Ο εύκολος τρόπος να κάνετε νέες γνωριμίες και σχέσεις!
Με περισσότερα από 535.000 μέλη,
το Sxeseis.gr είναι το μεγαλύτερο ελληνικό site γνωριμιών.
Το Sxeseis.gr συνδυάζει με μοναδικό τρόπο λειτουργίες κοινωνικής δικτύωσης ,σελίδας γνωριμιών, forums και chat rooms δίνοντας στα μέλη του περισσότερες δυνατότητες και ευκαιρίες επικοινωνίας και γνωριμίας, από οποιοδήποτε άλλο μέσο.
Μάθετε περισσότερα για το Sxeseis.gr
Είμαι :
Ενδιαφέρομαι για :
Ημ. Γεννήσης μου :
Κατοικώ :
Νομός :
Περιοχή :
Ουπς! Ξεχάσατε να συμπληρώσετε κάποιες πληροφορίες!
Ουπς! Η ημερομηνία γέννησης δεν είναι σωστή!
Εγγραφή

Και υστερα μιλαμε για στιχους....

Επιλέξτε σελίδα: (1-7)
Σελίδες 1234567

marina29

# 1 στις 5/12/2007
author
Γυναίκα / 44 / Σε σχέση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Περιστέρι
Θέματα: 51
Απαντήσεις: 909
'Aρεσαν+: 0%

Και υστερα μιλαμε για στιχους...

Αύγουστος

Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου
Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου || Γιώργος Νταλάρας

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό
---------------------------------------------
Τι να πει κανεις μετα απο αυτο.
Απλα θυμηθειτε ολα τα σαχλοτραγουδα που ακουμε καθημερινα.
Μονο στα δικα μου αυτια ακουγονται τοσο αδεια, τοσο κενα?

broxi

# 2 στις 5/12/2007
author
Γυναίκα / 45 / Διαζευγμένη
Ν. Αιτωλοακαρνανίας / Αγρίνιο
Θέματα: 19
Απαντήσεις: 520
'Aρεσαν+: 0%
Παντελής Θαλασσινός

Ν’ αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα
Τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους
Τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα
Και πολύ ν’ αγαπάς τους ανθρώπους

Τα θεριά ν’ αγαπάς και τ’ ανήμερα
Τα νησιά, τα ποτάμια, τ’ αστέρια
Κι αν ποτέ σε πληγώσουν κατάστηθα
Φίλοι, αγρίμια, λευκά περιστέρια

Ν’ αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα...

Ν’ αγαπάς, να ξεχνάς και να χαίρεσαι
Τη δική σου γαλήνη και’ κείνα
Που μ’ αγάπη το νου μας φωτίζουνε
Και βλασταίνουν αμάραντα κρίνα

Ν’ αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα...
Σημασία δεν έχει να βρείς έναν άνθρωπο να περασεις τη ζωή σου μαζί του...αλλά κάποιον που να μην μπορείς να ζήσεις μακριά του...

broxi

# 3 στις 5/12/2007
author
Γυναίκα / 45 / Διαζευγμένη
Ν. Αιτωλοακαρνανίας / Αγρίνιο
Θέματα: 19
Απαντήσεις: 520
'Aρεσαν+: 0%
Αναθεμά σε / Π.Θαλασσινός

Σ’ έχω ώρες-ώρες μα το θεό
τόσο πολύ ανάγκη
πού τρέχουν απ’ τα μάτια μου
θάλασσες και πελάγη

Στείλε ένα γράμμα μια συλλαβή
αν έχεις τον θεό σου
πού κρέμομαι απ’ τα χείλη σου
κι είμαι στο έλεος σου

Ανάθεμά σε, δε με λυπάσαι
πού καίγομαι και λιώνω
πού μ’ έκανες και σ’ αγαπώ
και τώρα μαραζώνω

Κλειδώθηκαν οι σκέψεις μου
μες του μυαλού τα υπόγεια
αχ πόσα θέλω να σου πω
μα δεν υπάρχουν λόγια

Ανάθεμά σε, δε με λυπάσαι
πού καίγομαι και λιώνω
πού μ’ έκανες και σ’ αγαπώ
και τώρα μαραζώνω

πού μ’ έκανες και σ’ αγαπώ
και τώρα μαραζώνω...
Σημασία δεν έχει να βρείς έναν άνθρωπο να περασεις τη ζωή σου μαζί του...αλλά κάποιον που να μην μπορείς να ζήσεις μακριά του...

