes."

Patitucci invited long-time musical friends, Venezuelan pianist Edward Simon and drummer/percussionist Brian Blade, to join him in the trio at the heart of Songs, Stories and Spirituals. In the opening cut, Patitucci's original "Tall Tale," the trio lays down the foundation for the CD with a nostalgic, yet freed-up, jazz tune. "Brian and I are buddies," Patitucci says. "We've played together in Wayne Shorter's Quartet for a while now and are so free playing with each other. And, Ed is an amazing guy. He grew up in Venezuela and Philadelphia, moving back and forth between the two, and his understanding of jazz is much more complete than most. Together, the three of us keep the trio intimacy throughout the CD while allowing for various orchestrations and stylistic changes." Indeed, in addition to the Brazilian and gospel flavors infused by Souza and Thomas, Songs, Stories and Spirituals features the Trinity String Quartet, flutist Tim Ries, and two of Patitucci's family members, his wife Sachi on cello and his brother, Tom, on nylon string guitar.

Souza's lush interpretations of Patitucci's arrangement of the Rodgers and Hart classic, "It Never Entered My Mind," Jobim's lovely "Chovendo na Roseira," and several other tunes celebrate the bassist's long association with Brazilian music and musicians. Since 1980, Patitucci has performed with Ivan Lins, Milton Nascimento, Astrud and Joao Gilberto, Dori Caymmi, Joao Bosco and others. "When I was about 23, I played with Airto (Moreiro) and Flora (Purim), and I loved listening to them play with Chick," he recalls. "Airto taught me about Brazilian music. I've always loved Jobim's music and Luciana's arrangement of his tune using different time signatures is unique. And, I love standards like 'It Never Entered My Mind,' especially when they're played with an open concept." On Patitucci's arrangement of Souza's tune, "Now The River" (which features Tom Patitucci on nylon string guitar), he plays both electric and acoustic bass to create a distinctively Brazilian flavor.

Continuing his trademark penchant for mixing musical worlds, "Three Faces," which Patitucci composed for Sachi and their two daughters, Gracie and Isabella, features Souza, Tom Patitucci, Ries, and himself on acoustic bass. "I infused this tune with some classical elements by using the bow in the beginning. It's like 'Bach Goes to Morocco'," he says. "I combined a Bach counterpoint feeling for the way the lines move with African rhythms."

Though he admits it may seem a little funny to have another write lyrics for a love song written for your wife, Patitucci wholeheartedly endorses Souza's interpretation of his tune "Soulmate." "It's a good feature for Sachi," he says, "and Luciana perfectly captured the essence of my music in her beautiful poem and vocals." In the same vein, "Lei," composed by the famous Brazilian pop star, Djavan, and arranged by Patitucci, fuses a direct and intimate jazz flavor with hip Latin American and Brazilian influences.

The traditional tune, "In The Bleak Midwinter," features the Trinity String Quartet with Larry Dutton (viola), Richard Rood and Elizabeth Lim-Dutton (violin) and Sachi Patitucci (cello), with Souza and Thomas sharing vocals to create a dynamic blend of cross-cultural elements. "Mixing musical worlds is fun for me," Patitucci admits of his unusual arrangement and orchestration of the Gustav Holst classic. "And, my tune 'Rhapsodic Journey' is a straight piece of modern music that I wrote at the piano. It can very easily be linked to music of the Romantic period, such as pieces written by Rachmaninoff, but its dense harmonies and Brian's drum solos make it modern in a very jazz sense." Thomas is featured vocalist on "I Will Arise," an old Baptist spiritual that Patitucci arranged. "I love this piece," says Patitucci, "and we recorded it in only one take." Patitucci sits one out as Sachi and Simon play as a duo on his passionately romantic composition, "Love Eternal," which he penned for two friends' wedding.

Apropos to the reverent underpinnings of Songs, Stories and Spirituals, Patitucci closes this set of twelve tracks with another duo, a spirited bass and drum treatment of Coltrane's "Wise One." "I dedicated this tune to Jimmy Garrison, who played with Coltrane on this tune on the album Crescent. I played this piece last year solo while on the road with Herbie Hancock, Michael Brecker and Roy Hargrove in a tribute to Miles and Coltrane. I've always loved this tune, it sounds like a prayer, a spiritual to me, and Brian's use of mallets and colors gives it a very deep, earthy treatment."

