Ο εύκολος τρόπος να κάνετε νέες γνωριμίες και σχέσεις!
Με περισσότερα από 535.000 μέλη,
το Sxeseis.gr είναι το μεγαλύτερο ελληνικό site γνωριμιών.
Το Sxeseis.gr συνδυάζει με μοναδικό τρόπο λειτουργίες κοινωνικής δικτύωσης ,σελίδας γνωριμιών, forums και chat rooms δίνοντας στα μέλη του περισσότερες δυνατότητες και ευκαιρίες επικοινωνίας και γνωριμίας, από οποιοδήποτε άλλο μέσο.
Μάθετε περισσότερα για το Sxeseis.gr
Είμαι :
Ενδιαφέρομαι για :
Ημ. Γεννήσης μου :
Κατοικώ :
Νομός :
Περιοχή :
Ουπς! Ξεχάσατε να συμπληρώσετε κάποιες πληροφορίες!
Ουπς! Η ημερομηνία γέννησης δεν είναι σωστή!
Εγγραφή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε

Αφιερωμένο σε αυτούς που το διάβασμα ενός βιβλίου καθίσταται μέθεξη .

Επιλέξτε σελίδα: (1-4)
Σελίδες 1234

Gergios1981

# 41 στις 11/8/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Η λογοτεχνία συνδυάστηκε   με το comic .

Τι προέκυψε;;Eνα απολαυστικό graphic novel. 

Το μέλος Gergios1981 έχει επισυνάψει το αρχείο: S.jpg (32.16KB)
Αυτό το αρχείο έχει γίνει download 69 φορές

Gergios1981

# 42 στις 12/8/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Αγορά με "  κλειστά τα μάτια " για όσους ακούν ή παίζουν ρεμπέτικα τραγούδια.



Το μέλος Gergios1981 έχει επισυνάψει το αρχείο: S.jpg (55.61KB)
Αυτό το αρχείο έχει γίνει download 67 φορές

Gergios1981

# 43 στις 7/9/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Για όσους εχουν όρεξη να διαβάζουν , υπάρχουν   δωρεάν βιβλία στους   παρακάτω ποιοτικούς ιστότοπους :

http://www.24grammata.com/?page_id=6279

http://www.ebooks4greeks.gr

http://www.myebooks.gr/el/free-books-el

 

Arxontoula_

# 44 στις 7/9/2016
author
Γυναίκα / 55 / Σε σχέση
Ν. Θεσσαλονίκης / Σταυρός
Θέματα: 7
Απαντήσεις: 1.744
'Aρεσαν+: 0%

article_1243953619.jpg

Πως να μιλάμε για βιβλία που δεν έχουμε διαβάσει

του Πιέρ Μπαγιάρ

 "Δεν σας έχει τύχει ποτέ, ενώ διαβάζετε ένα βιβλίο, να σταματάτε συνεχώς την ανάγνωσή σας, όχι από έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά αντιθέτως, από μια συρροή ιδεών, διεγέρσεων, συνειρμών;", έγραφε ο Ρολάν Μπαρτ, μιλώντας για μια δική του θεωρία ανάγνωσης.

Ο Πιέρ Μπαγιάρ, καθηγητής λογοτεχνίας και ψυχαναλυτής, μας δίνει τη δική του θεωρία - μια θεωρία που μπορούμε να καταλάβουμε όλοι όσοι έχουμε βρεθεί κάποτε στη θέση να πούμε ψέματα για ένα βιβλίο.

Στον πρόλογό του μας εξηγεί τη συλλογιστική του: η ανάγνωση, πέρα από μια προσωπική δραστηριότητα, είναι και ένας σημαντικός δείκτης κοινωνικής καταξίωσης, ειδικά σε συγκεκριμένους κύκλους, π.χ. ακαδημαϊκών, κριτικών, πανεπιστημιακών, διανοούμενων. Θεωρείται, ας πούμε, ανεπίτρεπτο να μην έχεις διαβάσει το Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο. Η ανάγνωση φεύγει από τη σφαίρα της απόλαυσης και αποτελεί πλέον ένα καταπιεστικό σύστημα που υποχρεώνει όλους μας να λέμε ψέματα για τα όσα έχουμε διαβάσει, μόνο και μόνο για να μην αισθανόμαστε αποκλεισμένοι από τον κύκλο μας. Χωρίς, φυσικά, να ξέρουμε, αν και άλλοι από τον κύκλο μας δεν λένε ψέματα για το ίδιο θέμα.

