Ο εύκολος τρόπος να κάνετε νέες γνωριμίες και σχέσεις!
Με περισσότερα από 535.000 μέλη,
το Sxeseis.gr είναι το μεγαλύτερο ελληνικό site γνωριμιών.
Το Sxeseis.gr συνδυάζει με μοναδικό τρόπο λειτουργίες κοινωνικής δικτύωσης ,σελίδας γνωριμιών, forums και chat rooms δίνοντας στα μέλη του περισσότερες δυνατότητες και ευκαιρίες επικοινωνίας και γνωριμίας, από οποιοδήποτε άλλο μέσο.
Μάθετε περισσότερα για το Sxeseis.gr
Είμαι :
Ενδιαφέρομαι για :
Ημ. Γεννήσης μου :
Κατοικώ :
Νομός :
Περιοχή :
Ουπς! Ξεχάσατε να συμπληρώσετε κάποιες πληροφορίες!
Ουπς! Η ημερομηνία γέννησης δεν είναι σωστή!
Εγγραφή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε

Τα κοριτσίστικα παπούτσια.

Επιλέξτε σελίδα: (1-3)
Σελίδες 123

achinos

# 21 στις 30/8/2016
author
Γυναίκα / 56 / Ελεύθερη
Μονακό
Θέματα: 0
Απαντήσεις: 13.764
'Aρεσαν+: 0%

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 16 από anassa_

 

 

 

Όσο  και  να  έχω  ονειρευτεί   κόκκινες  γόβες  ποτέ  δεν   το  τόλμησα   

και  ούτε  θα  το  τολμήσω , πόσο  μάλλον τώρα  που ... " μεγάλωσα"   

Ευτυχώς  που  επέμεινα  τότε . .. 

 

 

Ελα ρε συ γιατί το λες αυτό.

 

έχει ηλικιακό όριο στα κόκκινα παπούτσια;

 

Καλά κ εγώ μικρή τις έβαλα τις κόκκινες γόβες

 

στα 47.

 

κάλλιο αργά, παρά νωρίς που λένε.

 

mediadefaultimages2143722.jpg

Αρέσει στο μέλος anassa_

Koula___

# 22 στις 30/8/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

δεν έχεις δει το "ανάλυσέ το?"


αποκλείεται

Παράθεση:
Σχόλιο # 20 από Enikos

Κουλα, δεν εισαι "σκληρο καρυδι" ρε συ. Τουλαχιστον, οσο θες να περασεις εδω.

 

 

 

 

Enikos

# 23 στις 30/8/2016
author
Ανδρας / 77 / Χήρος
Βοσνία - Ερζεγοβίνη
Θέματα: 22
Απαντήσεις: 24.110
'Aρεσαν+: 0%

Εσυ εισαι μεσα σε αυτα τα κοκκινα παπουτσακια?

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 21 από achinos

 

Ελα ρε συ γιατί το λες αυτό.

 

έχει ηλικιακό όριο στα κόκκινα παπούτσια;

 

Καλά κ εγώ μικρή τις έβαλα τις κόκκινες γόβες

 

στα 47.

 

κάλλιο αργά, παρά νωρίς που λένε.

 

mediadefaultimages2143722.jpg

 

 

Αρέσει στο μέλος anassa_

tangerinedream

# 24 στις 30/8/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

...δεν θυμάμαι να μας βασάνισε τις νύχτες κανένα ρούχο ή παπούτσι όταν είμαστε μικροί...μόνο τα ποδοσφαιρικά παπούτσια και τα αθλητικά γενικότερα μας δημιουργούσαν κάποια λαχτάρα για το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας και το παιγνίδι με αυτά...περισσότερο θυμάμαι κι εγώ τις νύχτες που πηγαίναμε για ύπνο με το ζόρι λόγω των παιγνιδιών...δεν υπήρχε τίποτε άλλο στη σκέψη μας απο το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας για να ασχοληθούμε με αυτά...τι λαχτάρα και τι αγωνία δε που νιώθαμε...και ήταν όλα αυτοκινητοειδή...φορτηγά, χωματουργικά μηχανήματα, κουρσάκια, λεωφορεία κλπ...και μετά το παιγνίδι άρχιζε η διαδικασία της αποκάλυψης...ήθελα να διαλύω τα πάντα για να καταλάβω πως λειτουργούν ή πως έχουν κατασκευαστεί...κάτι που με ακολουθεί έως και σήμερα βέβαια...εκεί που έζησα όμως μια αξημέρωτη κυριολεκτικά βραδιά ήταν με το πρώτο μου ποδήλατο που μου δώρισαν οι γονείς μου στην ηλικία των 7-8 χρόνων...θα θυμάμαι για πάντα τη λαχτάρα και την αδημονή της νύχτας εκείνης αλλά και των πολλών επόμενων εφόσον το παιγνίδι με το ποδήλατο ήταν για εμένα κάτι που δεν μπορούσα να ξεπεράσω μέσα σε λίγες ημέρες...και η αγάπη για το ποδήλατο με ακολουθεί έως και σήμερα επίσης!!!...τότε θυμάμαι δεν ήθελα τις βοηθητικές με τίποτα και δεν υπήρχε περίπτωση να βγώ βόλτα στη γειτονειά με τις βοηθητικές επάνω οπότε ο πατέρας μου τις έβγαλε και απο τη στιγμή εκείνη μέχρι τη στιγμή που έμαθα ισορροπία μεσολάβησαν επικές τούμπες, χτυπήματα -ειδικά στα γόνατα και στους αγκώνες- κατρακυλίσματα σε κατηφόρες και επικλινή οικόπεδα κλπ...οι περισσότερες τούμπες βέβαια εμπεριείχαν αρκετό αίμα...και μεγάλο πρόβλημα στο σπίτι μετά απο τη μάνα μου...και μην φανταστείται ότι οι γονείς μου μας συνόδευαν για να κάνουμε βόλτα με το ποδήλατο...δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση, αρπάζαμε τα ποδήλατα και ο Θεός βοηθός!!! :-)   

MiltosRNLI1930

# 25 στις 30/8/2016
author
Ανδρας / 59 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αιγάλεω
Θέματα: 39
Απαντήσεις: 5.487
'Aρεσαν+: 0%

Τετοιο θεμα

που να σε κανει να ξεχνας το τσουβαλε απεριποιητο ντυσιμο που βλεπεις γυρω σου καθημερινα ,την κοτιλα στο Μετρο σε ωρες αιχμης ,τα αντρικα σορτς με τις 78.5 πλευρικες τσεπες και τα μπορντω κορδελακια πανω απο το γονατο ,τη χυμα κολονια απο νταμιτζανα απο ψιλικατζιδικο που κοβει την αναπνοη ,αν θυμαμαι καλα ειχε χρονια να γραφτει στο Σχεσεις .Πιστευω οι επιτελεις του Ιερατειου του Σχεσεις να το εξετιμησαν

Αρέσει στα μέλη anassa_, somebody961

Paralia48

# 26 στις 30/8/2016
author
Γυναίκα / 55 / Παντρεμένη
Αλλη χώρα
Θέματα: 29
Απαντήσεις: 9.423
'Aρεσαν+: 0%

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 24 από tangerinedream

...δεν θυμάμαι να μας βασάνισε τις νύχτες κανένα ρούχο ή παπούτσι όταν είμαστε μικροί...μόνο τα ποδοσφαιρικά παπούτσια και τα αθλητικά γενικότερα μας δημιουργούσαν κάποια λαχτάρα για το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας και το παιγνίδι με αυτά...περισσότερο θυμάμαι κι εγώ τις νύχτες που πηγαίναμε για ύπνο με το ζόρι λόγω των παιγνιδιών...δεν υπήρχε τίποτε άλλο στη σκέψη μας απο το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας για να ασχοληθούμε με αυτά...τι λαχτάρα και τι αγωνία δε που νιώθαμε...και ήταν όλα αυτοκινητοειδή...φορτηγά, χωματουργικά μηχανήματα, κουρσάκια, λεωφορεία κλπ...και μετά το παιγνίδι άρχιζε η διαδικασία της αποκάλυψης...ήθελα να διαλύω τα πάντα για να καταλάβω πως λειτουργούν ή πως έχουν κατασκευαστεί...κάτι που με ακολουθεί έως και σήμερα βέβαια...εκεί που έζησα όμως μια αξημέρωτη κυριολεκτικά βραδιά ήταν με το πρώτο μου ποδήλατο που μου δώρισαν οι γονείς μου στην ηλικία των 7-8 χρόνων...θα θυμάμαι για πάντα τη λαχτάρα και την αδημονή της νύχτας εκείνης αλλά και των πολλών επόμενων εφόσον το παιγνίδι με το ποδήλατο ήταν για εμένα κάτι που δεν μπορούσα να ξεπεράσω μέσα σε λίγες ημέρες...και η αγάπη για το ποδήλατο με ακολουθεί έως και σήμερα επίσης!!!...τότε θυμάμαι δεν ήθελα τις βοηθητικές με τίποτα και δεν υπήρχε περίπτωση να βγώ βόλτα στη γειτονειά με τις βοηθητικές επάνω οπότε ο πατέρας μου τις έβγαλε και απο τη στιγμή εκείνη μέχρι τη στιγμή που έμαθα ισορροπία μεσολάβησαν επικές τούμπες, χτυπήματα -ειδικά στα γόνατα και στους αγκώνες- κατρακυλίσματα σε κατηφόρες και επικλινή οικόπεδα κλπ...οι περισσότερες τούμπες βέβαια εμπεριείχαν αρκετό αίμα...και μεγάλο πρόβλημα στο σπίτι μετά απο τη μάνα μου...και μην φανταστείται ότι οι γονείς μου μας συνόδευαν για να κάνουμε βόλτα με το ποδήλατο...δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση, αρπάζαμε τα ποδήλατα και ο Θεός βοηθός!!! :-)   

 

α, ρε Τάνγκερ !

Τα έχουμε γράψει και στο θέμα του Πήγασου με το ποδήλατο. Εγώ το θυμάμαι ακόμη με τις βοηθητικές. Ήμουν σχεδόν 7 παρά κάτι μήνες και ...φαντάσου νρτοπή να βγω με βοηθητικές!

Και ένα απόγευμα είπα στον πατέρα μου να μου τις βγάλει για να πάω έξω με τα άλλα παιδιά. Ο πατέρας μου ήταν απασχολημένος (ίσως και να μην ήθελε, δε θυμάμαι) και δεν μπορούσε εκείνη την ώρα. Η μητέρα μου μου έδωσε το κλειδί, ξέρεις το οχτάπλευρο και μου είπε, ας προσπαθήσω. Ρε Τάνγκερ, ακόμη θυμάμαι τη λύσσα με την οποία πολέμαγα να ξεβιδώσω τις ρόδες. Και τα κατάφερα. Αρχικά τη χαλάρωσα και μετά με τα χέρια την έβγαλα. Και μετά τη δεύτερη. Ήταν μεγάλη επιτυχία ! Ε, ρε χαρά που ένοιωσα!.

Φοβερά χρόνια έτσι;

Αρέσει στα μέλη siopi13, anassa_

Paralia48

# 27 στις 30/8/2016
author
Γυναίκα / 55 / Παντρεμένη
Αλλη χώρα
Θέματα: 29
Απαντήσεις: 9.423
'Aρεσαν+: 0%

 

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 25 από MiltosRNLI1930

Τετοιο θεμα

που να σε κανει να ξεχνας το τσουβαλε απεριποιητο ντυσιμο που βλεπεις γυρω σου καθημερινα ,την κοτιλα στο Μετρο σε ωρες αιχμης ,τα αντρικα σορτς με τις 78.5 πλευρικες τσεπες και τα μπορντω κορδελακια πανω απο το γονατο ,τη χυμα κολονια απο νταμιτζανα απο ψιλικατζιδικο που κοβει την αναπνοη ,αν θυμαμαι καλα ειχε χρονια να γραφτει στο Σχεσεις .Πιστευω οι επιτελεις του Ιερατειου του Σχεσεις να το εξετιμησαν

 

Ρε Μίλτο, εγώ όποτε έρχομαι Ελλάδα, συναντώ όλο περιποιημένες κοπέλες, σα μοντελάκια! Πού να δεις τις άτσαλες Γερμανίδες! Σπάνια βάφονται, σπανιότατα φορούν κάτι ελκυστικό, ( φουστανάκι, κάποιο πρετ α πορτέ). Θυμάσαι τα  μπλουζάκια που πουλούσαν κάποτε στη Ζήνωνος στα καλάθια, ε οι Γερμανίδες τα φορούν στη δουλειά τους καθημερινά. Υπάρχουν μπουτικ με πολύ ποιοτικά ρούχα, αλλά ποια τα αγοράζει και πού να τα φορέσει; Ίσως στην όπερα, σε γάμους, σε δεξιώσεις, ίσως...

Και όσον αφορά τα αξεσουάρ, ξέχνα τα! Θυμάμαι μια από τις πρώτες συμβουλές όταν είχα έρθει εδώ μιας φίλης ήταν , από αξεσουάρ οι γερμανοί δεν έχουν ιδέα Οι νότιοι συνδιάζουν τα γουστόζικα και όχι ακριβά κομμάτια τέλεια. Οι βόρειοι δεν ξέρουν τι να τα κάνουν!

Αρέσει στα μέλη siopi13, anassa_

Koula___

# 28 στις 30/8/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

έχω την αίσθηση πως στα χρόνια εκείνα θα υπήρχαν κάτι μίλτοι

που θα έβλεπαν αυτά τα παπουτσάκια σαν βρώμικα

που θα τους μύριζε κοτίλας και θα τους έκοβαν την αναπνοή

Παράθεση:
Σχόλιο # 25 από MiltosRNLI1930

Τετοιο θεμα

που να σε κανει να ξεχνας το τσουβαλε απεριποιητο ντυσιμο που βλεπεις γυρω σου καθημερινα ,την κοτιλα στο Μετρο σε ωρες αιχμης ,τα αντρικα σορτς με τις 78.5 πλευρικες τσεπες και τα μπορντω κορδελακια πανω απο το γονατο ,τη χυμα κολονια απο νταμιτζανα απο ψιλικατζιδικο που κοβει την αναπνοη ,αν θυμαμαι καλα ειχε χρονια να γραφτει στο Σχεσεις .Πιστευω οι επιτελεις του Ιερατειου του Σχεσεις να το εξετιμησαν

 

 

achinos

# 29 στις 30/8/2016
author
Γυναίκα / 56 / Ελεύθερη
Μονακό
Θέματα: 0
Απαντήσεις: 13.764
'Aρεσαν+: 0%

αυτό που μας μυρίζει γιασεμί

μια εποχή που όλα ήταν πιο δύσκολα

κ πιο βρώμικα
κ πιο θνησιγενή κ φευγαλέα
κ απο πολλές πλευρές ίδια ή χειρότερα χάλια από τα σημερινά

είναι η μυρωδιά της παιδικής μας ηλικίας
που ζάλιζε κ μεθούσε. 

c075.gif

k074.gif

d015.gif

οι παιδικές ηλικίες κ εκείνοι που μας μεγάλωσαν έχουν αυτή την ιδιότητα.

 

Αρέσει στα μέλη anassa_, siopi13

achinos

# 30 στις 30/8/2016
author
Γυναίκα / 56 / Ελεύθερη
Μονακό
Θέματα: 0
Απαντήσεις: 13.764
'Aρεσαν+: 0%

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 23 από Enikos

Εσυ εισαι μεσα σε αυτα τα κοκκινα παπουτσακια?

 

 

 

s022.gif

anassa_

# 31 στις 30/8/2016
author
Γυναίκα / 59 / Παντρεμένη
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αθήνα
Θέματα: 5
Απαντήσεις: 3.136
'Aρεσαν+: 0%

Ναι αλήθεια  

Παράθεση:
Σχόλιο # 19 από Enikos

Δεν πειραζει. Η συγκινηση της θλιψης, ειναι σε μεγεθος κοντα στην συγκινηση της αγαπης.

 

 

 

 

anassa_

# 32 στις 30/8/2016
author
Γυναίκα / 59 / Παντρεμένη
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αθήνα
Θέματα: 5
Απαντήσεις: 3.136
'Aρεσαν+: 0%

Καλά  εσύ  είσαι  η  διπλανή χωρίς  κόκκινα  νύχια. .. ούτε καν !    ...

Παράθεση:
Σχόλιο # 21 από achinos

 

Ελα ρε συ γιατί το λες αυτό.

 

έχει ηλικιακό όριο στα κόκκινα παπούτσια;

 

Καλά κ εγώ μικρή τις έβαλα τις κόκκινες γόβες

 

στα 47.

 

κάλλιο αργά, παρά νωρίς που λένε.

 

mediadefaultimages2143722.jpg

 

 

anassa_

# 33 στις 30/8/2016
author
Γυναίκα / 59 / Παντρεμένη
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αθήνα
Θέματα: 5
Απαντήσεις: 3.136
'Aρεσαν+: 0%

Να  ξέρεις  Tange  η συγκίνηση  που  μου προκάλεσε  το κοριτσάκι  της  φωτογραφίας  ήταν  

όχι τα  παπούτσια  ... αλλά   η  νοσταλγία  της  αγάπης και  της  στοργής  του μοναδικού  " παππού " μου 

και  των παιδικών  μου  χρόνων  ... και των  παιδιών  μου  που  ζωγράφιζαν   

έτσι  τα ποδαράκια  τους   ... και  αν  αυτή  η  θύμηση  δεν είναι  ευτυχία  τι άλλο   είναι. ..  

Παράθεση:
Σχόλιο # 24 από tangerinedream

...δεν θυμάμαι να μας βασάνισε τις νύχτες κανένα ρούχο ή παπούτσι όταν είμαστε μικροί...μόνο τα ποδοσφαιρικά παπούτσια και τα αθλητικά γενικότερα μας δημιουργούσαν κάποια λαχτάρα για το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας και το παιγνίδι με αυτά...περισσότερο θυμάμαι κι εγώ τις νύχτες που πηγαίναμε για ύπνο με το ζόρι λόγω των παιγνιδιών...δεν υπήρχε τίποτε άλλο στη σκέψη μας απο το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας για να ασχοληθούμε με αυτά...τι λαχτάρα και τι αγωνία δε που νιώθαμε...και ήταν όλα αυτοκινητοειδή...φορτηγά, χωματουργικά μηχανήματα, κουρσάκια, λεωφορεία κλπ...και μετά το παιγνίδι άρχιζε η διαδικασία της αποκάλυψης...ήθελα να διαλύω τα πάντα για να καταλάβω πως λειτουργούν ή πως έχουν κατασκευαστεί...κάτι που με ακολουθεί έως και σήμερα βέβαια...εκεί που έζησα όμως μια αξημέρωτη κυριολεκτικά βραδιά ήταν με το πρώτο μου ποδήλατο που μου δώρισαν οι γονείς μου στην ηλικία των 7-8 χρόνων...θα θυμάμαι για πάντα τη λαχτάρα και την αδημονή της νύχτας εκείνης αλλά και των πολλών επόμενων εφόσον το παιγνίδι με το ποδήλατο ήταν για εμένα κάτι που δεν μπορούσα να ξεπεράσω μέσα σε λίγες ημέρες...και η αγάπη για το ποδήλατο με ακολουθεί έως και σήμερα επίσης!!!...τότε θυμάμαι δεν ήθελα τις βοηθητικές με τίποτα και δεν υπήρχε περίπτωση να βγώ βόλτα στη γειτονειά με τις βοηθητικές επάνω οπότε ο πατέρας μου τις έβγαλε και απο τη στιγμή εκείνη μέχρι τη στιγμή που έμαθα ισορροπία μεσολάβησαν επικές τούμπες, χτυπήματα -ειδικά στα γόνατα και στους αγκώνες- κατρακυλίσματα σε κατηφόρες και επικλινή οικόπεδα κλπ...οι περισσότερες τούμπες βέβαια εμπεριείχαν αρκετό αίμα...και μεγάλο πρόβλημα στο σπίτι μετά απο τη μάνα μου...και μην φανταστείται ότι οι γονείς μου μας συνόδευαν για να κάνουμε βόλτα με το ποδήλατο...δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση, αρπάζαμε τα ποδήλατα και ο Θεός βοηθός!!! :-)   

 

 

anassa_

# 34 στις 30/8/2016
author
Γυναίκα / 59 / Παντρεμένη
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αθήνα
Θέματα: 5
Απαντήσεις: 3.136
'Aρεσαν+: 0%

Σε ευχαριστώ  ... Πολλοί  έχουν  γράψει όμορφα   ... η  θύμηση  είναι  που το κάνει 

να φαίνεται  περισσότερο  ...  

Παράθεση:
Σχόλιο # 25 από MiltosRNLI1930

Τετοιο θεμα

που να σε κανει να ξεχνας το τσουβαλε απεριποιητο ντυσιμο που βλεπεις γυρω σου καθημερινα ,την κοτιλα στο Μετρο σε ωρες αιχμης ,τα αντρικα σορτς με τις 78.5 πλευρικες τσεπες και τα μπορντω κορδελακια πανω απο το γονατο ,τη χυμα κολονια απο νταμιτζανα απο ψιλικατζιδικο που κοβει την αναπνοη ,αν θυμαμαι καλα ειχε χρονια να γραφτει στο Σχεσεις .Πιστευω οι επιτελεις του Ιερατειου του Σχεσεις να το εξετιμησαν

 

 

Koula___

# 35 στις 30/8/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

c041.gif

Παράθεση:
Σχόλιο # 30 από achinos

 

s022.gif

 

Το κείμενο σας δεν μπορεί να αναγνωριστεί ως κείμενο γραμμένο στα ελληνικά ή τα αγγλικά.

 

https://www.youtube.com/watch?v=-JhwxTen6yA

tangerinedream

# 36 στις 31/8/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

@ "παραλία"
...όμορφα χρόνια, ιδιαίτερα χρόνια και κυρίως απλά...χρησιμοποιούσαμε τα πάντα για να παίζουμε και δεν είχαμε ιδιαίτερες απαιτήσεις...η μονη ίσως επιθυμία μας ήταν το παιγνίδι με την παρέα...κάθε φορά που η μνήμη μου γυρίζει στην περίοδο εκείνη η ψυχή και ο νούς μου κατακλύζονται απο τα πιο γλυκά συναισθήματα του κόσμου και την ίδια στιγμή νιώθω την συγκίνηση να με κυριεύει και τα μάτια μου -σχεδόν πάντα- βουρκώνουν...είναι η τοση ομορφιά αυτών των χρόνων, οι εικόνες και οι φωνές που έρχονται στο νού και κατευθύνονται στην ψυχή, είναι τα αγαπημένα πρόσωπα, τα συναισθήματα και η αγάπη, είναι οι ευωδιές του καλοκαιριού με το γιασεμί, το νυχτολούλουδο και τις βοκαμβίλιες να επικρατούν δε3σποτικά παντού...είναι ότι όλα αυτά πέρασαν και συνεχώς απομακρύνονται αναπόφευκτα απο εμάς ενώ και εμείς απομακρυνόμαστε συνεχώς και συστηματικά απο αυτά...είναι όλα μαζυ που συνθέτουν αυτή τη γλυκειά συγκίνηση, αυτά τα μικρά και σχεδόν αδιόρατα δάκρυα μιας ανείπωτης χαράς που όμως, ίσως να την χαρακτηρίζει μια ανεπαίσθητη πικρή επίγευση θλίψης...μιας αιφνίδιας και φευγαλέας θλίψης...   

... 

tangerinedream

# 37 στις 31/8/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

@ "ανάσα":
...ακόμη θυμάμαι -και θα θυμάμαι όσο ζώ- τα πρόσωπα και τις εκφράσεις των παππούδων και των γιαγιών μου, τις φωνές τους, τα χαμόγελα και το γέλιο τους και κυρίως τα μάτια τους που μας κοίταζαν με τόση και απέραντη αγάπη και λαχτάρα!!! ...θυμάμαι την κίνησή των, τις ασχολίες των, ακόμη θυμάμαι -ακόμη και αυτή τη στιγμή που σας γράφω- κάθε φορά που μας πήγαιναν βόλτες πιασμένους απο το χέρι και μας μιλούσαν αδιάκοπα για χίλια πράγματα αλλά περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο θυμάμαι αυτό που ένιωθα όταν βρισκόμουν στη ζεστή αγκαλιά τους...αυτό το απερίγραπτο συναίσθημα που ένιωθα και με κλειστά μάτια, προσπαθούσα να το κάνω να διαρκέσει αιώνια...μια ανείπωτη αίσθηση αγάπης, ασφάλειας και ζεστασιάς αγκάλιαζε ολόκληρη την ύπαρξή μου στην κάθε αγκαλιά τους...και μας υποστήριζαν σθεναρά απέναντι στους γονείς μας όταν κάναμε διάφορες σκανταλιές και κάναμε συνεχώς και αδιαλήπτως!!!
 ...και τώρα, όταν επισκέπτονται τη σκέψη μου, ιδιαίτεροι και αγαπημένοι επισκέπτες φέρνουν πάντα μαζύ τους χιλιάδες εικόνες και συναισθήματα, τις τρυφερές τους φωνές και τα ζεστά τους χάδια και με τις μεγάλες, προστατευτικές κι απάνεμες αγκαλιές τους, με αγκαλιάζουν και πάλι, για άλλη μια φορά...

 ...τώρα για τα παπουτσάκια...η φωτό είναι εκπληκτική σε κάθε επίπεδο, δημιουργεί συνειρμούς, σκέψεις, εικόνες, αναμνήσεις και συγκινεί την ψυχή με τα συναισθήματα που γεννά με μια απίστευτη δυναμική και ένα συγκλονιστικό τρόπο...ακόμη και η φθορά τους μπροστά στις μύτες αφηγείται με μοναδικό τρόπο την ιστορία των παιδικών χρόνων αυτού του κοριτσιού και όλων των παιδιών πολλών γενιών ταυτόχρονα...

tangerinedream

# 38 στις 31/8/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

...τι να πώ για τα χτυπημένα ποδαράκια του, τη φουστίτσα της φτιαγμένη απο τη μαμά της και κυρίως για τα παπουτσάκια της που τα φοράει ανάποδα (τα λουράκαι θα έπρεπε να είναι απο την εξωτερική πλευρά του κάθε ποδιού αλλά αυτό δεν την νοιάζει καθόλου όσο έχει τα κόκκινα παπούτσια της!)...νιώθει ότι έχει μεγαλώσει πια και δεν θέλει να της τα φορά η μαμά της αλλά μόνη της και επιπλέον είναι δικά της τα κόκκινα παπούτσια...είνα τα δικά της και δεν μπορεί να τα αγγίζει άλλος...ούτε η ίδια η μαμά!!!

Mileni

# 39 στις 31/8/2016
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

 

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 1 από anassa_

Τα κοριτσίστικα παπούτσια.

Κοριτσίστικα παπούτσια !  

__Τι χρώμα παπούτσια θέλεις να σου πάρω τα Χριστούγεννα ; Μου λέει ο θείος ο Βαγγέλης, αδερφός της μάνας μου .

__ Κόκκινο του απαντάω . 

__Κόκκινο ! Θα χαλάσει γρήγορα δεν βάφεται εύκολα, να πάρουμε μαύρα..

 

__Όχι κόκκινα θέλω , είπα κλαίγοντας... 

 

 

Ο θείος μου είχε μεγάλη διαφορά ηλικίας από τη  μάνα , τη μεγάλωσε κι αυτή ανάμεσα στις πέντε αγαπημένες του κόρες . Ήταν η μεγάλη του " κόρη " εγώ τον φώναζα παππού .

Είχε μαγαζί λουστράδικο παπουτσιών στην πλατεία, το κτίριο νεοκλασσικό ...

Όταν έμπαινες στην πόρτα , ήταν ξύλινη με τετράγωνα τζαμάκια , έβλεπες έναν τεράστιο καναπέ από μαύρο δέρμα ,το δέρμα ήταν καρφωμένο με κάτι όμορφα στρογγυλά καρφιά .

Ήταν πάνω σε βάθρο , σαν θρόνος και μπροστά υπήρχαν κάτι "ατσαλένιοι" πάτοι παπουτσιών... δίπλα βούρτσες.

Ο τοίχος ήταν γεμάτος ράφια κ τα ράφια γεμάτα χρώματα .

 

 Πάνω στον καναπέ κάθονταν μόνο άντρες, άπλωναν τα πόδια τους πάνω στους μεταλλικούς πάτους για να γυαλίσουν τα παπούτσια τους .

 

Ο θείος μου φόραγε μια πόδια όπως οι φουρναραίοι,όχι άσπρη αλλά μαύρη . 

 

 

Έβαζε πρώτα χοντρό χαρτόνι ανάμεσα στα πόδια και τα παπούτσια των πελατών,για να μην λερώσει τις  κάλτες τους , άπλωνε το χρώμα στα παπούτσια με ένα μικρό βουρτσάκι, άφηνε να στεγνώσουν και μετά έπαιρνε στα χέρια του δύο μεγάλες βούρτσες και με δύναμη, ρυθμικά έτριβε δυνατά μέχρι που τα παπούτσια φαίνονταν σαν λουστρίνια και μπορούσες να καθρεφτιστείς ! 

 

 

 

 

 

__ καλά μην κλαις, θα πάρουμε κόκκινα παπούτσια.  

 

 

Να ξέρεις θα μου φωνάζει η μάνα σου !

 

 

__ Γιατί παππού ;

 

 

__ Γιατί δεν ταιριάζουν με όλα τα ρούχα θέλει και ειδική βαφή να στα βάφει ...

 

 

__ Το κόκκινο ταιριάζει με όλα παππού σου λέω ! 

 

 

 Δεν χρειάζεται να τα βάφει η μαμά ,θα κάθομαι εκεί πάνω και θα μου τα βάφεις εσύ ! 

 

 

__ Καλά θα πάρουμε κόκκινα ! Μου είπε με χαμογελαστά μάτια !

 

 

 Ο θείος μου ήταν πάντα θλιμμένος (έτσι φαινόταν ) ,όταν όμως χαμογελούσε, τα μάτια του άλλαζαν και έβλεπες τον πιο χαρούμενο άνθρωπο του κόσμου! 

 

 

Ήρθε η ώρα να κλείσει ... 

 

 

Μάζεψε τις βούρτσες σε μια μεγάλη πάνινη σκούρη τσάντα σαν σακί, το έριξε στον ώμο του ...ήταν βαρύ.

 

 

Η θεία μου ( γιαγιά ) είχε μια σκάφη στην πίσω αυλή ,κάθε μέρα έριχνε τις βρώμικες βούρτσες και αφού μούλιαζαν τις έπλενε ,τις στέγνωνε για  να είναι έτοιμες .

 

 

Οπότε το πρωί ο θείος ξανά ζαλωνόταν το σακί...

 

 

Πήρε τα κλειδιά , τι ωραίο και μεγάλο κλειδί !

 

 

Κλείδωσε και φύγαμε ... 

 

 

Μιλούσαμε και γελούσαμε στο δρόμο για το σπίτι , θα τον θυμάμαι πάντα γελαστό, στην ανηφόρα με το σακί στον ώμο ... 

 

 

 

 

 

Τα Χριστούγεννα είχα τα κόκκινα παπούτσια μου ,ένα μεγάλο σωληνάριο με κόκκινη μπογιά μία μικρή βούρτσα κ μία μεγάλη !  Και από τον άγιο Βασίλη ( όταν κοιμήθηκα σπίτι του "παππού " μου ) κάτω από το μαξιλάρι ένα εικοσάρικο το παλιό ασημένιο με το άλογο , μία σοκολάτα και καρύδια ...

 

 

 

 

Υπέροχο το θέμα σου.
Τέτοια κείμενα μας κάνουν καλύτερους, μας συγκινούν (έστω και για λίγο να βγάλουμε κάποια σημαντικά που είχαμε αφήσει ή ίσως ξεχάσει ο καθενας μας στο ''μπαούλο'', μεγαλώνοντας)

Κοίτα τι κάνουν κάτι κόκκινα κοριτσίστικα παπούτσια!!

Και φθαρμένα..

και ..φορεμένα ανάποδα!

Είχα και εγώ, αν και λίγο μεγαλύτερη..

Πάντα μου άρεσε το σχήμα των παπουτσιών αυτών.
Και επειδή είχα αρκετά ύψος, πάντα τα προτιμούσα μέχρι να μεγαλώσει το πόδι μου και να μην χωράει σε κοριτσίστικα.

Τα τελευταία μου μόνο, ήταν κόκκινα, αλλά σαν παπούτσια, ήταν η δεύτερη και τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια να πάω καλά με το κόκκινο χρώμα. Ακόμη και σήμερα, το αποφεύγω.


Θυμάμαι, τα φορούσα μέχρι το πρώτο χρόνο στο γυμνάσιο, έξω από το σχολείο, γιατί δεν επιτρέπονταν τα χρώματα. Μέσα μόνο μπλε, μαύρο ή άσπρο. Τα χαιρόμουν πολύ, αλλά μια μέρα εξαφανίστηκαν.
Να είναι καλά το κορίτσι που τα πήρε και μακάρι να είχε πιο πολύ ανάγκη από εμένα. Η μάνα μου όλο ρωτούσε γιατί δεν τα φοράω, όταν επέστρεφα στο σπίτι κάθε σ/κυριακο απο την άλλη πόλη. Αργότερα όμως κατάλαβε και όλο μου έλεγε να προσέχω, επίσης και ποιες είναι οι φίλες μου.

Η άλλη αποτυχία ήταν με ένα κόκκινο παντελόνι, που φορούσα στο γάμο του θείου μου, ήταν κουμπάροι οι γονείς μου και η μάνα μου επέλεξε το κόκκινο υφασμα, μας πήγαν σε μοδίστρα με την αδελφή μου και τα κόκκινα μαγουλάκια που είχαμε, στο γάμο ήταν στόχος - όλες οι θείες, οι γιαγιάδες, οι συγγενείς - να τα τσιμπάνε και να μας χαίρονται. Δεν έφτανε η αντανάκλαση απο το κόκκινο στο ήδη κόκκινο μαγουλάκι, (είχαμε και γελεκάκια κόκκινα - κομπλέ όλα! ) και με το τσίμπημα - να, και άλλο κόκκινο!

Όταν άρχισε το σχολείο, την πρώτη-πρώτη μέρα έπεσα και γύρισα με σκισμένο στα γόνατα το κόκκινο παντελονάκι.

somebody961

# 40 στις 31/8/2016
author
Ανδρας / 60 / Σε σχέση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αθήνα
Θέματα: 100
Απαντήσεις: 12.017
'Aρεσαν+: 0%

Πόσα τραύματα δεν έχουν αφήσει τα παπούτσια..
Και πόσες αφορμές όμως να ξεπροβάλλει ανθρωπιά και ενότητα στην οικογένεια.

Χωριό τής Βιάννου, επαρχία νομού Ηρακλείου, Κρήτη.

Θυμάται η Μητέρα μου τα πόδια της ξυπόλητα. Κοριτσάκι τότε και αυτό - ναι, όλες οι Μάνες ήταν κάποτε και κοριτσάκια μικρά.
Θυμάται που τα τύλιγε με πανιά να μην κρυώνουν το χειμώνα σαν πηγαίναν στις δουλειές τού χωραφιού
και να μην πληγιάζονται από τις πέτρες.

Ηταν ημέρες εορτών, κάπου στο '50 - δεν θυμάμαι πότε όταν μου το διηγήθηκε.

Κάθε που πατούσε τα χωράφια με τις πέτρες, μια εικόνα στο μυαλό τής έδινε παρηγοριά.
Η εικόνα τού πλανόδιου με τελάλη στο χωριό να δοκιμάζει τα καινούργια της παπούτσια, που σαν μοναχοκόρη ανάμεσα σε 4 άλλα αγόρια αδέλφια, τής είχανε τάξει για τα Χριστούγεννα που ερχόταν!

Και δεν ήξερε - όταν πατούσε κακοτράχαλο έδαφος - αν θα έπρεπε να χαίρεται ή να πονά! Η εικόνα της με τα καινούργια παπουτσάκια που θυμάται όταν χτυπάει, την μπερδεύει..

Ω, πώς θα καμάρωνε έκπληκτο - σαν το κοριτσάκι στην φωτογραφία - στην πλατεία τού χωριού με τα ολοκαίνουργα παπούτσια! Καινούργιο κοριτσάκι θα γινόταν, τού κουτιού!
Τι καμάρι, τι τιμή, τι περηφάνια!

Πληγιασμένα ποδαράκια σε αγρατζούνιστα παπουτσάκια! Αντι-θέσεις..


Ομως: Υπήρχε και άλλη μια πληγή. Αυτή, πλήγωνε τους γονείς της.

Ο αδελφός της, και αυτός Βαγγέλης (κάτι συμπτώσεις...) σπούδαζε στην Πρωτεύουσα, την Αθήνα.
Και οι γονείς έστελναν λίγα από τα ελάχιστα χρήματα σε εκείνον. Αλλιώς, δεν είχε ούτε για φαγητό.

-Πώς θα καταφέρουμε να πάρουμε και ό,τι τάξαμε στην Αγγελική μας; - η Μητέρα της.
-Δεν θα της πάρουμε για φέτος.
-Μα δεν το βλέπεις το παιδί, θα μαραζώσει.


Και επειδή ήταν πάντα πονηρή και τώρα με αγωνία, πλησιάζαν και οι γιορτές, κρυφάκουσε αυτά τα λόγια το βράδυ.

Και πετάγεται - τρομάζοντας τους - έξω και τους φωνάζει:

"Εγώ, δεν θέλω παπούτσια, και ο Βαγγέλης μας στην Αθήνα να πεινά!"

Ηταν σε αυτή την ηλικία.. τής φωτό.

Και όμως, πέταξε το "καμάρι" της, εκείνο που τόσο πολύ περίμενε, στα σκουπίδια!

Αυτό ήταν που έκανε και τις πληγές της στα πόδια βάλσαμο.. δεν την πονούσαν πια στις πέτρες.

"Κάθε πληγή και από ένα γεύμα για τον Βαγγέλη μας στην Αθήνα που σπουδάζει" - όλο σκεφτόταν...


Για τις εποχές που οι αξίες ήταν πιό αληθινές
από το να έχουμε το τελευταίο iphone στη συλλογή μας, ό,τι και αν λέμε...

Για τη Μητέρα μου.



Το μέλος somebody961 έχει επισυνάψει το αρχείο: Mother2.jpg (65.1KB)
Αυτό το αρχείο έχει γίνει download 36 φορές
Αρέσει στο μέλος anassa_
Επιλέξτε σελίδα: (1-3)
Σελίδες 123
Δεν μπορείτε να απαντήσετε