As leader, Patitucci propels his bands without overpowering, and his mastery of electric and acoustic bass has extended his voice and contributions in Afro-Brazilian and contemporary jazz, pop and classical settings. This versatility has not gone unnoticed by scores of musicians as diverse as Dizzy Gillespie, Herbie Hancock, B.B. King, Bon Jovi, Wynton Marsalis, Joshua Redman, Sting, and Was Not Was. He has also worked with great film composers such as Jerry Goldsmith, Ry Cooder, Henry Mancini, John Williams, Mark Isham, Carter Burwell and many others.

Back in the '80s, when Patitucci determined it was time to lead his own ensembles, his self-titled debut as a solo artist climbed to #1 on the Billboard Jazz charts. In 1986, he was voted "Most Valuable Player" on acoustic bass by his peers in the National Academy of Recording Arts and Sciences (NARAS). His many recordings with Chick Corea's Elektric Band and Akoustic Band, and his recordings as leader of his own groups, have received nine GRAMMY nominations (the most recent for his previous Concord Jazz release, Communion), and two GRAMMY awards (one for playing and one for composing).

2002 was an exceptionally busy year for Patitucci, who toured internationally and recorded two CDs with Wayne Shorter's acclaimed all-acoustic quartet (named "Best Small Ensemble of 2002 by Jazz Journalists Association"). "It's been really exciting to work with Wayne these past three years," says Patitucci. "I've known him since 1986, and he's an amazing and very sweet guy."Patitucci's approach captures the imagination and touches the soul throughout Songs, Stories and Spirituals. As a leader, arranger and composer, he has clearly reached his stride and shows no sign of diminishing the pace of his creative output. In 2003, he'll be touring with his own ensembles, as well as with Chick Corea's Reunion Band and the Wayne Shorter Quartet as an active sideman. Patitucci is also writing commissions to be performed by the groups Elements, Absolute Ensemble, and Ethel Ensemble. He teaches at City College in Harlem (in the position recently vacated by Ron Carter) and continues his long-standing association as clinician and workshop leader with The Bass Collective in New York City.

Songs, Stories and Spirituals is the latest chapter in a songbook that's pure Patitucci-devoted, original and clearly inspired.

Discography:
Communion CCD-4970-2
The Hudson Project SCD-9024-2
Imprint CCD-4881-2
Now CCD-4806-2
One More Angel CCD-4753-2
Heart of the Bass SCD-9001-2

John Patitucci has also appeared on various Concord Records and Stretch Records recordings, including:
Karrin Allyson: Ballads: Remembering John Coltrane CCD-4950-2
Monty Alexander: Echoes of Jilly's CCD-4769-2
Gary Burton: Departure CCD-4726-2
Gary Burton: For Hamp, Red, Bags and Cal CCD-4941-2

Απολογούμαι για την μη μετάφραση....ας όψεται μια γρατζουνιά στο cd του Systran..

# 4 στις 31/7/2003
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
While Dave Weckl is still most renowned in the jazz realm for his seven years in the studio and on the road playing drums for Chick Corea's famed Elektric and Akoustic Bands, he's quickly coming into his own as a solo artist with a unique and rhythmically eclectic vision of modern jazz fusion. Jazziz magazine chose his 1998 Stretch debut Rhythm of The Soul (CCD-9016-2), his fourth solo release, as one of the year's best, and he spent most of the year touring the world (Japan, Europe, Australia, US) with his own band-longtime keyboardist/collaborator Jay Oliver, bassist Tom Kennedy, guitarist Buzz Feiten and veteran saxman Brandon Fields. The chemistry enjoyed by this successful touring ensemble gave birth to his latest album Synergy (SCD-9022-2). Like previous Weckl efforts, Synergy freely promotes exciting playing and adventurous melodic explorations.