Χωρίζει τα βιβλία για τα οποία θα μιλήσει σε τέσσερις κατηγορίες: Αυτά που του είναι άγνωστα, αυτά που έχει διαβάσει αποσπασματικά, εκείνα που έχει ακουστά και εκείνα που είχε διαβάσει στο παρελθόν αλλά έχει πια ξεχάσει. Μέσα στο κείμενό του, όταν παραπέμπει ή όταν αναφέρεται σε ένα βιβλίο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το κατατάσσει σε μία από αυτές τις κατηγορίες. Αναφέροντας από τον Μονταίν έως τον Ντέιβιντ Λοτζ και από τον Πωλ Βαλερύ έως τον Γκράχαμ Γκριν, ο Μπαγιάρ περιδιαβαίνει τον κόσμο της λογοτεχνίας με τρόπο απολαυστικό, δείχνοντας με παραδείγματα πως μπορούμε να ξεγλιστρήσουμε σε διάφορες περιστάσεις, από τη δύσκολη θέση. Με τρόπο έξυπνο (και όχι εξυπνακίστικο) λέει πως πέρα από την ίδια την πράξη της ανάγνωσης, εξίσου -αν όχι και περισσότερο- σημαντική, είναι η ικανότητά μας να εντάσσουμε ένα βιβλίο σε ένα γενικότερο πλαίσιο, σε αυτό που ονομάζει"συνοπτική θεώρηση", παρόμοια με εκείνη ενός βιβλιοθηκάριου.

Μπορεί κανείς να έχει απλώς ακουστά ένα βιβλίο - να έχει, όμως, ακούσει τόσα πολλα για αυτό, που να μπορεί να το συσχετίσει με τη δική του, εσωτερική βιβλιοθήκη, δηλαδή τα βιβλία που είναι σημαντικά για τον ίδιο, και έτσι, να μπορέσει να μιλήσει για αυτό χωρίς να κινδυνεύει να γίνει ρεζίλι.

Το βασικό, μας λέει ο Μπαγιάρ, είναι να έχουμε μια δημιουργική σχέση με το βιβλίο - να μη φοβόμαστε να του δώσουμε μια δική μας ανάγνωση, όπως ίσως έκανε και ο ίδιος μέσα στο δικό του βιβλίο. Κλείνοντάς το μάτι παιχνιδιάρικα στον αναγνώστη, μας λέει ότι ίσως και να έχει επινοήσει, ίσως και όχι, ένα μεγάλο μέρος από αυτά που αναφέρει για τους λογοτεχνικούς ήρωες του Ντέιβιντ Λοτζ, ή του Ουμπέρτο Έκο. Δεν θεωρεί, όμως, ότι μας λέει ψέματα. Απλώς, δείχνει με τον καλύτερο τρόπο, ότι έχει μια ζωντανή σχέση με τα βιβλία και την ανάγνωση.

Ο συγγραφέας μιλά με χιούμορ και χωρίς φόβο για τα βιβλία που, σε πολλές περιστάσεις, αποτελούν δείκτη όχι μόνο κοινωνικής θέσης αλλά και κοινωνικού γούστου. Τα ψέματα που λέμε για αυτά επηρεάζουν και τη σχέση μας μαζί τους, όταν φτάνουμε να τα θεωρούμε υποχρέωση και μέσο για κάποιου είδους καταξίωση. Ο Μπαγιάρ μας λέει ότι πρέπει να αποενοχοποιηθούμε και να ξαναβρούμε τη χαρά της ανάγνωσης. Κυρίως, να εμπιστευτούμε το ένστικτό μας και την εσωτερική μας βιβλιοθήκη για την πλοήγησή μας μέσα σε αυτό τον ωκεανό των βιβλίων. Η ανάγνωση δεν είναι απλώς κέρδος, αλλά και απώλεια. Πρέπει να συμφιλιωθούμε με αυτήν για να μπορέσουμε να αποκαταστήσουμε τη σχέση μας με το βιβλίο.