# 4 στις 5/12/2007
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Κάλπικες Χάντρες

Στίχοι: Πάνος Σταθογιάννης
Μουσική: Λευτέρης Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Όναρ
Έχω μια πόλη που σκουριάζει και γκρεμίζεται
ένα λιμάνι σαν το χέρι το σπασμένο
στις σιμπλιγάδες μπαίνει ο ήλιος και τσακίζεται
βγαίνει η σελήνη με ένα ρούχο ματωμένο.

Στέκουν κοπάδια τα πουλιά κι όσοι χαθήκανε
και άλλοι που ψάχνουν κάποιο λάθος ξοδεμένο
μέλλοντες χρόνοι που στο παρελθόν γυρίσανε
ένα κουβάρι μια για πάντα μπερδεμένο.

Μας έχουν μείνει μόνο κάτι τραγούδια
όταν τα λέμε φυτρώνουνε λουλούδια
κάτι τραγούδια σαν μοιρολόγια
κάλπικες χάντρες σε κομπολόγια.

Βρίσκω στην θάλασσα μπουκάλια μηνύματα
χαμένα λόγια ανεξίτηλο μελάνι
άλλοτε ξόρκια ναυαγών και άλλοι εγκλήματα
καταραμένων ποιητών πούχουν πεθάνει.

Μας έχουν μείνει μόνο κάτι τραγούδια
όταν τα λέμε φυτρώνουνε λουλούδια
κάτι τραγούδια σαν μοιρολόγια
κάλπικες χάντρες σε κομπολόγια.

Έχω μια πόλη που σκουριάζει και γκρεμίζεται.

# 5 στις 5/12/2007
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Active Member:

"ΑΚΟΥ ΜΑΝΑ"

Γεννήθηκα στο ραντεβού της νύχτας με τη μέρα
μια ζεστή Αυγουστιάτικη Δευτέρα
τα όνειρα ήταν λίγα, τα λόγια ήταν πολλά
και όλοι νοιώθανε καλά

που το είδος θα κρατήσει και το γλέντι θα αρχίσει
τσάμπα της μάνας μου το δάκρυ είχε κυλήσει
η αγωνία της, ο πόνος, η λαχτάρα
μαζί με τις ευχές και μια κατάρα.

που άκουσε το άστρο μου και κρύφτηκε στο φως
και από τότε είμαι τόσο μοναχός
Και τα γέλια δε κρατάνε, κι οι υποσχέσεις δε μετράνε
και αυτοί που σ’ αγαπάνε βλέπεις εύκολα ξεχνάνε.
Και φοβούνται να σταθούν κοντά στο χρόνο
κι από αγάπη δε μοιράζονται τον πόνο
βλέπεις το άστρο το δικό τους φωτίζει εκεί ψηλά
και έτσι όλα πάνε καλά.

Άκου μάνα, για όλους έχει ο θεός
Κι ίσως το δικό μου άστρο να ’ ναι κάπου εκεί στο φως.
Άκου μάνα για όλους έχει ο θεός.
Και μας χωράει ο ουρανός.

Γι’ αυτό και ’γω γυρνάω στο φως και τραγουδάω
έπαψα τις μέρες που περνάν πια να μετράω
μαζεύω τα κομμάτια μου και δεν ελπίζω
σε ’κείνα που με θέλουν πάντα πίσω να γυρίζω.
Σφίγγω τα δόντια μου και έχω παρηγοριά μου
μόνο το όνειρό μου κι όσο αντέξει η καρδιά μου
θα είμαι εδώ και καλά να το θυμάστε
και αφού δε σέβεστε, θα με φοβάστε.