Weckl's main goal was to capture the band's stage energy live in the studio. Therefore, the focus was more on having fun and being spontaneous than slick recording techniques. "Hoping to dig into something more raw and organic, I got the band together for a rehearsal day and basically started jamming," says Weckl, whose previous releases include Master Plan (1990), Heads Up (1992) and Hard Wired (1994). "At least half the album had its foundation in that session. My earlier CDs were basically 'project records,' but with Rhythm of the Soul and Synergy the music is written for the band to perform both live and in the studio."

For Weckl Synergy is a reunion or union of sorts of everything he has explored musically up to this point. "What I enjoy is that the music we make is really a mix of everything, from blues, Latin, African to soul, rock and jazz. What makes the synergy happen with this band is the combination of all those sensibilities -- a playing relationship with Jay and Tom since childhood, along with Buzz's more swampy, Mississippi mud influence and Brandon's total versatility and musicianship. I think the CD has a lot to offer, containing moments of hard, adventurous playing counterbalanced with songs possessing a lighter touch, finesse and subtlety. While synergy is what the album is all about, balance is also quite important to making it work as well as it does."

Weckl had a good time not only making Synergy, but also writing colorful liner notes which explain the process and inspiration of each tune -- most of which incorporate several seemingly disparate elements rolled into one.

"High Life" kicks off the set with a cool mix of West African influenced rhythms, aggressive blues funk and sax section created by the doubling of Field's explosive horns. Feiten, acting as the voice of calm and normalcy amidst the wild energy, contributes the simmering rock ballad "Panda's Dream" which grows progressively edgier. As its title promises, "Swunk" is a peppy mix of swing and funk which incorporates retro-soul elements, Oliver on Fender Rhodes and even a be-bop styled sax solo by Fields. Feiten's keen sense of balladry makes "A Simple Prayer" the lush oasis of calm reflection on which Weckl provides a simple swaying percussion groove. "Cape Fear" is nothing short of a slamming rock fusion jam, bubbling along at a speedy clip, while the seductive promise of "Wet Skin" reminds us of Weckl's early childhood, the '60s, when rock, blues and soul first touched his creativity. Oliver adds a salsa flavored piano punch to the festive title cut, while Feiten's moody contemplation "Where's My Paradise?" has a steel string Louisiana vibe Weckl spoke of. The sly, brassy blues of "Lucky Seven" gives Fields free reign to go wild, and he textures his tenor saxophone with low toned spurts of baritone. The fivesome have a ball on the ragged New Orleans stew called "Swamp Thing," combining rock and jazz elements throughout the song. Weckl gives himself an all percussion showcase with the skittery, marching hypnosis of "Cultural Concurrence" before the ensemble goes for one last hurrah on the feisty rock blues of γTower '99δ, a playful remake of a tune from Master Plan.

A native of St. Louis and the son of an amateur pianist father, the largely self-taught Weckl snagged his first drum kit at eight years old. Inspired by everyone from James Brown to Buddy Rich, he attended the University of Bridgeport as a jazz major for less than two years before the New York jazz scene and several European tours solidified his life's musical calling.

While playing with a popular fusion band called Nitesprite (named, ironically, after a Chick Corea tune), Weckl caught the attention of famed fellow drummer Peter Erskine. Erskine recommended the young musician for a spot with French Toast, a hot New York band, featuring pianist Michel Camilo (with whom Weckl would tour with years later) and bassist Anthony Jackson. In the early Ξ80s, Weckl indulged in his two musical loves of soul and jazz (in addition to pop) as a touring and session drummer extraordinaire. "A lot of people may not know that before I played with Chick, I was very busy in the New York studio scene dabbling in a little bit of everything," Weckl says. "Every experience helped create the mix of sensibilities I bring now to my solo work."

After he played the Simon and Garfunkel reunion tour in 1983, Weckl scored studio dates with superstars like Diana Ross, George Benson, Robert Plant and Madonna. He balanced these with jazz gigs alongside former Return to Forever guitarist Bill Connors, as well as the Brecker Brothers, Tania Maria, Eliane Elias, Paquito D'Rivera and Michel Camilo. Playing with Connors and Tom Kennedy one night in New York, Weckl was snatched up by Chick Corea, who was in the process of putting together his Elektric Band.