Ο ίδιος ο Μπαγιάρ, φυσικά, για να μπορεί να μιλά τόσο άνετα για τη μη ανάγνωση ως δημιουργική διαδικασία, έχει διαβάσει πάρα πολύ - αν μη τι άλλο, για να εκπονήσει τις δύο διδακτορικές του διατριβές. Αυτό, όμως, δεν του προσδίδει καμία δήθεν σοβαροφάνεια αλλά και καμία δήθεν χαλαρότητα. Μιλά για τα βιβλία με πολύ αγάπη, ακόμα κι αν αναφέρεται σε περιστάσεις κυρίως όπου ο αναγνώστης οφείλει να έχει διαβάσει λόγω της θέσης του ή του επαγγέλματός του. Για όσους από εμάς διαβάζουμε απλώς για την απόλαυση, ίσως δεν θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει να πούμε ψέματα για αυτό. Καταφέρνει να ενσωματώσει με τρόπο απλό και καθόλου ακαδημαϊκό τη λεγόμενη θεωρία reader-response (ανταπόκρισης του αναγνώστη), η οποία προκρίνει τον αναγνώστη ως δημιουργό νοήματος (για το οποίο είχε μιλήσει και ο Μπαρτ στον Θάνατο του Συγγραφέα).

Αποενοχοποίηση λοιπόν - το βιβλίο δεν πρέπει να μας δημιουργεί ενοχές, αλλά χαρά. Ο Μπαγιάρ μιλά για πράγματα που θα μπορούσαν να είναι ακαδημαϊκά -με την έννοια του δυσπρόσιτου- με τρόπο δροσερό και προσιτό. Το ίδιο αυτό κείμενο συνιστά μια αποενοχοποίηση από μόνο του, καθώς αποκηρύσσει την όποια επιτήδευση.

Gergios1981

# 45 στις 7/9/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 44 από Arxontoula_

article_1243953619.jpg

Πως να μιλάμε για βιβλία που δεν έχουμε διαβάσει

του Πιέρ Μπαγιάρ

 "Δεν σας έχει τύχει ποτέ, ενώ διαβάζετε ένα βιβλίο, να σταματάτε συνεχώς την ανάγνωσή σας, όχι από έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά αντιθέτως, από μια συρροή ιδεών, διεγέρσεων, συνειρμών;", έγραφε ο Ρολάν Μπαρτ, μιλώντας για μια δική του θεωρία ανάγνωσης.

Ο Πιέρ Μπαγιάρ, καθηγητής λογοτεχνίας και ψυχαναλυτής, μας δίνει τη δική του θεωρία - μια θεωρία που μπορούμε να καταλάβουμε όλοι όσοι έχουμε βρεθεί κάποτε στη θέση να πούμε ψέματα για ένα βιβλίο.

Στον πρόλογό του μας εξηγεί τη συλλογιστική του: η ανάγνωση, πέρα από μια προσωπική δραστηριότητα, είναι και ένας σημαντικός δείκτης κοινωνικής καταξίωσης, ειδικά σε συγκεκριμένους κύκλους, π.χ. ακαδημαϊκών, κριτικών, πανεπιστημιακών, διανοούμενων. Θεωρείται, ας πούμε, ανεπίτρεπτο να μην έχεις διαβάσει το Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο. Η ανάγνωση φεύγει από τη σφαίρα της απόλαυσης και αποτελεί πλέον ένα καταπιεστικό σύστημα που υποχρεώνει όλους μας να λέμε ψέματα για τα όσα έχουμε διαβάσει, μόνο και μόνο για να μην αισθανόμαστε αποκλεισμένοι από τον κύκλο μας. Χωρίς, φυσικά, να ξέρουμε, αν και άλλοι από τον κύκλο μας δεν λένε ψέματα για το ίδιο θέμα.