Γιατί εγώ ζω μόνο ό,τι αγαπώ
φυλάω το ψέμα μου σε σας μόνο να πω
σ’ όλους εσάς με το άστρο εκεί ψηλά
που δήθεν νιώθετε καλά.
Γιατί όλα γύρω σας αλλάζουν
ενώ οι μέρες που περνάνε σας τρομάζουν
μα εγώ μακριά πετάω τώρα τις ευχές
δε θα ξαναζήσω ποτέ μου εγώ το χθες.

Γιατί μάνα τα βρήκα όλα μπροστά μου
ο πόνος μου ζωή και διάλειμμα η χαρά μου
πάντα μάζευα ότι έμενε απ’ τη στάχτη,
μα η τύχη μ’ έχει άχτι.

# 6 στις 5/12/2007
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ – ACTIVE MEMBER

ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ
Γύρω από μένα πάλι αυτά που είχα ξεχάσει,
αυτά που το μυαλό μου τώρα χρόνια είχε ησυχάσει
και να τα αποφύγω πάλι κουράγιο θέλει
η απόσταση μικρή δε ξανανιώθω σα κουρέλι.
Και μη μου λες, κόψε τις συμβουλές
εσύ καλέ μου φίλε που το καλό μου μόνο θες
εσένα που έβλεπα στα χέρια μου να κλαις
όταν τριγύρω σου χόρευαν μονάχα οι σκιές.

Τώρα τι θες με σηκωμένο το κεφάλι
εσύ που ζεις γι’ αυτό που φτύνουνε οι άλλοι
εκείνο το κομμάτι της ζωής που περισσεύει
σε σένα ταιριάζει και σε όποιον ζητιανεύει.

Αυτή τη λίγη χαρά μπροστά σ’ έναν καθρέφτη
μια δόση αλήθειας στα λόγια ενός ψεύτη
και είναι αργά, κοίτα δίπλα τη σκιά
παραμονεύει να σου κλέψει τη χαρά.

Με μια κουβέντα ή με ένα νόημα απ’ τα μάτια
κι αυτό που θες το ’χασες τώρα έγινε κομμάτια
μα εσύ εκεί ξανά να το παλεύεις
να σου χτυπούν τα χέρια και να χορεύεις.

Όλοι εκείνοι που διάλεξες να ’ναι πάλι κοντά σου
να σε νιώσουνε θες και ν’ ακούσουν τα όνειρά σου.
Μα πρέπει ηλίθιε να μάθεις ότι φταις
που υπάρχουν τριγύρω μας ακόμα οι σκιές.

Χάθηκε η ψυχή σου στο τέλος των ευχών
και ξαναζούμε στην ώρα των σκιών.

Χαμένη υπόθεση μου λες πως είναι το όνειρό μου,
πως θα μου βγει ξινό που κάνω το δικό μου
που ζω, φωνάζω, πονάω και αγαπάω
που στέκομαι απέναντι κι αν θέλω πάω.

Ταξίδι μακρινό με τη ψυχή μου οδηγό,
έτσι όπως έμαθα να κάνω μόνο εγώ
και από εκεί ψηλά να σε βλέπω καθαρά
και να ’σαι ακίνδυνη για μένα εσύ σκιά.

Γιατί έχει φως και λάμπει τόσο ο ουρανός,
ο μεγαλύτερος για σένανε εχθρός,
αφού αιώνες τώρα μια κατάρα κουβαλάς
μες στο σκοτάδι να ’σαι μόνη να πονάς.
Και αφού έτσι θες, μείνε πάντα στο σκοτάδι
να σέρνεσαι ύπουλα και να εκδικείσαι κάθε βράδυ
αυτούς που κάνουν ένα βήμα για να σωθούν,
αυτούς που κατάφεραν πάλι να ονειρευτούν.
Καινούρια αρχή και μια ζωή στο φως,
έτσι όπως έφτιαξε για όλους ο Θεός.
Μα οι σκιές μένουν ακόμα ζωντανές
και δε μιλάς λες κι είναι αυτό που θες.
Μα βρες κουράγιο και πρέπει να ξεχάσεις,
γύρνα σελίδα το τέλος να διαβάσεις,
το παραμύθι αυτό με τις σκιές.
πρέπει να τελειώσει χωρίς πια τις ευχές.


ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΧΟΙ...!

# 7 στις 5/12/2007
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Active Member:

ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΝΩΡΙΣ
Όλων τα μάτια σίγουρα έχουν δει

να κλαιει, να πονάει ένα μικρό παιδί.

Όλων τ’ αφτιά σίγουρα ακούσαν

για κάτι παιδιά που άλλους δρόμους ζητούσαν.

Λίγων τα μάτια, σίγουρα, έχουν κλαψει

για κείνα τα παιδιά που όλοι έχουν ξεγράψει.

Άλλων τα λάθη πληρώνουν κι εκείνα,

γι’ αλλους περάσανς πόνο και πείνα,

γι’ άλλους στους δρόμους βρέθηκαν χαμένα.

Κι όλοι εμείς με κλειστό το στόμα,

στηρίζουμε τους πονηρούς ακόμα

και φίνα περνάνε οι δήθεν καλοί,

και κείνα στο χώμα ή σ’ ένα κελί.


Για τ’ αδέρφια που χαθήκανε νωρίς,

δε φτάνει ένα τραγούδι.

Τα λάθη μας δε σβήνουνε

μόνο μ’ ένα λουλούδι.
Εμπόροι του θανάτου ελεύθεροι όλοι,

νόμοι φτιαγμένοι στα μέτρα τους όλοι.

Άχρηστοι ηγέτες χωρίς ουσία,

ψοφάνε μόνο για λίγο εξουσία.

Τηλεόραση, παιδεία, εκκλησία,

στρατός, πολιτικοί, αστυνομία,

γιάπηδες, βιομήχανοι, εφόπλιστές

κι όλοι οι νόμιμοι ληστές,

γιατροί που παζαρεύουνε τη ζωή μας

κι όλοι εκείνοι που παίζουν μαζί μας·

τύψεις θα έπρεπε για όλα να έχουν

κι όλοι εκείνοι που τους αντέχουν·

ένοχοι κι αυτοί και πιο πολύ

από κείνους που το παίζουνε καλοί.

Κι όσο αργείτε κι οι μέρες περνάνε,

τόσο εκείνες οι ψυχές πονάνε.

Κι όσοι ξεχνάτε και αδιαφορείτε,

καθίστε λίγο κάτω και σκεφτείτε

πως όλα τούτα δεν είναι μακριά σας

αύριο μπορεί να είναι τα παιδιά σας

εκείνα που θα κλαινε ή θα πονάνε,

εκείνα που βοήθεια θα ζητάνε.

Μα τότε να ξέρετε πως θα ’ναι αργά

για να ξεφύγετε απ’ όλα αυτά.

Θύματα κι εσείς και οι πιο πολλοί

όλων αυτών που το παίζουν καλοί.

# 8 στις 5/12/2007
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Παράθεση:
Από το μέλος makia_sta_moutrakia - 05/12/07 06:33
... Active Member:

ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΝΩΡΙΣ
...



ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ! όπως διάβαζα τα πρώτα, όμορφα μεν, αγαπησιάρικα δε, σκέφτηκα να βάλω στίχους active member για να δούμε τι πάει να πει "δυνατός" στίχος.

Και βλέπω τα 3 δικά σου!

# 9 στις 5/12/2007
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
ΠΥΞ ΛΑΞ

Ένα παιδί περπατάει με τα χέρια

Είσαι το πιο λευκό χρώμα απ τις σκέψεις μου
ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια
μια γυναίκα που το όνειρό της σκότωσε
και πριν το μάθουν όλοι το στειλε στ'αστέρια.
Είσαι το πιο λευκό χρώμα απ'τις σκέψεις μου
ενα τραγούδι που πάντα τρόμαζα να γράψω
η μυρωδιά μιας ξεχασμένης θάλασσας
που βρέχει μόνο αυτά που ήθελα να κάψω.

Αν θέλεις να με βρεις, να παίζεις, να νιώθεις, να ζεις
αν πάλι δε μπορείς μή φύγεις, μή χαθείς..

Κι αν η σιωπή που τριγυρνάει την ομορφιά σου
στο τέλος δέσει την οργή σου με βροχή
και γίνει στίχος που ξεχνάει τ'ονομά σου
κι έρχεται πάλι όταν έρχεσαι κι εσύ.
Θα είσαι πάντα το λευκό χρώμα απ'τις σκέψεις μου
ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια
μια γυναίκα που τ'όνειρό της σκότωσε
και πριν το μάθουν όλοι το στειλε στ'αστέρια..

Αν θέλεις να με βρεις, να παίζεις, να νιώθεις, να ζεις
αν πάλι δε μπορείς μή φύγεις, μή χαθείς..

marina29

# 10 στις 5/12/2007
author
Γυναίκα / 44 / Σε σχέση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Περιστέρι
Θέματα: 51
Απαντήσεις: 909
'Aρεσαν+: 0%

Μπραβο ρε παιδια...μπραβο

marina29

# 11 στις 5/12/2007
author
Γυναίκα / 44 / Σε σχέση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Περιστέρι
Θέματα: 51
Απαντήσεις: 909
'Aρεσαν+: 0%
Μαμά γερνάω/Τάνια Τσανακλίδου

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου
Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου

Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω
τα βάζω στη σακούλα και σ' τα φέρνω.
Ρωτάς για την καριέρα μου
τη νύχτα και τη μέρα μου
κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω.

Και σκέφτομαι που πίνω κόκα-κόλα
για να 'ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα.
Κι ανοίγω το ψυγείο σου,
το "έλα" και το "αντίο" σου
ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ' όλα.

Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής.

Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα
να ξέρεις πως σου τα 'χω φυλαγμένα.
Και τέλειωσα με άριστα
αλλά δεν έχω ευχάριστα,
όλα στον κόσμο είναι γραμμένα.

Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες
τις άγριες σού φέρνω ανεμώνες.
Και κοίτα, ένα μυστήριο
του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σα δυο σταγόνες.

Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής.

# 12 στις 5/12/2007
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Active Member

ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ

Κοιτάω ξανά τριγύρω και όλα μοιάζουν ξένα
και να τα αγγίξω δε μπορώ είναι καλά κρυμμένα,
κοιτάω τα σύννεφα και σκέφτομαι ταξίδια,
μα χωρίς φως όλα τα γκρίζα στη ψυχή μου είναι ίδια.

Γι’ αυτό τα μάτια χαμηλώνω προς τη γη
και σε καλό μου πάλι να μου βγει,
γιατί κι αυτό το χώμα τώρα που πατάω
δε φταιω εγώ δε μ’ έμαθαν να τ’ αγαπάω.

Μονάχα σύμβολα τριγύρω και εικόνες
μασόνοι στο σκοτάδι να στήνουνε κανόνες
μια έμμονη ιδέα και μια φοβία
μήπως ποτίσει το μυαλό μου με στημένη βία.

Λόγια πολλά και δεν αντέχω πια
- που είναι η πατρίδα μου εκείνη η γλυκιά
που έχει στη πέτρα χαραγμένο λεει το φως
λες να την ξέχασε για πάντα ο θεός.

Και νιώθω πρόσφυγας εδώ που έχω γεννηθεί
σα τους προγόνους μου εδώ έχω στηθεί
για να ξεπλύνω τύψεις και υποσχέσεις να εκπληρώσω
πόσο ακόμα θα πληρώσω.

Όλα κρατάν καλά κι ο πόνος μεγαλώνει
κι ο φόβος το όνειρό μου συνέχεια πληγώνει
κάνοντας ακόμα πιο βαριά τη μοναξιά μου
στον τόπο αυτό που δανεική είναι κι η χαρά μου.

Στο τόπο αυτό που τα δάκρυα μοιάζουν δώρα
και σκεπασμένη μένει η αλήθεια από το τώρα
ακούω πολλούς να νοιάζονται για μένα
μα όλα τα λόγια πάντα μένουνε θαμμένα.

Γιατί οι σκιές είναι τριγύρω μου πολλές
να βασανίζουν το μυαλό μου με το χθες
γνωστές εικόνες παλιές ελπίδες
μητέρα η πατρίδα κι ας μην την είδες.

Κι ας μη σ’ αγκάλιασε ποτέ κοντά της έλα
κλείσε τα μάτια στα χτυπήματα και γέλα
είναι ιερός μας λένε πάντα ο σκοπός
και για να νοιώσουμε το φως.

Πρέπει να κάνουμε συνέχεια υπομονή
για ένα μέλλον λεει καλό που θα φανεί
μα τους βαρέθηκα όλους που να ’ναι ο θεός,
λες να ’ναι πρόσφυγας κι αυτός.


Έχω σημάδια προσφυγιάς και το γλυκό φιλί γιαγιάς στο μέτωπό μου.
Έχω τον πόνο αδελφό και ένα όνειρο κρυφό για φυλακτό μου.
Κάτω απ’ τον ήλιο χωρίς φως, για μένα γκρίζος ο ουρανός κι όμως υπάρχω.
Παίρνω κουράγιο τραγουδώ, για όλα αυτά που αγαπώ χωρίς να τα ’χω.

# 13 στις 5/12/2007
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Αλκηστις Πρωτοψάλτη

Θεός αν είναι

Τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μου λες κι ήρθες σε δικό σου κήπο
κι αν μεγαλώσαν τα φτερά μου, εγώ απ το πλάι σου δε λείπω.
Θεός αν είναι...
Χιλιάδες άγγελοι με τ'άσπρα κλωνάρια λήσμονιάς μοιράζουν
και απο το σώμα μου σαν άστρα παιδιά δικά σου ανάσες βγάζουν.
Θεός αν είναι στις φλόγες να καείς και απ το δάκρυ μου φωτιά να πιεις,
δε μπορείς μια ζωή καρδιά να συγχωρείς..
Θεός αν είναι κι αν μ'αγαπάει κανείς....

Οι φίλοι μου όλοι εδώ και χρόνια ζευγάρια γίναν φτιάξαν σπίτια,
μονάχα εμένα χάσκει ακόμα χωρίς μια στέγη ετούτη η αλήθεια.
Θεός αν είναι στις φλόγες να καείς και απ το δάκρυ μου φωτιά να πιεις,
δε μπορείς μια ζωή καρδιά να συγχωρείς..
Θεός αν είναι κι αν μ'αγαπάει κανείς...

marshias

# 14 στις 6/12/2007
author
Ανδρας / 48 / Ελεύθερος
Ν. Αττικής (Δυτική) / Ασπρόπυργος
Θέματα: 6
Απαντήσεις: 2.868
'Aρεσαν+: 0%
Να βαλω λιγο Κατελη?!

Καλα ντεε....Μη βαρατε....
τριτη πεμπτη, μακαρονια...

# 15 στις 6/12/2007
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Ρε Πατριδα!!!!!!!!!!
Θα μας πάρουν με τις ντομάτες

mazisou

# 16 στις 6/12/2007
author
Γυναίκα / 40 / Ελεύθερη
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αθήνα
Θέματα: 0
Απαντήσεις: 85
'Aρεσαν+: 0%

ΘΑ ΣΟU ΦΑΝΕΡΩΘΩ - ΝΙΚΟΣ ΖΙΩΓΑΛΑΣ
Κάτι μας έφερε κοντά
πάνω που τέλειωνε η βραδιά..
Πάνω που έλεγα να φύγω
το βλέμμα σου με κράτησε ξανά..

Το κατάλαβα μόλις σε είδα
ότι μάντεψες σωστά..
Πως ήθελα μωρό μου, να ξεχάσω
τις αναμνήσεις μου και ήρθαμε κοντά..

Μη μου κάνεις ερωτήσεις
ψέμματα να μη σου πω..
την αλήθεια να θες να δεις
Κλείσε τα μάτια σου..
κλείσε τα μάτια σου..

Θα σου φανερωθώ..
θα σου φανερωθώ..

Δεν ξέρω αν θα ‘μαστε μαζί για πάντα
τι πάει να πει παντοτινά..
Μα νομίζω πως μαζί σου υπάρχει μια ελπίδα
τ’ αδύνατα να γίνουν δυνατά..

Μη μου κάνεις ερωτήσεις
ψέμματα να μη σου πω..
την αλήθεια να θες να δεις
Κλείσε τα μάτια σου..
κλείσε τα μάτια σου..

Θα σου φανερωθώ..
θα σου φανερωθώ..

# 17 στις 6/12/2007
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Οι ψυχές !!!

Στίχοι: Νίκος Βουρλιώτης
Μουσική: Μιχάλης Παπαθανασίου
Ερμηνευτές: Αλκηστις Πρωτοψάλτη, Goin’Through
Είναι 12 το βράδυ κι όπως λένε όλοι οι μύθοι
τα φαντάσματα ξυπνάνε από κάποιο παραμύθι
έχουν φτερά στα σύννεφα πετούν και απειλούν
απροστάτευτες παρέες ψάχνουν πάντοτε να βρουν.

Λένε είναι οι ψυχές που δεν έχουν ησυχάσει
κάποιο πνεύμα ξεχασμένο που το δρόμο έχει χάσει
σκιά πάνω στον τοίχο κάτι πίσω απ’ την κουρτίνα
ήχος σα κραυγή που ’ρχεται απ’ την κουζίνα.

Κάποιοι πάλι κοροϊδεύουν δεν πιστεύουν πως υπάρχουν
άλλοι φοβούνται μήπως πεθάνουν απ’ το φόβο τους σαν θα ΄ρθουν
κι όταν στον τοίχο το εκκρεμές 12 φορές χτυπήσει
το σώμα παραλύει κι η καρδιά θα σταματήσει.

Με παραμύθια μεγαλώνουνε μεγάλοι και μικροί
στα σκοτεινά τα παραμύθια αντέχουν μόνο οι τολμηροί,
μη με ρωτήσεις να σου πω τι πιστεύω για όλα αυτά
κλείσε τα μάτια και ανέβα μοναχόςς σου τα σκαλιά!

Λένε είναι οι ψυχές που μένουν.
Λένε είναι οι σκιές.
Λένε πως κοιμούνται κάθε μέρα
και ξυπνούν τις Κυριακές.

Αν τύχει στο παραμύθι να ακούσεις ουρλιαχτά.
Αν ακούσεις την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά.
Αν αντικρίσεις μια νεράιδα ή ένα μαύρο ξωτικό
μη τρομάξεις, ποτέ δε θα σου κάνουνε κακό.

Όποια πόρτα συναντήσεις μη διστάσεις να χτυπήσεις
κι αν απάντηση δεν πάρεις μη διστάσεις να ανοίξεις,
στο δάσος αν χαθείς κλείσ’ τα μάτια και τ’ αφτιά σου
για λίγο αν προλαβαίνεις μες στα όνειρά σου, χάσου!

Μίλα στο φεγγάρι, φτάσε πιο ψηλά απ’ τον ?ρη
κάνε τώρα 3 ευχές πριν να τρίψεις το λυχνάρι
ζήτα ό,τι θες, κάνε ό,τι σου κατέβει
κανείς δεν υπάρχει που να στο απαγορεύει...

Λένε είναι οι ψυχές που μένουν.
Λένε είναι οι σκιές.
Λένε πως κοιμούνται κάθε μέρα
και ξυπνούν τις Κυριακές.

Είναι 12 το βράδυ κι έχουν όλοι κοιμηθεί
στη δική μου γειτονιά οι ψυχές έχουν κρρυφτεί
δε γυρίζουν σαν σκιές μες στης πόλης τα στενά
γι’ αυτό τις ανταμώνω στα όνειρά μου πιο συχνά.

Ένα ακόμη βράδυ απ’ αυτά που δεν τελειώνουν
κρύο και υγρό σαν αυτά που καταριόμουν
μπροστά βάδιζα εγώ και ξωπίσω χίλια μάτια
κάπου στάθηκα θυμάμαι μπρος σε κάτι σκαλοπάτια.

Κάτι μ’ αγκαλιάζει, κάτι με τρομάζει
κάτι μέσα μου θεριεύει και το δρόμο πάντα φράζει
αχ να ’ξερα δυο ξόρκια να ξεφύγω απ’ το κακό σου
να βρω ν’ ανακαλύψω που φυλάς το μυστικό σου.

Οι νύχτες έχουν γίνει ερινύες στην ψυχή μου,
σημαδεύουν τη ζωή μου, συνοδεύουν τη σιωπή μου.
Τ’ αστέρια αδιάκριτα μετρούν τα βήματά μου
και φλερτάρουν σαν κορίτσια συνεχώς με τη σκιά μου.

broxi

# 18 στις 6/12/2007
author
Γυναίκα / 45 / Διαζευγμένη
Ν. Αιτωλοακαρνανίας / Αγρίνιο
Θέματα: 19
Απαντήσεις: 520
'Aρεσαν+: 0%
ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ/ ΜΕΡΕΣ ΑΡΓΙΑΣ

Ξέρω πως θα 'ρθει και δε θα 'μαι όπως είμαι
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου
μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου
εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι

Δε θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει
δε θα ρωτήσω αναιδώς που το κεντρί σου
γονιός δε θα' ναι να μου πει 'Σήκω και ντύσου'
καιρός να ζήσουμε παιδί μου ξημερώνει
Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου
κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη
θα 'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει
όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου

Δε θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει
δε θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου

θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου
Σημασία δεν έχει να βρείς έναν άνθρωπο να περασεις τη ζωή σου μαζί του...αλλά κάποιον που να μην μπορείς να ζήσεις μακριά του...

# 19 στις 6/12/2007
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Παράθεση:
Originally posted by high-speed

Παράθεση:
Από το μέλος makia_sta_moutrakia - 05/12/07 06:33
... Active Member:

ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΝΩΡΙΣ
...



ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ! όπως διάβαζα τα πρώτα, όμορφα μεν, αγαπησιάρικα δε, σκέφτηκα να βάλω στίχους active member για να δούμε τι πάει να πει "δυνατός" στίχος.

Και βλέπω τα 3 δικά σου!


Δυνατοί στίχοι και με νόημα. Και αν μπορούσαν να τους ακούσουν όλοι εδώ μέσα θα ήταν καλύτερα. Ένας είναι ο Foxmoor.

# 20 στις 6/12/2007
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Lucio Battisti
Ερμηνευτές: Lucio Battisti, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Γιώργος Νταλάρας-Μαρινέλλα, Ελευθερία Αρβανιτάκη
Το τρενάκι γυρνούσε φωτισμένο και αχνό στον αέρα
κάτω η θάλασσα μ' ένα καράβι το φεγγάρι πιο πέρα
σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ένα άσπρο φουστάνι
μου κρατούσες το χέρι ότι ζούμε μου λες δεν μου φτάνει

Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν
χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν
μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Σιδερένια η σκάλα και μου 'λεγες θα μείνουμε λίγοι
πήρε η νύχτα να πέφτει βαθιά κι ο αέρας με πνίγει
μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία

Επιλέξτε σελίδα: (1-7)
Σελίδες 1234567

Η απάντησή σας

Τίτλος :
(Προαιρετικά)
Μεταφορά σε εξέλιξη...
Παρακαλούμε περιμένετε
Επισύναψη αρχείου
1 συνημμένο αρχείο
Υπάρχουν τα παρακάτω προβλήματα:

Δεν έχετε επιλέξει την Kατηγορία του θέματος σας
Δεν έχετε συμπληρώσει τον Τίτλο του θέματος σας
Δεν έχετε συμπληρώσει το Κείμενο του θέματος σας
Η απάντηση σας έχει δημοσιευτεί!
Πιέστε [Εμφάνιση] για να μεταφερθείτε στην απάντησή σας, ή [Νέα Απάντηση] για να συνεχίσετε.
Το θέμα σας έχει αποσταλεί για έγκριση.
Θα δημοσιευτεί μόλις έγκριθεί από την ομάδα διαχείρησης του Sxeseis.gr.
Υπήρξε κάποιο πρόβλημα με την αποστολή του θέματος σας.
Παρακαλούμε δοκιμάστε πάλι. Σε περίπτωση που το πρόβλημα παραμένει παρακαλούμε επικοινωνήστε με την υποστήριξη του Sxeseis.gr.