Weckl's albums with Corea include The Chick Corea Elektric Band, Light Years, GRP Super Live, Eye of the Beholder, Inside Out and Beneath the Mask, as well as the Akoustic Band and the Akoustic Band Live. Weckl's reputation eventually propelled him into the instructional audio and video ends of the business. He has released a handful of instructional tapes, some on his own and two with percussionist Walfredo Reyes, Sr. During these years, in addition to his three solo albums on GRP, Weckl kept the rhythm section grounded on various studio and live dates with the acclaimed GRP All-Star Big Band.

Post Elektric Band, Weckl has toured extensively and done high profile studio dates with old friends such as Mike Stern (European, Australian and domestic tours, as well as the guitarist's Between the Lines album), Steve Khan, Eliane Elias, Michel Camilo and the Brecker Brothers.

"While I still love playing with other artists as a sideman, my main focus now is to keep this band together, to continue to enjoy this chemistry for as long as we can" Weckl says. "The most rewarding aspect of my career has been traveling and being able to communicate with audiences through my music. Seeing people gain enjoyment from what I do is exciting, and it helps me realize that making music is what I am here to do; my positive contribution to humanity in a sense."

Those positive thoughts and unforgettable rhythms and melodies have been part of Weckl's solo career since the beginning. Now, with the synergy of his new full time band, the famed drummer stands to create a new definition of jazz fusion for the new millennium. Safe to say, there won't be a dull moment.

15 χρόνια πέρασαν από την μοναδική βραδυά που πρόσφεραν 3 μοναδικές φιγούρες της jazz fusion.

Chick Corea
Dave Weckl
John Patitucci

in :

Chick Corea akoustic band live

Λυκαβητός 15 Σεπτεμβρίου...μια νύχτα που έμελλε να διαρκέσει πολύ...

Αναζητήστε την μουσική τους.....

Το μέλος έχει επισυνάψει το αρχείο: weckl.jpg (27.13KB)
Αυτό το αρχείο έχει γίνει download 460 φορές

# 5 στις 5/8/2003
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

πατ μεθενυ

Pat Metheny was born in Kansas City on August 12, 1954 into a musical family. Starting on trumpet at the age of 8, Metheny switched to guitar at age 12. By the age of 15, he was working regularly with the best jazz musicians in Kansas City, receiving valuable on-the-bandstand experience at an unusually young age. Metheny first burst onto the international jazz scene in 1974. Over the course of his three-year stint with vibraphone great Gary Burton, the young Missouri native already displayed his soon-to-become trademarked playing style, which blended the loose and flexible articulation customarily reserved for horn players with an advanced rhythmic and harmonic sensibility - a way of playing and improvising that was modern in conception but grounded deeply in the jazz tradition of melody, swing, and the blues. With the release of his first album, Bright Size Life (1975), he reinvented the traditional “jazz guitar” sound for a new generation of players. Throughout his career, Pat Metheny has continued to re-define the genre by utilizing new technology and constantly working to evolve the improvisational and sonic potential of his instrument.

Metheny's versatility is almost nearly without peer on any instrument. Over the years, he has performed with artists as diverse as Steve Reich to Ornette Coleman to Herbie Hancock to Jim Hall to Milton Nascimento to David Bowie. He has been part of a writing team with keyboardist Lyle Mays for more than twenty years - an association that has been compared to the Lennon/McCartney and Ellington/Strayhorn partnerships by critics and listeners alike. Metheny’s body of work includes compositions for solo guitar, small ensembles, electric and acoustic instruments, large orchestras, and ballet pieces, with settings ranging from modern jazz to rock to classical.

As well as being an accomplished musician, Metheny has also participated in the academic arena as a music educator. At 18, he was the youngest teacher ever at the University of Miami. At 19, he became the youngest teacher ever at the Berklee College of Music, where he also received an honorary doctorate more than twenty years later (1996). He has also taught music workshops all over the world, from the Dutch Royal Conservatory to the Thelonius Monk Institute of Jazz to clinics in Asia and South America. He has also been a true musical pioneer in the realm of electronic music, and was one of the very first jazz musicians to treat the synthesizer as a serious musical instrument. Years before the invention of MIDI technology, Metheny was using the Synclavier as a composing tool. He also been instrumental in the development of several new kinds of guitars such as the soprano acoustic guitar, the 42-string Pikasso guitar, Ibanez1s PM-100 jazz guitar, and a variety of other custom instruments.