Χωρίζει τα βιβλία για τα οποία θα μιλήσει σε τέσσερις κατηγορίες: Αυτά που του είναι άγνωστα, αυτά που έχει διαβάσει αποσπασματικά, εκείνα που έχει ακουστά και εκείνα που είχε διαβάσει στο παρελθόν αλλά έχει πια ξεχάσει. Μέσα στο κείμενό του, όταν παραπέμπει ή όταν αναφέρεται σε ένα βιβλίο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το κατατάσσει σε μία από αυτές τις κατηγορίες. Αναφέροντας από τον Μονταίν έως τον Ντέιβιντ Λοτζ και από τον Πωλ Βαλερύ έως τον Γκράχαμ Γκριν, ο Μπαγιάρ περιδιαβαίνει τον κόσμο της λογοτεχνίας με τρόπο απολαυστικό, δείχνοντας με παραδείγματα πως μπορούμε να ξεγλιστρήσουμε σε διάφορες περιστάσεις, από τη δύσκολη θέση. Με τρόπο έξυπνο (και όχι εξυπνακίστικο) λέει πως πέρα από την ίδια την πράξη της ανάγνωσης, εξίσου -αν όχι και περισσότερο- σημαντική, είναι η ικανότητά μας να εντάσσουμε ένα βιβλίο σε ένα γενικότερο πλαίσιο, σε αυτό που ονομάζει"συνοπτική θεώρηση", παρόμοια με εκείνη ενός βιβλιοθηκάριου.

Μπορεί κανείς να έχει απλώς ακουστά ένα βιβλίο - να έχει, όμως, ακούσει τόσα πολλα για αυτό, που να μπορεί να το συσχετίσει με τη δική του, εσωτερική βιβλιοθήκη, δηλαδή τα βιβλία που είναι σημαντικά για τον ίδιο, και έτσι, να μπορέσει να μιλήσει για αυτό χωρίς να κινδυνεύει να γίνει ρεζίλι.

Το βασικό, μας λέει ο Μπαγιάρ, είναι να έχουμε μια δημιουργική σχέση με το βιβλίο - να μη φοβόμαστε να του δώσουμε μια δική μας ανάγνωση, όπως ίσως έκανε και ο ίδιος μέσα στο δικό του βιβλίο. Κλείνοντάς το μάτι παιχνιδιάρικα στον αναγνώστη, μας λέει ότι ίσως και να έχει επινοήσει, ίσως και όχι, ένα μεγάλο μέρος από αυτά που αναφέρει για τους λογοτεχνικούς ήρωες του Ντέιβιντ Λοτζ, ή του Ουμπέρτο Έκο. Δεν θεωρεί, όμως, ότι μας λέει ψέματα. Απλώς, δείχνει με τον καλύτερο τρόπο, ότι έχει μια ζωντανή σχέση με τα βιβλία και την ανάγνωση.

Ο συγγραφέας μιλά με χιούμορ και χωρίς φόβο για τα βιβλία που, σε πολλές περιστάσεις, αποτελούν δείκτη όχι μόνο κοινωνικής θέσης αλλά και κοινωνικού γούστου. Τα ψέματα που λέμε για αυτά επηρεάζουν και τη σχέση μας μαζί τους, όταν φτάνουμε να τα θεωρούμε υποχρέωση και μέσο για κάποιου είδους καταξίωση. Ο Μπαγιάρ μας λέει ότι πρέπει να αποενοχοποιηθούμε και να ξαναβρούμε τη χαρά της ανάγνωσης. Κυρίως, να εμπιστευτούμε το ένστικτό μας και την εσωτερική μας βιβλιοθήκη για την πλοήγησή μας μέσα σε αυτό τον ωκεανό των βιβλίων. Η ανάγνωση δεν είναι απλώς κέρδος, αλλά και απώλεια. Πρέπει να συμφιλιωθούμε με αυτήν για να μπορέσουμε να αποκαταστήσουμε τη σχέση μας με το βιβλίο.

Ο ίδιος ο Μπαγιάρ, φυσικά, για να μπορεί να μιλά τόσο άνετα για τη μη ανάγνωση ως δημιουργική διαδικασία, έχει διαβάσει πάρα πολύ - αν μη τι άλλο, για να εκπονήσει τις δύο διδακτορικές του διατριβές. Αυτό, όμως, δεν του προσδίδει καμία δήθεν σοβαροφάνεια αλλά και καμία δήθεν χαλαρότητα. Μιλά για τα βιβλία με πολύ αγάπη, ακόμα κι αν αναφέρεται σε περιστάσεις κυρίως όπου ο αναγνώστης οφείλει να έχει διαβάσει λόγω της θέσης του ή του επαγγέλματός του. Για όσους από εμάς διαβάζουμε απλώς για την απόλαυση, ίσως δεν θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει να πούμε ψέματα για αυτό. Καταφέρνει να ενσωματώσει με τρόπο απλό και καθόλου ακαδημαϊκό τη λεγόμενη θεωρία reader-response (ανταπόκρισης του αναγνώστη), η οποία προκρίνει τον αναγνώστη ως δημιουργό νοήματος (για το οποίο είχε μιλήσει και ο Μπαρτ στον Θάνατο του Συγγραφέα).

Αποενοχοποίηση λοιπόν - το βιβλίο δεν πρέπει να μας δημιουργεί ενοχές, αλλά χαρά. Ο Μπαγιάρ μιλά για πράγματα που θα μπορούσαν να είναι ακαδημαϊκά -με την έννοια του δυσπρόσιτου- με τρόπο δροσερό και προσιτό. Το ίδιο αυτό κείμενο συνιστά μια αποενοχοποίηση από μόνο του, καθώς αποκηρύσσει την όποια επιτήδευση.

 

 

Δηλαδη   ο άνθρωπος  ολόκληρος  καθηγητής  - ψυχαναλυτής  έγραψε ένα βιβλίο  για το  "πως να μιλάμε για βιβλία που δεν έχουμε διαβάσει " . (!!!)

Μαλισταα ! 

Πόσο  καιρό έχει να πάει σε  ψυχολόγο  ο κύριος  ;

 

Υστερόγραφο : 

 http://www.critique.gr/index.php?&page=article&id=336 

somebody961

# 46 στις 7/9/2016
author
Ανδρας / 60 / Σε σχέση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αθήνα
Θέματα: 100
Απαντήσεις: 12.017
'Aρεσαν+: 0%

Αν είμαι σε ένα κύκλο που θα "πρέπει" να νιώσω μειονεκτικά αν δεν έχω διαβάσει κάποιο βιβλίο,
τότε αυτός ο κύκλος δεν είναι αυτό που διαφημίζεται...

Αν πάραυτα μου τύχει κάτι τέτοιο, - μου έτυχε μια φορά - αραδιάζω μια σειρά τίτλους ανύπαρκτους από συγγραφείς επίσης ανύπαρκτους και τους επιστρέφω αυτό που θέλανε να νιώσω. (Μπορεί από σκόρπιες λέξεις που βλέπω επιγραφές κλπ να σκαρώσω τίτλους βιβλίων).


Παράδειγμα εδώ: - όχι τίτλος όμως:

Μα η φίλη μου, εχθρός μου;, πείτε μου τι να κάνω, πάω να τρελαθώ γιατί, όλο και αγαπώ τον Αιγύπτιο.
Αλλά, καταλήγω πάντα στο δωμάτιο γκρίνιας επειδή υπάρχει πρόβλημα στη σχέση.

Arxontoula_

# 47 στις 7/9/2016
author
Γυναίκα / 55 / Σε σχέση
Ν. Θεσσαλονίκης / Σταυρός
Θέματα: 7
Απαντήσεις: 1.744
'Aρεσαν+: 0%

να όμως, που καταλήξαμε κι εμείς να μιλάμε για ένα βιβλίο που δεν έχουμε διαβάσει

Gergios1981

# 48 στις 7/9/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Arxontoula το θέμα το δημιούργησα για να βαλει οποιος θέλει βιβλία που τον "ταξίδεψαν " , τα λάτρεψε , θα τα ξαναδιάβαζε ευχαρίστως .

 

 

---

Οτι ειναι ο έρωτας για το σώμα είναι το βιβλίο για το μυαλό.

MeniosLeme

# 49 στις 7/9/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

βιβλιο σου εδειξε. αυτο του ψυχιατρου.

Παράθεση:
Σχόλιο # 48 από Gergios1981

Arxontoula το θέμα το δημιούργησα για να βαλει οποιος θέλει βιβλία που τον "ταξίδεψαν " , τα λάτρεψε , θα τα ξαναδιάβαζε ευχαρίστως .

Για πες μας αν θες βιβλία που λάτρεψες ?

 

 

---

Οτι ειναι ο έρωτας για το σώμα είναι το βιβλίο για το μυαλό.

 

 

να εδω.

Παράθεση:
Σχόλιο # 44 από Arxontoula_

article_1243953619.jpg

Πως να μιλάμε για βιβλία που δεν έχουμε διαβάσει

του Πιέρ Μπαγιάρ

 "Δεν σας έχει τύχει ποτέ, ενώ διαβάζετε ένα βιβλίο, να σταματάτε συνεχώς την ανάγνωσή σας, όχι από έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά αντιθέτως, από μια συρροή ιδεών, διεγέρσεων, συνειρμών;", έγραφε ο Ρολάν Μπαρτ, μιλώντας για μια δική του θεωρία ανάγνωσης.

Ο Πιέρ Μπαγιάρ, καθηγητής λογοτεχνίας και ψυχαναλυτής, μας δίνει τη δική του θεωρία - μια θεωρία που μπορούμε να καταλάβουμε όλοι όσοι έχουμε βρεθεί κάποτε στη θέση να πούμε ψέματα για ένα βιβλίο.

Στον πρόλογό του μας εξηγεί τη συλλογιστική του: η ανάγνωση, πέρα από μια προσωπική δραστηριότητα, είναι και ένας σημαντικός δείκτης κοινωνικής καταξίωσης, ειδικά σε συγκεκριμένους κύκλους, π.χ. ακαδημαϊκών, κριτικών, πανεπιστημιακών, διανοούμενων. Θεωρείται, ας πούμε, ανεπίτρεπτο να μην έχεις διαβάσει το Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο. Η ανάγνωση φεύγει από τη σφαίρα της απόλαυσης και αποτελεί πλέον ένα καταπιεστικό σύστημα που υποχρεώνει όλους μας να λέμε ψέματα για τα όσα έχουμε διαβάσει, μόνο και μόνο για να μην αισθανόμαστε αποκλεισμένοι από τον κύκλο μας. Χωρίς, φυσικά, να ξέρουμε, αν και άλλοι από τον κύκλο μας δεν λένε ψέματα για το ίδιο θέμα.

Χωρίζει τα βιβλία για τα οποία θα μιλήσει σε τέσσερις κατηγορίες: Αυτά που του είναι άγνωστα, αυτά που έχει διαβάσει αποσπασματικά, εκείνα που έχει ακουστά και εκείνα που είχε διαβάσει στο παρελθόν αλλά έχει πια ξεχάσει. Μέσα στο κείμενό του, όταν παραπέμπει ή όταν αναφέρεται σε ένα βιβλίο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το κατατάσσει σε μία από αυτές τις κατηγορίες. Αναφέροντας από τον Μονταίν έως τον Ντέιβιντ Λοτζ και από τον Πωλ Βαλερύ έως τον Γκράχαμ Γκριν, ο Μπαγιάρ περιδιαβαίνει τον κόσμο της λογοτεχνίας με τρόπο απολαυστικό, δείχνοντας με παραδείγματα πως μπορούμε να ξεγλιστρήσουμε σε διάφορες περιστάσεις, από τη δύσκολη θέση. Με τρόπο έξυπνο (και όχι εξυπνακίστικο) λέει πως πέρα από την ίδια την πράξη της ανάγνωσης, εξίσου -αν όχι και περισσότερο- σημαντική, είναι η ικανότητά μας να εντάσσουμε ένα βιβλίο σε ένα γενικότερο πλαίσιο, σε αυτό που ονομάζει"συνοπτική θεώρηση", παρόμοια με εκείνη ενός βιβλιοθηκάριου.

Μπορεί κανείς να έχει απλώς ακουστά ένα βιβλίο - να έχει, όμως, ακούσει τόσα πολλα για αυτό, που να μπορεί να το συσχετίσει με τη δική του, εσωτερική βιβλιοθήκη, δηλαδή τα βιβλία που είναι σημαντικά για τον ίδιο, και έτσι, να μπορέσει να μιλήσει για αυτό χωρίς να κινδυνεύει να γίνει ρεζίλι.

Το βασικό, μας λέει ο Μπαγιάρ, είναι να έχουμε μια δημιουργική σχέση με το βιβλίο - να μη φοβόμαστε να του δώσουμε μια δική μας ανάγνωση, όπως ίσως έκανε και ο ίδιος μέσα στο δικό του βιβλίο. Κλείνοντάς το μάτι παιχνιδιάρικα στον αναγνώστη, μας λέει ότι ίσως και να έχει επινοήσει, ίσως και όχι, ένα μεγάλο μέρος από αυτά που αναφέρει για τους λογοτεχνικούς ήρωες του Ντέιβιντ Λοτζ, ή του Ουμπέρτο Έκο. Δεν θεωρεί, όμως, ότι μας λέει ψέματα. Απλώς, δείχνει με τον καλύτερο τρόπο, ότι έχει μια ζωντανή σχέση με τα βιβλία και την ανάγνωση.

Ο συγγραφέας μιλά με χιούμορ και χωρίς φόβο για τα βιβλία που, σε πολλές περιστάσεις, αποτελούν δείκτη όχι μόνο κοινωνικής θέσης αλλά και κοινωνικού γούστου. Τα ψέματα που λέμε για αυτά επηρεάζουν και τη σχέση μας μαζί τους, όταν φτάνουμε να τα θεωρούμε υποχρέωση και μέσο για κάποιου είδους καταξίωση. Ο Μπαγιάρ μας λέει ότι πρέπει να αποενοχοποιηθούμε και να ξαναβρούμε τη χαρά της ανάγνωσης. Κυρίως, να εμπιστευτούμε το ένστικτό μας και την εσωτερική μας βιβλιοθήκη για την πλοήγησή μας μέσα σε αυτό τον ωκεανό των βιβλίων. Η ανάγνωση δεν είναι απλώς κέρδος, αλλά και απώλεια. Πρέπει να συμφιλιωθούμε με αυτήν για να μπορέσουμε να αποκαταστήσουμε τη σχέση μας με το βιβλίο.

Ο ίδιος ο Μπαγιάρ, φυσικά, για να μπορεί να μιλά τόσο άνετα για τη μη ανάγνωση ως δημιουργική διαδικασία, έχει διαβάσει πάρα πολύ - αν μη τι άλλο, για να εκπονήσει τις δύο διδακτορικές του διατριβές. Αυτό, όμως, δεν του προσδίδει καμία δήθεν σοβαροφάνεια αλλά και καμία δήθεν χαλαρότητα. Μιλά για τα βιβλία με πολύ αγάπη, ακόμα κι αν αναφέρεται σε περιστάσεις κυρίως όπου ο αναγνώστης οφείλει να έχει διαβάσει λόγω της θέσης του ή του επαγγέλματός του. Για όσους από εμάς διαβάζουμε απλώς για την απόλαυση, ίσως δεν θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει να πούμε ψέματα για αυτό. Καταφέρνει να ενσωματώσει με τρόπο απλό και καθόλου ακαδημαϊκό τη λεγόμενη θεωρία reader-response (ανταπόκρισης του αναγνώστη), η οποία προκρίνει τον αναγνώστη ως δημιουργό νοήματος (για το οποίο είχε μιλήσει και ο Μπαρτ στον Θάνατο του Συγγραφέα).

Αποενοχοποίηση λοιπόν - το βιβλίο δεν πρέπει να μας δημιουργεί ενοχές, αλλά χαρά. Ο Μπαγιάρ μιλά για πράγματα που θα μπορούσαν να είναι ακαδημαϊκά -με την έννοια του δυσπρόσιτου- με τρόπο δροσερό και προσιτό. Το ίδιο αυτό κείμενο συνιστά μια αποενοχοποίηση από μόνο του, καθώς αποκηρύσσει την όποια επιτήδευση.

 

 

Gergios1981

# 50 στις 7/9/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
meniosleme Διάβασε το σχόλιο 47 και θα καταλαβεις γιατί έγραψα αυτο που έγραψα στο 48.

MeniosLeme

# 51 στις 7/9/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

ναι τι

Παράθεση:
Σχόλιο # 50 από Gergios1981
meniosleme Διάβασε το σχόλιο 47 και θα καταλαβεις γιατί έγραψα αυτο που έγραψα στο 48.

 

nuvola

# 52 στις 7/9/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Ταξίδια στην Ιστορία 

Εκδόσεις Καστανιώτη 

(του δικού μας Ταντον )

achinos

# 53 στις 7/9/2016
author
Γυναίκα / 56 / Ελεύθερη
Μονακό
Θέματα: 0
Απαντήσεις: 13.764
'Aρεσαν+: 0%

Μιλάμε κ για βιβλία που δεν έχουμε διαβάσει, για βιβλία που θα θέλαμε κ δεν μπορέσαμε, για βιβλία που δε θα θέλαμε να διαβάσουμε.

Οι αναγνώστες έτσι δεν κάνουν;
https://www.youtube.com/watch?v=EewIBr4tFw8&list=PLDMJQOgTy8T2HEwREhHc8rLtF-FPWl02U&index=6


Mileni

# 54 στις 7/9/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Φαντάζομαι.. Κάτι σαν, όταν λείπει ο γάτος, χορεύουν τα ποντίκια. ''Ένας χαμός!''
Και μόλις το βιβλίο το πάρουν κάποια χέρια, τα εξώφυλλα, που βλέπουν τον αναγνώστη είναι οι σειρήνες. Προειδοποιούν, διατάζουν:

''Όλα τα γράμματα στρωμένα στη θέση τους, σχηματίστε τις λέξεις, οι λέξεις τις προτάσεις, κεφαλαία, κόμματα, τελείες, γρήγορα!''


''Έχει ασχοληθεί κανείς με την κβαντική φυσική της λογοτεχνίας;
Αν και εκεί, η έλλειψη παρατηρητή υποθέτει όλα τα ήδη συνδυασμών, τότε φανταστείτε τι είδους καρναβάλι γίνεται με τα στοιχειώδη σωματίδια του μυθιστορήματος;
Τι άραγε συμβαίνει ανάμεσά στα εξώφυλλα του μυθιστορήματος, όταν κανένας δεν το διαβάζει;'' Γ.Γ.


ΥΓ1: Και αν τυχαία, δεν μπορείς να καταλάβεις τίποτα απο τον τίτλο, η διαβάζοντας κάπου μέσα στο βιβλίο ή πίσω το τέλος του μόνο, εκείνη τη στιγμή μην κατηγορείς τον συγγραφέα.
Είναι, επειδή τα γράμματα δεν πρόλαβαν να μπουν στις σωστές σειρές (και γραμμές), εκεί από όπου θα μπορούσαν να ταιριάξουν στη δική σου ''ματιά''.
Ειδικά, αν πρόκειται να τα δει κανένας κύκλος, (Ω-ω-ω!) εκεί φαντάζομαι, θα πέφτει και στόλισμα. 
Να βαφτούν τουλάχιστον!
Γι' αυτό, ο ''ειδικός'' κύκλος δεν μιλάει αμέσως, περιμένει να δει την ''βαφή'', και τότε ... Πω-πω! (θαυμάζει).

 

Gergios1981

# 55 στις 8/9/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Η Θεσσαλονίκη μέσα απο το φωτογραφικό φακό του Γιώργου Λυκίδη.

 

Μια νοσταλγική ματιά  

της Θεσσαλονίκης των δεκαετιών

 1920 - 1960. 

 



Το μέλος Gergios1981 έχει επισυνάψει το αρχείο: θ.jpeg (55.31KB)
Αυτό το αρχείο έχει γίνει download 37 φορές

Koula___

# 56 στις 10/9/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

το πορτραίτο του ντόριαν γκρέυ


δεν ήταν κακό

Gergios1981

# 57 στις 24/9/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Αφού μεγάλωσες καλά να πάθεις .

 του Πέτρου Βενέτη 

 

Συμπυκνωμένες όλες οι εκφάνσεις της ζωής σε ένα βιβλίο θησαυρός .

Koula___

# 58 στις 24/9/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

εγώ τελευταία κυρίλλεψα , με λένε

πώς πάνε πίσω?

Παράθεση:
Σχόλιο # 57 από Gergios1981

Αφού μεγάλωσες καλά να πάθεις .

 του Πέτρου Βενέτη 

 

Συμπυκνωμένες όλες οι εκφάνσεις της ζωής σε ένα βιβλίο θησαυρός .

 

 

Gergios1981

# 59 στις 24/9/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Koula καμία σχέση ο τίτλος του συγκεκριμένου βιβλίου με το περιεχόμενο του.

Gergios1981

# 60 στις 26/9/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 59 από Gergios1981
Koula καμία σχέση ο τίτλος του συγκεκριμένου βιβλίου με το περιεχόμενο του.

Προσθέτω ότι  τα κείμενα που υπάρχουν   μέσα στο βιβλίο (  "Αφού μεγάλωσες καλα να πάθεις")   θα κάνουν όποιον-  οποια το διαβάσει   καλύτερο άνθρωπο    απο ότι ήταν πριν το διαβάσει  .

Επιλέξτε σελίδα: (1-4)
Σελίδες 1234
Δεν μπορείτε να απαντήσετε