It is one thing to attain popularity as a musician, but it is another to receive the kind of acclaim Metheny has garnered from critics and peers. Over the years, Metheny has won countless polls as “Best Jazz Guitarist” and awards, including three gold records for (Still Life) Talking, Letter from Home, and Secret Story. He has also won fourteen Grammy Awards spread out over a variety of different categories including Best Rock Instrumental, Best Contemporary Jazz Recording, Best Jazz Instrumental Solo, Best Instrumental Composition. The Pat Metheny Group won an unprecedented seven consecutive Grammies for seven consecutive albums. Metheny has spent most of his life on tour, averaging between 120-240 shows a year since 1974. At the time of this writing, he continues to be one of the brightest stars of the jazz community, dedicating time to both his own projects and those of emerging artists and established veterans alike, helping them to reach their audience as well as realizing their own artistic visions.

Ο κιθαρίστας της jazz rock με τους αέρινους ήχους, τις μοναδικές αισθησιακές συνθέσεις, και τους πειραματισμούς με λογής όργανα και μουσικές τεχνολογίες.

Digital delay από στερεοφωνικές κιθάρες, αέναα σαγηνευτικά ηχοχρώματα, συνδυασμένα φωνητικά "χαλιά", ακούραστα βιρτουόζικα ρυθμικά, περιπλεκόμενες μαγικές αρμονίες, τιθασευμένος μουσικός δυναμισμός..


Το μέλος έχει επισυνάψει το αρχείο: pat_sx2.jpg (20.81KB)
Αυτό το αρχείο έχει γίνει download 458 φορές

Nicks_Re_Loaded

# 6 στις 30/7/2004
author
Ανδρας / 58 / Σε σχέση
Ν. Αχαϊας / Αιγιο
Θέματα: 10
Απαντήσεις: 740
'Aρεσαν+: 0%

μοδε πλαγαλ

Οι Mode Plagal ανήκουν στην κατηγορία των συγκροτημάτων που χρησιμοποιώντας την `τεχνοτροπία της jazz` δημιούργησαν ένα ξεχωριστό μουσικό ιδίωμα. Ένα ιδίωμα με αναφορές στην παραδοσιακή μουσική και στίχο, σε βυζαντινούς ήχους, σε funk ρυθμούς και σε πάμπολλα ακόμη μουσικά στοιχεία που δεν ανήκουν σε είδος ή που δεν τα χρησιμοποίησαν αυτούσια αλλά μόνο σαν επιρροές. Το αποτέλεσμα, ένα μοναδικό κοκτέιλ από σκοπούς της Μακεδονίας, της Θράκης, της Ηπείρου, με funky grooves, τζαζ και αυτοσχεδιαστικά παιχνίδια, που μόνο μουσικοί με την πείρα, τις γνώσεις και την ευαισθησία των Mode Plagal πετυχαίνουν χωρίς να πέσουν στην παγίδα αυτού που έχουμε συνηθίσει να λέμε έθνικ, αλλά αντίθετα δείχνουν πως η παράδοση μπορεί να εξελίσσεται αφομοιώνοντας και τις πιο απίθανες επιρροές. Οι Mode Plagal από το `90 που πρωτοεμφανίστηκαν μέχρι σήμερα έχουν διαγράψει μια ανοδική πορεία και μπορεί να πει κανείς σήμερα ότι είναι από τα σχήματα με αυτόνομη μουσική φύση και θέση, που έχουν καταφέρει στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό να δημιουργούν ως γκρουπ και να δικαιώνουν αυτόν τον χαρακτηρισμό. Οι Mode Plagal (Θοδωρής Ρέλλος - σαξόφωνο, φωνή / Τάκης Κανέλλος - ντραμς / Κλέων Αντωνίου - κιθάρα, φωνή / Αντώνης Μαράτος - μπάσο / Άγγελος Πολυχρόνου - κρουστά / Μάνος Σαριδάκης - πλήκτρα) παίζουν, συνθέτουν, ανασυνθέτουν ενιαία, αρμονικά, φυσικά, γλυκά. Ενώνουν τους ήχους αυτών των οργάνων δίνοντας ένα ξεχωριστό αποτέλεσμα. Οι τρεις μουσικοί - Θ. Ρέλλος (σαξόφωνο), Κ. Αντωνίου (κιθάρα), Τ. Κανέλλος (ντραμς) - αρχίζουν να δουλεύουν μαζί «συνδυάζοντας ελληνικούς ρυθμούς με τις τεχνοτροπίες της jazz» από το 1990. Την περίοδο `91 - `92 εμφανίζονται κυρίως σε κλαμπ των Αθηνών με τη συμμετοχή των: Κατσικιώτη (Τσίκο)- drums και Ηλία Τσαγκάρη- μπάσο. Το 1995 προστίθεται στο αρχικό τρίο ο Αντώνης Μαράτος (μπάσο) και εκδίδουν στην Ano Kato Records το CD «MODE PLAGAL» με τη συμμετοχή των: Δ. Δημητριάδη- σαξόφωνο, Μ. Σιγανίδη- κοντραμπάσο, Π. Καραγεώργη- πιάνο. Το 1998 προστίθεται στο γκρουπ ο Άγγελος Πολυχρόνου (κρουστά) και κυκλοφορούν στη Lyra το δεύτερο άλμπουμ τους «MODE PLAGAL II». Από τα τέλη του 1999 προστίθεται στο γκρουπ και ο Μάνος Σαριδάκης (πλήκτρα). Τον Οκτώβριο του 2001 οι Mode Plagal εκδίδουν στη Lyra το τρίτο άλμπουμ τους «MODE PLAGAL III» στο οποίο συμμετέχουν οι: Γιώτα Βέη, Σαβίνα Γιαννάτου, Ελένη Τσαλιγοπούλου και η Θεοδοσία Τσάτσου ενώ ακούγεται και η φωνή του Ευγένιου Σπαθάρη σε ένα απόσπασμα από το έργο «Καραγκιόζης πλοίαρχος». Οι Mode Plagal έχουν συνεργαστεί κατά καιρούς με πολλούς καλλιτέχνες και πρόσφατα με την Ελένη Τσαλιγοπούλου (Σφεντόνα - χειμώνας 1999-2000), το συγκρότημα Βόσπορος (συναυλίες στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη), την Γιώτα Βέη και τον Βασίλη Σκουλά (συναυλίες το καλοκαίρι του 2001). Έχουν εμφανιστεί σε πολλές μουσικές σκηνές, κλαμπ και φεστιβάλ στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό. Ηλεκτρονική διεύθυνση: www.modeplagal.gr


MODE PLAGAL III
MUSURGIA GRAECA LYRA ANTHOLOGY II
MODE PLAGAL II
ΣΤΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΤΟΝ ΚΗΠΟ Νο2
ΣΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΤΗΝ ΟΧΘΗ ΝΟ. 6 (2CD)
FOLK ROOTS JAZZ


Πηγή : Lyra.gr

Nicks_Re_Loaded

# 7 στις 13/8/2004
author
Ανδρας / 58 / Σε σχέση
Ν. Αχαϊας / Αιγιο
Θέματα: 10
Απαντήσεις: 740
'Aρεσαν+: 0%

Our trip so far

Nicky Scopelitis/Okay Temiz/Φλώρος Φλωρίδης

"Γνωστά καί οικεία είναι ασφαλώς τά ονόματα καί η δουλειά τών : Φλώρου Φλωρίδη, τού σαξοφωνίστα από τή Θεσσαλονίκη, του Ελληνοαμερικανού κιθαρίστα Nicky Scopelitis και του Τούρκου κρουστού Okay Temiz, σε κάθε φίλο της jazz.


Η διαφορετική τοποθέτηση τού καθενός απ' αυτούς όμως, (free-jazz ο Φλωρίδης, αβάν-γκάρντ ο Scopelitis, παραδοσιακός ο Temiz) δέν θά δικαιολογούσε ως αναμενόμενη μια μεταξύ τους συνεργασία. Ευτυχώς όμως, η jazz αρέσκεται όσο τίποτε άλλο στό ψάξιμο, τό πάντρεμα τών μουσικών ειδών καί τή διαρκή αναζήτηση. Έτσι γιά τόν γνώστη τού μουσικού αυτού είδους, κάθε άλλο παρά έκπληξη ήταν αυτή η μουσική συνεύρεση. Όλα τά κομμάτια του "Our Trip So Far", δέκα τόν αριθμό, είναι δικές τους συνθέσεις (άλλα με την υπογραφή τού κάθε μουσικού ξεχωριστά κι άλλα μέ συλλογική δουλειά), σέ μιά προσπάθεια νά βρούν καί νά αξιοποιήσουν τον κοινό τόπο τών μουσικών ενδιαφερόντων τους και της καλλιτεχνικής διαδρομής τους, προσθέτοντας έναν ακόμη σταθμό στο "μέχρι τώρα ταξείδι" τους, ένα σταθμό μέ δυνατές αναμνήσεις από τό παρελθόν, μέ μία σύγχρονη ταυτότητα."
Πηγή : anatolikos.com

# 8 στις 28/8/2004
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Βοογιε ωοογιε(πιανο)

Albert Ammons,Meaud Lux Lewis,Pete Johnson.
Το τρίο απο το chicago(oi δυο πρωτοι ηταν και συγκάτοικοι) που ουσιαστικά άλλαξε τον ρου μουσικής.Hταν και οι τρεις πιανίστες και μάλιστα επηρεάστηκαν απο το πιανιστικό ragtime,στιλ παιξιματος του πιανου που καθιέρωσε ο Scot Joplin και άλλοι.
Εμπνεύστηκαν απο τα blues,και καθιέρωσαν μια δική τους μουσική φορμά,12μετρη η 24μετρη,η οποία χαρακτηρίστηκε ως boogie woogie.Η μουσικη αυτη εμφανίστηκε τη δεκαετία του 30,και συνήθως παιζόταν μόνο με ένα πιάνο,αργοτερα προστέθηκαν και άλλα όργανα.Χαρακτηριστικό της ηταν,το παίξιμο στο πιάνο,με το αριστερό χέρι να έχει τον ρυθμό 2/4 ή 4/4 και το δεξί μελωδία παιγμένη σε συγκοπές.Στην ουσια ειναι ο πρόγονος του ροκ εντ ρολ,αποτέλεσαν πηγη έμπνευσης για τον little richards,fats domino,chuck berry και φυσικα για τον Jerry Lee Lewis.Την δεκαετία του 40 μυήθηκε σε αυτην και ο professor longhair.Αναφορες στο boogie woogie,είδαμε αργότερα απο τον Ββ Κιng,και γενικότερα απο το blues στερέωμα.Απαρχή του ροκ εντ ρολ μπορει να χαρακτηριστεί το τραγουδι Roll'em Pete του pete johnson με τα δυνατα και πρωτοποριακά φωνητικά του Joe Turner.Δυστυχώς,ο μεγάλος αυτος δάσκαλος ονοματι Pete Johnson το 1952 έχασε το ένα του δάχτυλο σε ατύχημα και διέκοψε την παρουσία του στα μουσικά δρώμενα,όμως η συμβολή αυτου και μιας μικρής ομάδας άλλων μουσικών,ήταν μεγάλη γιατι πέραν της όμορφης μουσικής του,συνεισέφεραν στην προοδο και μετεξελιξή της.

Nicks_Re_Loaded

# 9 στις 11/2/2005
author
Ανδρας / 58 / Σε σχέση
Ν. Αχαϊας / Αιγιο
Θέματα: 10
Απαντήσεις: 740
'Aρεσαν+: 0%

Τάκης Μπαρμπέρης : πορτο καυιο

Τάκης Μπαρμπέρης κιθάρες, ηλεκτρικό σιτάρ, προγραμματισμός, σάμπλερ

Debashish Bhattacharya ινδική slide κιθάρα

Subhasis Bhattacharya τάμπλα, φωνή

Γιώργος Γεωργιάδης μπάσο

Μιχάλης Καπηλίδης ντραμς

Μάνος Σαριδάκης ηλεκτρικό πιάνο

Νέος δίσκος του Τάκη Μπαρμπέρη μετά από πέντε χρόνια. Porto Kayio, όμως ο Τάκης δεν 'πιάνει λιμάνι'. Φεύγει!

Αστείρευτος σε μελωδίες, ρυθμούς, εικόνες και χρώματα. Ένας δίσκος γεμάτος από όλες τις πλευρές: συνθετικά, μορφικά, ρυθμικά, ηχητικά. Κιθάρα, πολύ κιθάρα, αλλά και σιτάρ, φωνές, τάμπλα, έντονη ντραμς και ηλεκτρονικοί ήχοι. Στο Porto Kayio ο Μπαρμπέρης φτιάχνει ένα μουσικό ντοκιμαντέρ. Η βάση είναι οι πολύ δυνατές και πυκνές μελωδίες του. Μελωδίες που έχουν τόση δύναμη που θα μπορούσαν να σταθούν έτσι απλά, παιγμένες από μια κιθάρα. Όμως ο Μπαρμπέρης ανοίγεται και ταξιδεύει. Παίρνει αυτούσιες ντοκιμαντερίστικες λήψεις από φωνές [υπέροχες φωνές], ήχους και ρυθμούς και τα ενσωματώνει στη μουσική του. Και τα ενσωματώνει με τέτοιο τρόπο που τελικά γίνονται το αναπόσπαστο κομμάτι της. Τελικά γίνονται ο λόγος για τον οποίο οι μελωδίες συντέθηκαν. Κάθε κομμάτι κι ένας μύθος με πλοκή και εξέλιξη. Κάθε κομμάτι και μια μουσική πατρίδα. Ελλάδα, Ινδία, Ανατολή, Αφρική και πάλι πίσω στη γη του.

Συνθετικά κάθε κομμάτι έχει πολύ ισχυρή μελωδία αλλά και δυνατή πλοκή. Ο Μπαρμπέρης ακολουθεί σε όλο το δίσκο μια λιτή γραφή και δε φορτώνει τη μουσική του με περιττά ευρήματα ερμηνευτικής δεξιοτεχνίας. Είναι τόσο δυνατές οι μελωδίες του που δεν το έχουν ανάγκη. Αυτοσχεδιάζει εκεί που πρέπει και όσο πρέπει.

Και ενώ Porto Kayio είναι jazz, world fusion, rock και funk, σε ένα κομμάτι συναντάει το λαϊκό μας τραγούδι και κάποιες από τις μεγάλες στιγμές του (όπως το 'Βουνό' με τη φωνή της Πόλυς Πάνου) περνάνε σαν σε άκουσμα από παλιό τρανζίστορ. Γιατί άλλωστε αυτό είναι το δικό μας μπλουζ, και δεν το ξεχνάμε, ούτε το αποσιωπούμε.

Φύγαμε λοιπόν για το Porto Kayio, το φανταστικό λιμάνι. Δεκατέσσερις ιδιαίτεροι και ξεχωριστοί μουσικοί τόποι μας προσκαλούν να ταξιδέψουμε και να μαγευτούμε.


πηγή : Libra music

Lonely_Heart

# 10 στις 11/2/2005
author
Γυναίκα / 48 / Διαζευγμένη
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αθήνα
Θέματα: 2
Απαντήσεις: 77
'Aρεσαν+: 0%
Tom Waits - σχεδον οτιδήποτε.
Mule Variations
Alice
Rain Dogs
Real Gone

ολα διαμάντια
Σελίδα : 1
Δεν μπορείτε να απαντήσετε

Ο τρόπος λειτουργίας και οι κανόνες των forum του Sxeseis αλλάζουν!

Για λίγες ημέρες και μέχρι την ολοκλήρωση αυτών των αλλαγών η δυνατότητα αποστολής νέων θεμάτων και απαντήσεων δεν είναι θα δυνατή.

Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση.