Ο εύκολος τρόπος να κάνετε νέες γνωριμίες και σχέσεις!
Με περισσότερα από 535.000 μέλη,
το Sxeseis.gr είναι το μεγαλύτερο ελληνικό site γνωριμιών.
Το Sxeseis.gr συνδυάζει με μοναδικό τρόπο λειτουργίες κοινωνικής δικτύωσης ,σελίδας γνωριμιών, forums και chat rooms δίνοντας στα μέλη του περισσότερες δυνατότητες και ευκαιρίες επικοινωνίας και γνωριμίας, από οποιοδήποτε άλλο μέσο.
Μάθετε περισσότερα για το Sxeseis.gr
Είμαι :
Ενδιαφέρομαι για :
Ημ. Γεννήσης μου :
Κατοικώ :
Νομός :
Περιοχή :
Ουπς! Ξεχάσατε να συμπληρώσετε κάποιες πληροφορίες!
Ουπς! Η ημερομηνία γέννησης δεν είναι σωστή!
Εγγραφή

Ίσως, να χρειάζεσαι μια εξίσωση

Επιλέξτε σελίδα: (1-4)
Σελίδες 1234

equinox_

# 41 στις 25/8/2019
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

 

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 15 από aldente

 

Κατέστησα ελπίζω σαφές στο #4, πως στις σχέσεις των ανθρώπων υπεισέρχεται και το συναίσθημα.

Και το συναίσθημα, ακυρώνει αυτόματα τα "πρέπει" και "μηχανικά" που λες.

Αν χρειάζεσαι κάποια περαιτέρω διευκρίνηση, εδώ είμαι.

 

συναισθημα χωρις λογικη και λογικη, χωρις συναισθημα ειναι δυο ακραιες περιπτωσεις.

εσυ λες, πως κατεστησες σαφως το δευτερο, δλδ. το ενα ειναι αντιβαρο του αλλου, ετσι ωστε να υπαρχει μια ισορροπια...

αλλα συνηθως το συναισθημα ειναι με μεγαλυτερο βαρος απο την λογικη, ειδικα οταν ειμαστε αναστατομενοι, αρα δεν μας κανει παντα αυτο.
σε περιπτωση - αν υπερισχυσει το συναισθημα την (ορθο)λογικη σου, δεν νομιζεις πως θα υπαρχει και εκει προβλημα;

Και, δεν νομιζεις πως ''το συναισθημα'' ειναι πολυ γενικευμενη εννοια, ετσι οπως το λες;

Γιατι απο συναισθηματα, δωξα του Θεου, ειναι δεκαδες, μην πω και εκατονταδες και εχουμε μονο μια λογικη... Πολλες φορες πανε και ταυτοχρονα μαζι, πολλα μαζεμενα, το ενα προκαλει το αλλο και πηγαινε να καταλαβεις ποιο απ' ολα σε εχει κυριευσει. Και καλα παλι αν ειναι θετικα...

αν ειναι αρνητικα - ποσο ορθολογιστης μπορει να εισαι;

 

***

μηπως να βρεις κατι αλλο, καποιες αποχρωσεις ισως και μονο - του ορθολογισμου σου;

και οχι το συναισθημα;

που το ενα χρωμα του, το σταθερο παντα, πραγματικα να μπορει να κανει δουλεια για απ' εξω, να αναδεικνυει τις ικανοτιτες σου, το ταλεντο σου για τους αλλους, αλλα για τους κοντινους σου ανθρωπους να τον κανεις ''πιτσιλωθος'' - διαφορετικα χρωματα να μπορει να παιρνει, να ειναι πιο μαλακος, πιο ευλυγιστος δλδ.

Να μην ειναι τοσο ''ορθη'', τοσο ''τετραγωνη'' - και με μαθηματικη ακριβεια η λογικη, που εφαρμωζεται ως  πεποιθησεις, αντιληψεις, αξιες, που διαχειριζωνται απο την ιδια, ειναι προϊόν της, αρα ενος εγω...

Γιατι αυτες αν σκληρυνουν, αν δεν ειναι ευλυγιστες εκει που χρειαζεται, αν δεν αλλαζουν/ανανεωνονται ως ''προγραμματα'' του λειτουργικο μας συστημα, απλα - ο ανθρωπος μενει με την ''ορθοτητα'' του μονος, ναι μεν - παλια, σωστα κατα τα αλλα και τον ιδιο, αλλα - εξελιξη μηδεν...

ουτε μπορουν και κανουν εστω για... υπολογιστες.

 

equinox_

# 42 στις 25/8/2019
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

 

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 26 από aldente

Εγώ, φίλη equinox, διακρίνω ένα "ταλέντο" - ορίστε, κάναμε ταλέντο πια το σε άλλους καιρούς αυτονόητο - στο να βγάζεις από μέσα σου και να εκφράζεις τι συμβαίνει μέσα στην ψυχή σου. Πόσους γνωρίζουμε που να μπορούν άνετα, να έχουν εσωτερική συνομιλία με τον πραγματικό τους εαυτό;;

Προσωπικά, εκτός από εσένα εδώ, δεν γνωρίζω κανέναν.

Όλοι, επαφή με τη μάσκα τους έχουν.

 

 

εδω διαφωνω... Προσωπικα, εκτος απο εσενα, αναγνωριζω πολλους απο τοτε που ειμαι στο σαιτ και ολο και αυξανονται εκεινοι που εχουν στρεψει τη ματια τους ηδη προς τα μεσα τους.
Επισης, ο,τι γραφουν και εκφραζουν, ερχεται απο την ψυχη τους.

Αλλο ειναι, αυτο που διαβαζουμε - αν θα μας αρεσει/ταιριαξει ή οχι.

Μηπως εμεις τοτε φοραμε παρωπιδες και δεν τις βλεπουμε επανω μας;

Για να κρινουμε αρνητικα το καθε τι εξωτερικο που βλεπουμε, για ποια εσωτερικη συνομιλια μιλας;

αληθεια, με εναν Εαυτο;

ή με εναν εγω;

equinox_

# 43 στις 25/8/2019
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 25 από VASILIS53

 

"να βάλω σε πρωτη λειτουργιά του μυαλού την εγώ-σκέψη, να περνάω καλά και να μην με νοιάζει τιποτα, αρα το ..συμφέρον μου, πρώτα απ' όλα, αρα τη πάρτη μου;κάτι άλλο;"

 

Προσωπικά βεβαίως και λογαριάζω πάντα το συμφέρον μου. Έχω κάποιες πάγιες απόψεις, οι οποίες θεωρώ ότι δεν εξελίσσονται άλλο μέσα μου, γι αυτό τις θεωρώ και πάγιες και πολλές φορές το γράφω κιόλας δίπλα από την άποψη μου.

 

Εδώ η πάγια άποψή μου είναι ότι το πραγματικό προσωπικό μου συμφέρον δεν έρχεται στην καμμία σε σύγκρουση με το πραγματικό προσωπικό συμφέρον του άλλου. 

 

Όλη η δουλειά που πρέπει να κάνω είναι να εντοπίσω πιο είναι το πραγματικό μου συμφέρον και να το επιδιώξω. Είναι δύσκολη δουλειά, καθόλου εύκολη.

 

Ο παρτάκιας κυνηγάει στην ζωή την ατομική του απόλαυση, την ευχαρίστησή του. την βολή του. Αυτό είναι το συμφέρον όπως το εννοούμε συνήθως.

 

Ο υγιής άνθρωπος ψάχνει για την χαρά και ξέρει ότι την χαρά θα την πάρει μόνο μέσα από την υγιή του σχέση. Το πραγματικό συμφέρον, μας δίνει χαρά και η χαρά είναι κάτι τελείως ξεχωριστό από την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση. Μπορεί να τα εμπεριέχει αλλά είναι κάτι παραπάνω και την απολαμβάνουμε μόνο στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους, δεν την αντλούμαι από πουθενά αλλού.

 

Το πραγματικό συμφέρον είναι αλληλένδετο με την χαρά. Το συνηθισμένο συμφέρον είναι δεμένο με την απόλαυση άντε καμμιά φορά και με την ικανοποίηση. 

 

Όταν έχεις χαρά μέσα σου λειτουργείς για το εγώ σου αλλά ταυτόχρονα και για το εγώ του άλλου γιατί χαρά θα σκορπίσεις και στους γύρω σου.

 

Είναι δύσκολα πράγματα στην πράξη αλλά αυτός είναι ο προσανατολισμός ο δικός μου το ίδιο και η πρόθεσή μου. Ο μέγας Αριστοτέλης έλεγε στα ηθικά του ότι από την πρόθεση οφείλουμε να κρίνουμε τον άνθρωπο αλλά επειδή δεν ξέρουμε τις προθέσεις του τον κρίνουμε από τις πράξεις του.

 

Η πρόθεση κάποια στιγμή θα γίνει πράξη, και η ανίχνευση του πραγματικού συμφέροντος με την εξάσκηση θα γίνεται και πιο εύκολη.

 

Το πραγματικό συμφέρον κάποιες φορές θα μας φέρει σε σύγκρουση. Δεν πρέπει να κάνουμε πίσω γιατί μέσα του εμπεριέχει όλα αυτά τα πράγματα που φέρνουν χαρά στον άνθρωπο. Είναι ένας αγώνας μεταξύ χαράς και δυστυχίας. Το να το επιδιώκω σημαίνει ότι επιδιώκω και το καλό του άλλου έστω και αν χρειαστεί να συγκρουστώ μαζί του. Αν δεν το καταλαβαίνει δεν θα συμβιβαστώ γιατί εγώ συνήθως ξέρω καλύτερα και πες με εγωιστή. Ξεχωρίζω όμως αμέσως τον άλλον που ξέρει καλύτερα από εμένα.

 

Έτσι σκέφτομαι εγώ, τώρα εσύ...

 

Βασιλη, αφησα να περασουν μερικες μερες, πριν σου απαντησω... Για να μιλαω για την χαρα, που συνδεεις με το πραγματικο συμφερον τη στιγμη που μεσα μου εκλεγα, δεν μου πηγαινε..

Τωρα, καπως εχω συνελθει, αποδεχτηκα ο,τι συμβαινουν, γιατι πραγματικα ειμαστε αδιναμοι μπροστα σε ο,τι πραττουν οι αλλοι ανευθυνα...

 

Κατανοω πολυ καλα τον διαχωρισμο  που κανεις αναμεσα στο συμφερον για προσωπικα οφελη και το πραγματικο, (''που δινει χαρα'' - δεν θα το ελεγα) οταν ο ιδιος εισαι χαρα...

Η χαρα ειναι ενα απο εκεινα τα ευαισθηματα του πραγματικου μας Εαυτου, οταν πραγματικα ειμαστε εμεις, μακρια απο εγω-καταστασεις και μεσα στην πραγματηκοτητα αυτου που μας αρεσει να κανουμε, μας γεμιζει και δινει ενεργεια στην υπαξη μας. Δεν θα επρεπε να εχει αιτια, θα ειμασταν ολο χαρα, αν ειμασταν σαν τα μικρα παιδακια. Να μην θυμουνται πως χτυπησαν και εκλαιγαν πριν λιγο, και να - τωρα ειναι ολο χαρα...
Δυστιχως, αποκτωντας την αισθηση της προσωπικοτητας μας, αποκταμε και ενα εγω που ολο και μας απομακρυνει απο το πραγματικο μας Εαυτο, που μεγαλωνουμε στο μποι, σε χρονια, σε κιλα και εκεινο το μικρο παιδι, μενει μικρο μεσα μας. Λιγοι εχουν συνδεθει μαζι του, σε λιγους εχει μεγαλωσει και λιγοι του εχουν κανει ''ολο χαρα''.

Οι υπολοιποι περιμενουν να την παρουν απο αλλου, απ' εξω. Στους πολλους αυτο το εσωτερικο παιδι κλαιει ασταματητα, ειναι στο σκοταδι, κλειδωμενο και δεν χαιρεται καθολου, μα καθολου.
Στις λιγες φορες που νιωθει κατι σαν χαρα, παλι ειναι φοβισμενο να μην την χασει, με ψευτικο χαμογελο λεει πως ειναι καλα, πως χαιρεται ενω δεν.. Ή δεν ικανοποιηται με τιποτα,ολο θελει και θελει καινουργια ''παιχνιδια'' και ολο σπαει ''αυτα που ηδη εχει''

ή οταν ειναι μεσα - τό συμφερον, ζει μονο για την ''ατομική του απόλαυση, την ευχαρίστησή του. την βολή του'', οπως λες.

Του παρτακια η χαρα του, συνειδητοποιωντας το ή οχι, περναει παντα απο υπολογισμους.

Ανθρωπος, μακρια απο καθε συνειδηση, αρα και απο τον πραγματικο του Εαυτου.


μια μικρη διευκρινηση, αλλα νομιζω χρειαζεται να κανω σ'αυτα που λες εδω:
''Ο υγιής άνθρωπος ψάχνει για την χαρά και ξέρει ότι την χαρά θα την πάρει μόνο μέσα από την υγιή του σχέση. Το πραγματικό συμφέρον, μας δίνει χαρά και η χαρά είναι κάτι τελείως ξεχωριστό από την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση. Μπορεί να τα εμπεριέχει αλλά είναι κάτι παραπάνω και την απολαμβάνουμε μόνο στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους, δεν την αντλούμαι από πουθενά αλλού.''

Υγιης ειναι ο ανθρωπος που εχει καλη σχεση με τον Εαυτο του, ''με το μικρο του εσωτερικου παιδιου''. Που εχει συνδεθει μαζι του, που το καταλαβαινει, κατανοει, νιωθει, φροντιζει τις αναγκες του σωστα και δεν το παραμελει ή αφηνει στην τυχει.
Που το αγαπαει οπως ενας γονιος και κανει ο,τι ειναι δυνατον να βγει στο φως, αρα να γινει ενα με αυτο, μεγαλωνοντας το, και, αυτος μαζι του.

Ετσι μονο θα γεμισει τα κενα, που αλλιως θα προσπαθει να χαιρεται με πραγματα ή να παρει/περιμενει απο τους αλλους - χαρα, αγαπη, ευχαριστηση, ο,τι..

Αυτο για εμενα ειναι το πραγματικο συμφερον - να δωσεις στο ''παιδι σου'' τη χαρα που αξιζει να ζησει, αρα να εισαι μια υπαρξη πραγματηκη οσο μπορεις ολο και καλυτερη και οχι ενα πραγμα που ικανοποιηται με ο,τι να' ναι, διμιουργοντας σχεσεις οπως να' ναι.

Ετσι μονο μπορεις να δωσεις στους αλλους χαρα και οχι, να περιμενεις - οι αλλοι να σε κανουν ευτιχισμενο, χαρουμενο.. οι αλλοι να τρεχουν πισω σου για καθε προβλημα σου, απασχολωντας τους συνεχεια με τα ''τσισα σου'' και να αλλαζουν τις πανες σου..
μα, δεν παει ετσι, αν θελει κανεις να εχει μια υγιεστατη σχεση..

Ουφφ, δεν ξερω αν μπορουσα να φτασω το φιναλε, δινοντας μου εσυ τη σκυταλη, με το ''Έτσι σκέφτομαι εγώ, τώρα εσύ...'' Μπορει και να επεσα (μεσα-εξω, δεν ξερω) τρεχοντας..



VASILIS53

# 44 στις 25/8/2019
author
Ανδρας / 58 / Διαζευγμένος
Ν. Αττικής (Ανατολική) / Νέα Μάκρη
Θέματα: 3
Απαντήσεις: 1.344
'Aρεσαν+: 0%

Η τακτική μου Equinox, όταν βλέπω κάποιον να είναι πολύ ντάουν, είναι να προσπαθώ να τον θυμώσω. Αυτό κάνω πολλές φορές, στα θέματα που λέω την άποψή μου και βλέπω τον θεματοθέτη να τον έχει αγγίξει η θλίψη και η απάθεια. Θεωρώ τον θυμό ένα σκαλοπάτι πιο πάνω από την θλίψη και την στενοχώρια. Με σένα θες γιατί είμαστε συνομήλικοι, θες γιατί εκτιμώ την σκέψη σου, δεν μου πήγαινε να χρησιμοποιήσω σκληρές εκφράσεις. Αρκέστηκα λοιπόν να σε θυμώσω λίγο και διακριτικά τελειώνοντας κάπως προκλητικά. Δεν νομίζω ότι θύμωσες βέβαια, αλλά και το ότι το είδες σαν σκυτάλη αρκεί γιατί το είδες σαν πρόκληση. 


Τώρα ως προς τις απόψεις μας θα επανέλθω γιατί πράγματι οι απαντήσεις εδώ δεν πρέπει να είναι βιαστικές και πρέπει να είναι και επικοδομητικές. Μια χαρά τα λες και εγώ θέλω να δω που ταυτιζόμαστε και που διαφορποιούμαστε γιατί καμιά φορά λέμε τα ίδια πράγματα χρησιμοποιόντας διαφορετική έκφραση. 

Όπως έγραψα, κοιτάζω πάντα το συμφέρον μου και πρέπει να κερδίσω κάτι από τις απόψεις σου, γιαυτό θα προηγηθεί μελέτη πριν την ανταπάντηση.

alisida

# 45 στις 25/8/2019
author
Γυναίκα / 50 / Διαζευγμένη
Καζακστάν
Θέματα: 35
Απαντήσεις: 7.801
'Aρεσαν+: 0%

"αληθεια με εναν Εαυτο;ή με εναν εγω;"

 

Φίλη ,δεν το κατάλαβα αυτό.

Ο εαυτός δηλ δεν είναι εγώ ?

Όταν σκέφτομαι τον εαυτό μου δεν σκέφτομαι το εγώ μου ?

Όταν μιλώ με τον εαυτό μου ,επίσης .

Ή έχει φτάσει η έννοια του εγώ να είναι μόνο κακη στραβή ανάποδη και ανεπιθύμητη (για τους γύρω μας) λόγω της κακης χρήσης και (ανήθικων) προτεραιοτήτων που της δίνουμε κάποιες φορές 

 

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 42 από equinox_

 

 

εδω διαφωνω... Προσωπικα, εκτος απο εσενα, αναγνωριζω πολλους απο τοτε που ειμαι στο σαιτ και ολο και αυξανονται εκεινοι που εχουν στρεψει τη ματια τους ηδη προς τα μεσα τους.
Επισης, ο,τι γραφουν και εκφραζουν, ερχεται απο την ψυχη τους.

Αλλο ειναι, αυτο που διαβαζουμε - αν θα μας αρεσει/ταιριαξει ή οχι.

Μηπως εμεις τοτε φοραμε παρωπιδες και δεν τις βλεπουμε επανω μας;

Για να κρινουμε αρνητικα το καθε τι εξωτερικο που βλεπουμε, για ποια εσωτερικη συνομιλια μιλας;

αληθεια, με εναν Εαυτο;

ή με εναν εγω;

 

 

Αρέσει στο μέλος VASILIS53

aldente

# 46 στις 25/8/2019
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 41 από equinox_

Και, δεν νομιζεις πως ''το συναισθημα'' ειναι πολυ γενικευμενη εννοια, ετσι οπως το λες;

αν ειναι αρνητικα - ποσο ορθολογιστης μπορει να εισαι;

 

Γνωρίζω πατέρα που όταν αρρώστησε το παιδί του μικρό, στα πιο ευαίσθητα του χρόνια και έτρεχε όλη η οικογένεια από νοσοκομείο σε νοσοκομείο με συνεχείς μεταγγίσεις αίματος και με σοβαρό κίνδυνο να χάσει τη ζωή του, με δεδομένη τη φτώχεια της εποχής, αλλά κυρίως του σπιτιού του πως, μια μέρα τον επισκέφτηκε η τρέλα και η απόγνωση, που δεν είχε χρήματα για να το πάει στη Βιέννη τότε, που ειδικευόταν στην ασθένεια που είχε το παιδί του.

Ορθολογιστής άνθρωπος, πιστός απόλυτα στα ιδανικά της οικογένειας, ζούσε τη ζωή τους με όλο του το είναι, είχε δοθεί ολοκληρωτικά στη γυναίκα του και στα παιδιά τους.

Μα όταν είδε πως όλα αυτά καθώς και όνειρα κινδύνευαν να γκρεμιστούν από κάτι που ήταν πλέον πάνω απ' τις δυνάμεις του, πήρε τους δρόμους από την απόγνωση και περπάταγε.. περπάταγε... να γλιτώσει την τρέλα ή το εγκεφαλικό... Προσπαθούσε μέσα από το περπάτημα, να εκτονώσει τη θλίψη του. Δεν κατάλαβε το πρωί, πώς βρέθηκε στην περιοχή των Αμπελοκήπων και, όταν επέστρεψε επιτέλους σπίτι του, διαπίστωσε πως είχαν ασπρίσει σε μια νύχτα τα μαλλιά του...

Και άντε εκείνες τις ώρες να εξηγήσεις σε αυτόν τον πατέρα που υπήρξε μια ζωή, εκείνο που λέμε κουβαλητής για το σπίτι του και την οικογένεια του, πως "έτσι όπως το λες το συναίσθημα, είναι πολύ γενικευμένη έννοια"

Γιατί, όταν σε κάτι έχεις επενδύσει τα πάντα, ακόμα και σε μια σχέση μιας και σε σάιτ σχέσεων είμαστε εδώ, το πιστεύεις με όλη την ψυχή σου και ενώ όλα είναι φαινομενικά τέλεια, παρουσιάζεται ένα σοβαρό πρόβλημα που τα σχέδια σου στα γκρεμίζει, τότε μπαίνει το συναίσθημα (θυμός, απογοήτευση, θλίψη κ.α.) και τότε, ο όποιος ορθολογισμός πάει για βρούβες.

Ή μήπως είναι λάθος αυτό και χρειάζεται να δρούμε σαν ψυχροί υπολογιστές, πάντα και ανεξάρτητα συνθηκών, πνίγοντας το γιγαντωμένο συναίσθημα; (Που πάντα επιστρέφει σε άλλη μορφή, αρρώστιας πιο συχνά). Μα ακόμα και στα δικαστήρια που είναι υποχρεωμένα να δρουν ψυχρά, λογικά και αντικειμενικά, το "ο δράστης έκανε ό,τι έκανε εν βρασμώ ψυχής", είναι σοβαρό ελαφρυντικό.

Προτιμώ το δρόμο αυτού του πατέρα λοιπόν, επειδή είμαστε απλά, άνθρωποι...

Και γιατί τότε, όσα βιβλία "αυτογνωσίας" και αν έχει διαβάσει κανείς, πάνε και αυτά για βρούβες στις δύσκολες ώρες. Αφήνεσαι και όπου σε βγάλει. Διότι, όλα χρειάζεται να τα περάσει ο άνθρωπος, κάτι σοβαρό και μεγάλο έχουν να του διδάξουν. Ακόμα και τα πλέον αρνητικά συναισθήματα. Και αν υπάρχει και αποδέκτης αυτών, το ίδιο. Χρειάζεται και εκείνος να μάθει. Και βάζω το "αυτογνωσίας" σε εισαγωγικά, γιατί ο άνθρωπος, μόνον μέσα από σφαλιάρες της ζωής μαθαίνει και αλλάζει. Και αυτό γιατί διαβάζοντας, πίσω από τις λέξεις, διαβάζει ένα 'πρέπει'. Και το εγώ του, αντιδρά. Και άλλοι λόγοι, ας μην βγω εκτός όμως.

 

ΥΓ: Ο πατέρας αυτός, ήταν ο δικός μου.

Enikos

# 47 στις 25/8/2019
author
Ανδρας / 76 / Χήρος
Βοσνία - Ερζεγοβίνη
Θέματα: 21
Απαντήσεις: 21.751
'Aρεσαν+: 0%

Η σημασια ειναι, η ...εξελιξη...

 

Η οποια ειναι επιβεβλημενη, ως στοιχειο του συμπαντος...

 

Αυτα τα 25 ασχημα ειναι η κολαση του ανθρωπου...

 

Την οποια θα βιωσει εσαει η μη...θα τα προσπερασει-αφομοιωσει προς οφελος του...

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 39 από sun_world

Λύστε μου μια απορία... Αντε και είμαι καλός/ή σε 5 πράγματα, τι νόημα έχει αν είμαι ελεεινός/ή σε 25 άλλα;

 

 

Αρέσει στο μέλος sun_world

VASILIS53

# 48 στις 26/8/2019
author
Ανδρας / 58 / Διαζευγμένος
Ν. Αττικής (Ανατολική) / Νέα Μάκρη
Θέματα: 3
Απαντήσεις: 1.344
'Aρεσαν+: 0%

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 43 από equinox_

 

Βασιλη, αφησα να περασουν μερικες μερες, πριν σου απαντησω... Για να μιλαω για την χαρα, που συνδεεις με το πραγματικο συμφερον τη στιγμη που μεσα μου εκλεγα, δεν μου πηγαινε..

Τωρα, καπως εχω συνελθει, αποδεχτηκα ο,τι συμβαινουν, γιατι πραγματικα ειμαστε αδιναμοι μπροστα σε ο,τι πραττουν οι αλλοι ανευθυνα...

 

Κατανοω πολυ καλα τον διαχωρισμο  που κανεις αναμεσα στο συμφερον για προσωπικα οφελη και το πραγματικο, (''που δινει χαρα'' - δεν θα το ελεγα) οταν ο ιδιος εισαι χαρα...

Η χαρα ειναι ενα απο εκεινα τα ευαισθηματα του πραγματικου μας Εαυτου, οταν πραγματικα ειμαστε εμεις, μακρια απο εγω-καταστασεις και μεσα στην πραγματηκοτητα αυτου που μας αρεσει να κανουμε, μας γεμιζει και δινει ενεργεια στην υπαξη μας. Δεν θα επρεπε να εχει αιτια, θα ειμασταν ολο χαρα, αν ειμασταν σαν τα μικρα παιδακια. Να μην θυμουνται πως χτυπησαν και εκλαιγαν πριν λιγο, και να - τωρα ειναι ολο χαρα...
Δυστιχως, αποκτωντας την αισθηση της προσωπικοτητας μας, αποκταμε και ενα εγω που ολο και μας απομακρυνει απο το πραγματικο μας Εαυτο, που μεγαλωνουμε στο μποι, σε χρονια, σε κιλα και εκεινο το μικρο παιδι, μενει μικρο μεσα μας. Λιγοι εχουν συνδεθει μαζι του, σε λιγους εχει μεγαλωσει και λιγοι του εχουν κανει ''ολο χαρα''.

Οι υπολοιποι περιμενουν να την παρουν απο αλλου, απ' εξω. Στους πολλους αυτο το εσωτερικο παιδι κλαιει ασταματητα, ειναι στο σκοταδι, κλειδωμενο και δεν χαιρεται καθολου, μα καθολου.
Στις λιγες φορες που νιωθει κατι σαν χαρα, παλι ειναι φοβισμενο να μην την χασει, με ψευτικο χαμογελο λεει πως ειναι καλα, πως χαιρεται ενω δεν.. Ή δεν ικανοποιηται με τιποτα,ολο θελει και θελει καινουργια ''παιχνιδια'' και ολο σπαει ''αυτα που ηδη εχει''

ή οταν ειναι μεσα - τό συμφερον, ζει μονο για την ''ατομική του απόλαυση, την ευχαρίστησή του. την βολή του'', οπως λες.

Του παρτακια η χαρα του, συνειδητοποιωντας το ή οχι, περναει παντα απο υπολογισμους.

Ανθρωπος, μακρια απο καθε συνειδηση, αρα και απο τον πραγματικο του Εαυτου.


μια μικρη διευκρινηση, αλλα νομιζω χρειαζεται να κανω σ'αυτα που λες εδω:
''Ο υγιής άνθρωπος ψάχνει για την χαρά και ξέρει ότι την χαρά θα την πάρει μόνο μέσα από την υγιή του σχέση. Το πραγματικό συμφέρον, μας δίνει χαρά και η χαρά είναι κάτι τελείως ξεχωριστό από την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση. Μπορεί να τα εμπεριέχει αλλά είναι κάτι παραπάνω και την απολαμβάνουμε μόνο στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους, δεν την αντλούμαι από πουθενά αλλού.''

Υγιης ειναι ο ανθρωπος που εχει καλη σχεση με τον Εαυτο του, ''με το μικρο του εσωτερικου παιδιου''. Που εχει συνδεθει μαζι του, που το καταλαβαινει, κατανοει, νιωθει, φροντιζει τις αναγκες του σωστα και δεν το παραμελει ή αφηνει στην τυχει.
Που το αγαπαει οπως ενας γονιος και κανει ο,τι ειναι δυνατον να βγει στο φως, αρα να γινει ενα με αυτο, μεγαλωνοντας το, και, αυτος μαζι του.

Ετσι μονο θα γεμισει τα κενα, που αλλιως θα προσπαθει να χαιρεται με πραγματα ή να παρει/περιμενει απο τους αλλους - χαρα, αγαπη, ευχαριστηση, ο,τι..

Αυτο για εμενα ειναι το πραγματικο συμφερον - να δωσεις στο ''παιδι σου'' τη χαρα που αξιζει να ζησει, αρα να εισαι μια υπαρξη πραγματηκη οσο μπορεις ολο και καλυτερη και οχι ενα πραγμα που ικανοποιηται με ο,τι να' ναι, διμιουργοντας σχεσεις οπως να' ναι.

Ετσι μονο μπορεις να δωσεις στους αλλους χαρα και οχι, να περιμενεις - οι αλλοι να σε κανουν ευτιχισμενο, χαρουμενο.. οι αλλοι να τρεχουν πισω σου για καθε προβλημα σου, απασχολωντας τους συνεχεια με τα ''τσισα σου'' και να αλλαζουν τις πανες σου..
μα, δεν παει ετσι, αν θελει κανεις να εχει μια υγιεστατη σχεση..

Ουφφ, δεν ξερω αν μπορουσα να φτασω το φιναλε, δινοντας μου εσυ τη σκυταλη, με το ''Έτσι σκέφτομαι εγώ, τώρα εσύ...'' Μπορει και να επεσα (μεσα-εξω, δεν ξερω) τρεχοντας..



 

Πώς ορίζεις την καλή σχέση με τον Εαυτό; Δεν έχει να κάνει και με τους άλλους; 

Σαν παιδιά ποτέ νοιωθαμε χαρά; Όταν είμαστε μόνα μας, η όταν μοιραζόμαστε το παιχνίδι μας με άλλα παιδιά;

Μπορείς να αγαπάς το παιδί που κρύβεις μέσα σου και να μην νοιωθεις αγάπη για άλλους;

Το ρήμα αντλώ που χρησιμοποιω, δεν το χρησιμοποιώ με την έννοια της απαίτησης αλλά με την έννοια του μοιράζομαι, η χαρά όταν τη νοιωθουμε περισσεύει πάντοτε, παίρνουν οι άλλοι και μένει και για μας, αυγατενει όταν την μοιράζεσαι.

Πολλές φορές πληγωνομαστε από τους ανθρώπους. Η ρήση στρεψε και το άλλο μάγουλο για μένα σημαίνει την ψυχολογική θέση: Δεν θα σου επιτρέψω να με επιρεασεις με την κακή σου διάθεση.

Το πώς θα κρατήσεις την γαλήνη σου ανεπηρέαστη θα το καταφέρεις με το να μην ταυτίσεις τον άλλο με την πράξη του μιας και θα έρθει και εσένα η σειρά σου να ενεργήσεις σαν αυτόν.

Η ζωή μας όλο ανεύθυνες πράξεις είναι, ας δείξουμε λίγο κατανόηση και στον άλλο να ξεπεράσουμε τη δύσκολη στιγμή.

Σήμερον εμού, αύριον εσου και ουδέποτε κανενός.

 

 

 

 

 

 

 

 

equinox_

# 49 στις 26/8/2019
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

 

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 45 από alisida

"αληθεια με εναν Εαυτο;ή με εναν εγω;"

 

Φίλη ,δεν το κατάλαβα αυτό.

Ο εαυτός δηλ δεν είναι εγώ ?

Όταν σκέφτομαι τον εαυτό μου δεν σκέφτομαι το εγώ μου ?

Όταν μιλώ με τον εαυτό μου ,επίσης .

Ή έχει φτάσει η έννοια του εγώ να είναι μόνο κακη στραβή ανάποδη και ανεπιθύμητη (για τους γύρω μας) λόγω της κακης χρήσης και (ανήθικων) προτεραιοτήτων που της δίνουμε κάποιες φορές 

 

 

 

 

Θα στο πω όσο πιο συμπυκνωμένα μπορώ..

- Έχεις πρόβλημα?

- Έχεις εγώ!

 

Η μόνη περίπτωση που πραγματικά θα εχεις πρόβλημα αν δεν εχεις εγώ, είναι όταν απειλείται η ζωή σου. Τότε, και μόνο τότε, είναι στη θετική του σημασία.
Σε όλες τις άλλες - και τι κακό δεν έχει φέρει; Σκέψου...

 

Για τον Εαυτό και τη σχέση του με το εγώ, αύριο ίσως...

 

 

VASILIS53

# 50 στις 26/8/2019
author
Ανδρας / 58 / Διαζευγμένος
Ν. Αττικής (Ανατολική) / Νέα Μάκρη
Θέματα: 3
Απαντήσεις: 1.344
'Aρεσαν+: 0%

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 45 από alisida

"αληθεια με εναν Εαυτο;ή με εναν εγω;"

 

Φίλη ,δεν το κατάλαβα αυτό.

Ο εαυτός δηλ δεν είναι εγώ ?

Όταν σκέφτομαι τον εαυτό μου δεν σκέφτομαι το εγώ μου ?

Όταν μιλώ με τον εαυτό μου ,επίσης .

Ή έχει φτάσει η έννοια του εγώ να είναι μόνο κακη στραβή ανάποδη και ανεπιθύμητη (για τους γύρω μας) λόγω της κακης χρήσης και (ανήθικων) προτεραιοτήτων που της δίνουμε κάποιες φορές 

 

 

 

 

Μπορεί να είναι και άσχετο αυτό που θα σου απαντήσω, απλά θα ξεδιπλώσω κάποιες σκεψεις. 

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον που μπορεί και μιλά με τον εαυτό του σαν να είναι τρίτο πρόσωπο και ίσως από εκεί να ξεκίνησε και η γέννηση του λόγου. Συνειδητοποιώ θα πει γνωρίζω μαζί με κάποιον άλλο. Ποιος είναι αυτός ο άλλος; Ίσως είναι ο Εαυτός που μας χρησιμοποιεί ως μηχανή εισαγωγής δεδομένων. Το Εγώ από την άλλη είναι αυτή η μηχανή δεδομένων που νομίζει ότι είναι ανεξάρτητη και δεν ανήκει σε κανέναν.

Δεν ξέρω κάποιες σκέψεις κάνω...

equinox_

# 51 στις 26/8/2019
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 46 από aldente

 

Γνωρίζω πατέρα που όταν αρρώστησε το παιδί του μικρό, στα πιο ευαίσθητα του χρόνια και έτρεχε όλη η οικογένεια από νοσοκομείο σε νοσοκομείο με συνεχείς μεταγγίσεις αίματος και με σοβαρό κίνδυνο να χάσει τη ζωή του, με δεδομένη τη φτώχεια της εποχής, αλλά κυρίως του σπιτιού του πως, μια μέρα τον επισκέφτηκε η τρέλα και η απόγνωση, που δεν είχε χρήματα για να το πάει στη Βιέννη τότε, που ειδικευόταν στην ασθένεια που είχε το παιδί του.

Ορθολογιστής άνθρωπος, πιστός απόλυτα στα ιδανικά της οικογένειας, ζούσε τη ζωή τους με όλο του το είναι, είχε δοθεί ολοκληρωτικά στη γυναίκα του και στα παιδιά τους.

Μα όταν είδε πως όλα αυτά καθώς και όνειρα κινδύνευαν να γκρεμιστούν από κάτι που ήταν πλέον πάνω απ' τις δυνάμεις του, πήρε τους δρόμους από την απόγνωση και περπάταγε.. περπάταγε... να γλιτώσει την τρέλα ή το εγκεφαλικό... Προσπαθούσε μέσα από το περπάτημα, να εκτονώσει τη θλίψη του. Δεν κατάλαβε το πρωί, πώς βρέθηκε στην περιοχή των Αμπελοκήπων και, όταν επέστρεψε επιτέλους σπίτι του, διαπίστωσε πως είχαν ασπρίσει σε μια νύχτα τα μαλλιά του...

Και άντε εκείνες τις ώρες να εξηγήσεις σε αυτόν τον πατέρα που υπήρξε μια ζωή, εκείνο που λέμε κουβαλητής για το σπίτι του και την οικογένεια του, πως "έτσι όπως το λες το συναίσθημα, είναι πολύ γενικευμένη έννοια"

Γιατί, όταν σε κάτι έχεις επενδύσει τα πάντα, ακόμα και σε μια σχέση μιας και σε σάιτ σχέσεων είμαστε εδώ, το πιστεύεις με όλη την ψυχή σου και ενώ όλα είναι φαινομενικά τέλεια, παρουσιάζεται ένα σοβαρό πρόβλημα που τα σχέδια σου στα γκρεμίζει, τότε μπαίνει το συναίσθημα (θυμός, απογοήτευση, θλίψη κ.α.) και τότε, ο όποιος ορθολογισμός πάει για βρούβες.

Ή μήπως είναι λάθος αυτό και χρειάζεται να δρούμε σαν ψυχροί υπολογιστές, πάντα και ανεξάρτητα συνθηκών, πνίγοντας το γιγαντωμένο συναίσθημα; (Που πάντα επιστρέφει σε άλλη μορφή, αρρώστιας πιο συχνά). Μα ακόμα και στα δικαστήρια που είναι υποχρεωμένα να δρουν ψυχρά, λογικά και αντικειμενικά, το "ο δράστης έκανε ό,τι έκανε εν βρασμώ ψυχής", είναι σοβαρό ελαφρυντικό.

Προτιμώ το δρόμο αυτού του πατέρα λοιπόν, επειδή είμαστε απλά, άνθρωποι...

Και γιατί τότε, όσα βιβλία "αυτογνωσίας" και αν έχει διαβάσει κανείς, πάνε και αυτά για βρούβες στις δύσκολες ώρες. Αφήνεσαι και όπου σε βγάλει. Διότι, όλα χρειάζεται να τα περάσει ο άνθρωπος, κάτι σοβαρό και μεγάλο έχουν να του διδάξουν. Ακόμα και τα πλέον αρνητικά συναισθήματα. Και αν υπάρχει και αποδέκτης αυτών, το ίδιο. Χρειάζεται και εκείνος να μάθει. Και βάζω το "αυτογνωσίας" σε εισαγωγικά, γιατί ο άνθρωπος, μόνον μέσα από σφαλιάρες της ζωής μαθαίνει και αλλάζει. Και αυτό γιατί διαβάζοντας, πίσω από τις λέξεις, διαβάζει ένα 'πρέπει'. Και το εγώ του, αντιδρά. Και άλλοι λόγοι, ας μην βγω εκτός όμως.

 

ΥΓ: Ο πατέρας αυτός, ήταν ο δικός μου.

 

άρα, το συναίσθημα - να καταλάβω, συμφωνείς μαζί μου, πως δεν μπορεί να είναι ισάξιο του ορθολογισμού σου.. Μόνος σου είπες - όταν εχεις τέτοια σοβαρά, πάει για βρούβες.

Εγώ άλλο πρότεινα, αλλά τέλος πάντων..

galactica-

# 52 στις 26/8/2019
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

καήκαμε όλοι...

 

με το μαλακό s'il vous plait monsieur.

 

 

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 50 από VASILIS53

 

Μπορεί να είναι και άσχετο αυτό που θα σου απαντήσω, απλά θα ξεδιπλώσω κάποιες σκεψεις. 

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον που μπορεί και μιλά με τον εαυτό του σαν να είναι τρίτο πρόσωπο και ίσως από εκεί να ξεκίνησε και η γέννηση του λόγου. Συνειδητοποιώ θα πει γνωρίζω μαζί με κάποιον άλλο. Ποιος είναι αυτός ο άλλος; Ίσως είναι ο Εαυτός που μας χρησιμοποιεί ως μηχανή εισαγωγής δεδομένων. Το Εγώ από την άλλη είναι αυτή η μηχανή δεδομένων που νομίζει ότι είναι ανεξάρτητη και δεν ανήκει σε κανέναν.

Δεν ξέρω κάποιες σκέψεις κάνω...

 

 

galactica-

# 53 στις 26/8/2019
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

πες μου όμως τώρα,  ΠΟΤΕ  "απειλείται" η "ζωή"σου.

ρε συνέλθετε!

πολύ στα "σοβαρά"  χάσκει το εγώ σας μέσα στον εαυτό σας...

και αυτό δεν είναι καλό...να το κοιτάξετε (και πάλι)

Παράθεση:
Σχόλιο # 49 από equinox_

 

 

Θα στο πω όσο πιο συμπυκνωμένα μπορώ..

- Έχεις πρόβλημα?

- Έχεις εγώ!

 

Η μόνη περίπτωση που πραγματικά θα εχεις πρόβλημα αν δεν εχεις εγώ, είναι όταν απειλείται η ζωή σου. Τότε, και μόνο τότε, είναι στη θετική του σημασία.
Σε όλες τις άλλες - και τι κακό δεν έχει φέρει; Σκέψου...

 

Για τον Εαυτό και τη σχέση του με το εγώ, αύριο ίσως...

 

 

 

 

aldente

# 54 στις 26/8/2019
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Παράθεση:
Σχόλιο # 51 από equinox_

άρα, το συναίσθημα - να καταλάβω, συμφωνείς μαζί μου, πως δεν μπορεί να είναι ισάξιο του ορθολογισμού σου.. Μόνος σου είπες - όταν εχεις τέτοια σοβαρά, πάει για βρούβες.

Εγώ άλλο πρότεινα, αλλά τέλος πάντων..

 

Όχι. Υπερτερεί και κυριεύει τα πάντα (το συναίσθημα), όλο μας το είναι.

Μα, μετά από τέτοιο σοκ, ο άνθρωπος αλλάζει. Δεν είπα πως διαφωνώ.

Αλλάζει και έρχεται η στιγμή κάποτε που, όταν χρειάζεται να πάρει αποφάσεις,

γίνεται - εκείνο που έλεγε ο πατέρας - "παχύδερμο". Δεν νιώθει πια, τίποτα... Άμυνα.
Εχει πετάξει εντελώς τον συναισθηματικό του εαυτό και για να επιβιώσει πλέον, επιλέγει - βάσει λογικής, που περιλαμβάνει και το ένστικτο τής αυτοσυντήρησης - να κοιτάει την πάρτη του, και μόνον.

Arxontoula_

# 55 στις 26/8/2019
author
Γυναίκα / 54 / Σε σχέση
Ν. Θεσσαλονίκης / Σταυρός
Θέματα: 7
Απαντήσεις: 1.744
'Aρεσαν+: 0%
Στη δουλειά, είμαι πραγματικά πολύ καλή στο να δείχνω ενδιαφέρον για τους άλλους (πελάτες, συναδέλφους, αφεντικά), να ακούω με υπομονή τα προσωπικά και επαγγελματικά τους και να δίνω λύσεις, παρότι μου είναι παγερά αδιάφοροι κι αυτοί και τα προβλήματά τους.

Αυτό βέβαια, απαιτεί και μια κάποια εγρήγορση: γύρισα από τις διακοπές και βλέπω στο διπλανό γραφείο να έχει εγκατασταθεί μια συνάδελφος από άλλο τμήμα. Ημουνα έτοιμη να την ρωτήσω τι θέλει σε μας, αλλά ευτυχώς, στο τσακ θυμήθηκα τη χαρά και τον ενθουσιασμό που είχα δείξει μερικές εβδομάδες νωρίτερα, όταν μου είχε ανακοινώσει ότι έρχεται στο δικό μας τμήμα.

Ε, στο σπίτι είναι λίγο χειρότερα τα πράγματα - για παράδειγμα, έλειπε ένα παιδί και το ανακάλυψα, τυχαία, την τρίτη ημέρα.

alisida

# 56 στις 26/8/2019
author
Γυναίκα / 50 / Διαζευγμένη
Καζακστάν
Θέματα: 35
Απαντήσεις: 7.801
'Aρεσαν+: 0%

 Η ερώτηση μου ήταν : ποια η διαφορά του εαυτού μας από το εγώ μας ,επειδή και οι δύο λέτε πως άλλο το ένα ,άλλο το άλλο 

 

Στην απάντηση σου Βασίλη ,αυτό που γράφεις είναι ότι μιλάμε στον εαυτό μας ως τρίτο πρόσωπο και ότι το εγώ μας συμπεριφέρεται ανεξάρτητα (δηλ ως τρίτο κ αυτό)

Αν δεχτούμε ότι είναι έτσι ,πάλι δεν βλέπω διαφορα του εγώ με τον εαυτό 

 

 

Στη δική σου απάντηση equinox ,

Προστατεύουμε τον εαυτό μας όταν απειλείται ( ναι, απειλές υπάρχουν πολλές για τη ζωή μας καθημερινά )

Όμως 

Προστατεύουμε και το εγώ μας ως κομμάτι του εαυτού μας (κι εδώ υπάρχουν απειλές συναισθηματικής φύσης για τον καθένα μας)

Διαφορά δεν βλέπω ξαναλέω 

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 50 από VASILIS53

 

Μπορεί να είναι και άσχετο αυτό που θα σου απαντήσω, απλά θα ξεδιπλώσω κάποιες σκεψεις. 

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον που μπορεί και μιλά με τον εαυτό του σαν να είναι τρίτο πρόσωπο και ίσως από εκεί να ξεκίνησε και η γέννηση του λόγου. Συνειδητοποιώ θα πει γνωρίζω μαζί με κάποιον άλλο. Ποιος είναι αυτός ο άλλος; Ίσως είναι ο Εαυτός που μας χρησιμοποιεί ως μηχανή εισαγωγής δεδομένων. Το Εγώ από την άλλη είναι αυτή η μηχανή δεδομένων που νομίζει ότι είναι ανεξάρτητη και δεν ανήκει σε κανέναν.

Δεν ξέρω κάποιες σκέψεις κάνω...

 

 

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 49 από equinox_

 

 

Θα στο πω όσο πιο συμπυκνωμένα μπορώ..

- Έχεις πρόβλημα?

- Έχεις εγώ!

 

Η μόνη περίπτωση που πραγματικά θα εχεις πρόβλημα αν δεν εχεις εγώ, είναι όταν απειλείται η ζωή σου. Τότε, και μόνο τότε, είναι στη θετική του σημασία.
Σε όλες τις άλλες - και τι κακό δεν έχει φέρει; Σκέψου...

 

Για τον Εαυτό και τη σχέση του με το εγώ, αύριο ίσως...

 

 

 

 

aldente

# 57 στις 26/8/2019
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 49 από equinox_

Θα στο πω όσο πιο συμπυκνωμένα μπορώ..

- Έχεις πρόβλημα?

- Έχεις εγώ!

Εγώ φίλτατη αλλιώς τα ξέρω τα πράγματα.

Αλλά ας ξεκινήσω με μια απορία που έχω διαβάζοντας περί εγώ κλπ.

Γιατί έχει έτσι αυθαίρετα προσδοθεί στο εγώ, αρνητική σημασία; Αυτό ΕΓΩ, δεν το καταλαβαίνω.

Το ακούω σαν τσουβάλιασμα και όπου τσουβάλιασμα, πάντα ψάχνω να βρω το (κακό) κίνητρο του. Σαν το "το χρήμα είναι πηγή όλων των κακών, το χρήμα καταστρέφει τον άνθρωπο", και άλλες ανοησίες.

Πιστεύω λοιπόν πως το εγώ, κτίζεται μέσα μας από τα πρώτα μας τα χρόνια, από τα πρώτα μας κατορθώματα στη ζωή και φυσικά, είναι ανάλογο της κοινωνίας στην οποία βρισκόμαστε.

Αν βρίσκομαι σε 3τοκοσμική χώρα, θα έχω μεγάλο εγώ, αν καταφέρω να βρω πηγή καθαρού νερού μα, αν ζω σε μια μεγαλούπολη, θα έχω μεγάλο, αν καταφέρω να ζω πλουσιοπάροχα. Κτίζεται λοιπόν πάντα, σε σχέση με τους υπόλοιπους συνανθρώπους.

Τα προβλήματα ξεκινάνε όταν συναντηθώ με τον 3τοκοσμικό που, μη γνωρίζοντας τι έχω κάνει στη ζωή μου εδώ, αρχίζει την προβολή τού δικού του εγώ επάνω μου, μειώνοντας και υποτιμώντας με... Να σημειώσω εδώ πως, κάθε ανθρώπου τη ζωή τη σέβομαι και δεν τον μετράω σύμφωνα με εμένα ή, όσα εγώ θεωρώ πως έχω για αξίες μου.
Απαιτώ όμως να κάνουν και οι άλλοι το ίδιο. Ποτέ δεν ήταν τής ιδιοσυγκρασίας μου το "ποιος την έχει μεγαλύτερη"... τη ζωή! Γιατί πολλοί, για να υπερασπίσουν την "αξία" τους, λένε: "Ε, όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίδια".
Επιλέγουν να ξεχνάνε όμως πως όταν σκύψουν να πιάσουν κάτι από το έδαφος, 'ξαφνικά', όλα τα δάχτυλα στην ένωση τους, έχουν το ίδιο μήκος! Οπότε, όταν όλοι προσπαθούμε να πιάσουμε τη ζωή και το νόημα της αν μας έχει πέσει κάτω, είμαστε όλοι ΙΣΟΙ. Σαν τα δάχτυλα μας τού χεριού...

Επίσης, μιλώντας για εγώ ανθρώπων της ίδιας κοινωνίας, υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν κάνει τίποτα και έχουν υπεροψία (το άλλο όνομα τού κακού εγώ) και στην ουσία φέρονται σαν 3τοκοσμικοί.

Οπότε, στο παραπάνω που παρέθεσα φίλη equinox, προσωπικά, δεν ανέχομαι να μου προσβάλουν και να υποτιμούν ό,τι έχω καταφέρει στη ζωή, και αυτό, να μου λένε ότι είναι πρόβλημα τού εγώ μου! Επειδή το εγώ, είναι κομμάτι τού ΕΙΜΑΙ.

Το καλό εγώ λοιπόν, το λες και αυτοσεβασμό.
Το κακό, υπεροψία.

Για όλα αυτά λοιπόν, προτιμώ τη θρησκεία μας, τον τρόπο που παρουσιάζει τις αλήθειες ("οδηγίες χρήσεως" τής ζωής τη λέω) και που διαβάζω, που ανεξάρτητα πίστης σε θεό ή όχι, μας τα λέει πιο απλά, με μια λέξη:
Ταπεινότητα, όποιος και αν είσαι/νομίζεις ποιος είσαι.
Για αυτό και όταν βλέπουμε σοβαρή παράβαση από αυτήν την εντολή, αντιδρούμε λέγοντας: "και ποιος νομίζεις ότι είσαι;" Και εμείς ως Έλληνες κλασικά, προσθέτουμε και ένα "ΡΕ" στο τέλος!

 

Και σαν επίλογο: Μήπως άνθρωποι που χρησιμοποιούν αυτούς τους 'περίεργους' όρους, είναι ακριβώς εκείνοι που έχουν ανάγκη να προβάλουν το 'κακό' εγώ τους και "κοιτάξτε, θαυμάστε πόσα ξέρω"; Δεν μιλώ επί προσωπικού εδώ! Αδύνατον να μιλήσει κανείς επί προσωπικού όταν δεν γνωρίζει τον άλλον άλλωστε.

 

Κλείνω με ένα παλιό ανέκδοτο, σχετικό. 

Περπατάει ο φίλος μας σε ένα νεκροταφείο και ξαφνικά, ένας ...σκελετός τον σκουντάει στην πλάτη:

- Εχεις ένα τσιγάρο ρε φίλε;

- Ρε, δεν κοιτάς τα χάλια σου, θες και τσιγάρο;

equinox_

# 58 στις 26/8/2019
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Μην το διαβασετε οι αλλοι αυτο, αφορα τον Βασιλη και εγινε δεκαμετρο σεντονι.

 

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 48 από VASILIS53

 

Πώς ορίζεις την καλή σχέση με τον Εαυτό; Δεν έχει να κάνει και με τους άλλους; 

Σαν παιδιά ποτέ νοιωθαμε χαρά; Όταν είμαστε μόνα μας, η όταν μοιραζόμαστε το παιχνίδι μας με άλλα παιδιά;

Μπορείς να αγαπάς το παιδί που κρύβεις μέσα σου και να μην νοιωθεις αγάπη για άλλους;

Το ρήμα αντλώ που χρησιμοποιω, δεν το χρησιμοποιώ με την έννοια της απαίτησης αλλά με την έννοια του μοιράζομαι, η χαρά όταν τη νοιωθουμε περισσεύει πάντοτε, παίρνουν οι άλλοι και μένει και για μας, αυγατενει όταν την μοιράζεσαι.

Πολλές φορές πληγωνομαστε από τους ανθρώπους. Η ρήση στρεψε και το άλλο μάγουλο για μένα σημαίνει την ψυχολογική θέση: Δεν θα σου επιτρέψω να με επιρεασεις με την κακή σου διάθεση.

Το πώς θα κρατήσεις την γαλήνη σου ανεπηρέαστη θα το καταφέρεις με το να μην ταυτίσεις τον άλλο με την πράξη του μιας και θα έρθει και εσένα η σειρά σου να ενεργήσεις σαν αυτόν.

Η ζωή μας όλο ανεύθυνες πράξεις είναι, ας δείξουμε λίγο κατανόηση και στον άλλο να ξεπεράσουμε τη δύσκολη στιγμή.

Σήμερον εμού, αύριον εσου και ουδέποτε κανενός.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

εγώ δεν την ορίζω, αλλά μπορώ να σου απαντήσω πότε ξεκινάει κανείς να συνδέεται με τον Εαυτό του και να καλλιεργεί σιγά-σιγα τη σχέση του μαζί του και με αυτό και ο ίδιος.

Το' χει πει ο Σωκράτης χιλιάδες χρόνια πριν - γνώρισε τον! Και σαφώς, για να τον γνωρίσουμε πραγματικά, χρειαζόμαστε τους άλλους - ανθρώπους, ζώα, φυτά, τα πάντα δλδ. σε ,ο,τι υπάρχει γύρω μας. Είναι άπειρα, αμέτρητα, άρα και η γνώση για τον Εαυτό απο τις διάφορες πηγές που μπορεί να αντλήσουμε, είναι ατελείωτη..


Αρκεί να θέλει, αρκεί να στρέψει πίσω προς Εαυτόν τις αισθήσεις του και αρκεί να τον ''ακουσει αν του μιλάει''.

Αν νιώθει καλά ή ειδικά, αν κάτι τον αναστατώνει, δλδ. του προκαλεί έντονα συναισθήματα και  σκέψεις, είναι ένδειξη πως ακριβώς εκεί έχει να κάνει τη δουλειά, που τον αφορά.
Για να μπει κάθε τι στη θεση του ως ένα κομμάτι το παζλ που είμαστε, (αλλά φαντάζομαι μια σφαίρα γεματη και χωρίς όρια και όχι ένα δύο διαστάσεων παιδικό παζλ) αποδέχοντας πως αυτό που τον αναστατώνει είναι δικό του κομμάτι που λείπει. Αλλιώς, μένουν τα κενά και προκαλούν συνέχεια εσωτερικούς σεισμούς με το κάθε τι μικρο, που μοιάζει με αυτό που λείπει στη θεση του..

Το εχω αναφέρει και άλλη φορά.. Από τότε που είμαι στο σαιτ, εχω ζήσει και χαρά, αλλά και απίστευτη αναστάτωση. Μέχρι που διαπίστωσα - γιατί νευριάζω, γιατί θυμώνω και γιατί αφήνομαι να με παρασύρουν διάφορες διαθέσεις των άλλων.

Γιατί, τους έμοιαζα/μοιάζω, αλλά το εγώ μου - δεν με άφηνε να το δω..

Όταν το αποδέχτηκα, όταν άρχισα να συνειδητοποιώ τι συμβαινει μέσα μου, ήταν η πρωτη μου, ουσιαστική γνωριμία με τον Εαυτό μου. Μέχρι τότε ήμουν σε κατάσταση ''αυτόματου πιλότου'' του μυαλού, δλδ. παρορμητική ή όπου με οδηγούν οι σκέψεις και τα συναισθήματα..

Απο τότε εχω αλλαξει, μπορώ να πω, προς το καλύτερο μου.. Αν και είναι δύσκολο να κάνεις μια τέτοια στροφή και να δεις την αλήθεια σου, να την παραδεχτείς εκείνη τη στιγμή, μετά αυτό δεν σε αναστατώνει πια, γιατί ''έχει πάει στη θεση του'', μέσα σου..

Αυτό για εμένα είναι μια απο τις φροντίδες για το ''παιδί'' μου. Είναι μια πράξη αγάπης, απόκτηση γαλήνης, ειρήνης, ομόνοιας, χαράς - σε εκείνο και για εκείνο το σημείο, κάθε φορά που του ιατρεύω τις πληγές που ανακαλύπτω, και που - άθελα μου έχω αποκτήσει.

Γιατί αυτές όλο και συμβαίνουν για οσο είμαστε μικρά παιδιά - κάτι μας χτυπάει συναισθηματικά και επειδη είμαστε μικρά δεν καταλαβαίνουμε, δεν μπορουμε να το αντιμετωπίσουμε και γίνεται συναισθηματική πληγή, κάλος του ασυνείδητου..
Αντιδράμε κάθε φορά με πόνο, θύμο, νεύρα, όταν ο κάθε ένας άσχετος βαζει ''αλάτι'' εκεί ή το ''πατάει'', και - μεχρι να ασχοληθούμε οι ίδιοι με τον πόνο του Εαυτου μας.

Είμαστε πληγωμένοι Εαυτοί, που αντί να νιώσουμε τον πόνο και να τον περιθάλψουμε  κατάλληλα, βγάζουμε ένα τεράστιο εγώ σαν πανοπλία, κέλυφος για προστασία.. Μα η πληγή βρίσκεται μέσα, δουλεύει απο μέσα.

Ο Εαυτός είναι η ουσια μας, που είναι αγάπη, χαρά, γαλήνη, ομόνοια και άλλα ''συναισθήματα'' της ανιδιοτέλειας, δλδ. αυτά που δεν έχουν λόγω ύπαρξης, είναι ίδια η ύπαρξη. Στη βάση μας, είμαστε αυτά. Είναι η ζωή, το καύσιμο της ίδιας ζωής, αλλά διαστρεβλώνονται, νοθεύονται λόγω του περιβάλλοντος όπου θα πέσουν ως ''κουκούτσι'' και, λόγω του ''εγώ'' που αρχίζουμε και χτίζουμε και μόνοι, απο τα 5-6 και μετά.
Για το ''διαμάντι'' μας (που πέφτει ολο και σε πιο πολλές λάσπες, ολο και πιο βαθιά, αν δεν το ψάξουμε), πρόκειται - όταν μιλάμε για έναν Εαυτό..

Αν δεν αγαπήσεις αυτό το ''παιδί'', καθαρίζοντας τις φλούδες του εγώ σου με κάθε ευκαιρία, δλδ. να μπορείς να δεις ξεκάθαρα τα πράγματα, να συνδέεσαι συνέχεια γρήγορα με Εκεινο, δεν νομίζω πως μπορείς να αγαπάς πραγματικά. Αυτό θα πει υπάρχω, θα πει - είμαι συνείδηση.
Και αν δεν αγαπάς Εσένα, αν καταστρέφεσαι συνέχεια, είναι δυνατόν να αγαπάς άλλους;
Δεν νομίζω!

 

 

***

 

Είναι και αυτό το - ''αγάπα τον εαυτό σου, όπως είναι'' και που ''μεταφράζεται'' βολικά απο πολλούς -
''αν σου αρέσουμε, αλλιώς δεν θα μπορέσουμε!!!''

Μα, γίνε πρώτα ''είναι'', γίνε ύπαρξη, είχε συνείδηση του Εαυτου, για να μπορείς να το κάνεις...
Τότε πια, σε αγαπάς.. και όχι με τα ''κουσούρια σου'' να σε ''αγαπάς'' όπως είσαι, με το εγώ σου, να τα επιβάλεις κιόλας στους άλλους, (τεράστιο λαθος) που δεν κάνεις τίποτα για αυτά, περιμένεις μόνο απο τους άλλους να δίνουν και το άλλο μάγουλο τους (έχουμε μόνο δυο, μα πόσες φορές πια?!), δλδ. - να αλλάζουν καλύτερα αυτοί και μόνο, να βολευτείς, για να σε αντέχουν, να συγχωρούν συνέχεια, αντί εσυ, κάνοντας και εσύ τα απαραίτητα..


Αφού ο ίδιος δεν το' χεις κάνει, αποφεύγεις να αποδεχθείς τα στραβά σου χρόνια, καταστρέφεσαι συνέχεια απο τους ''σεισμούς'' μέσα σου ---> καταστρέφεις και ο,τι όμορφο υπάρχει γύρω σου ή έχει έρθει στη ζωή σου, τραβώντας πίσω και αυτόν που προσπαθεί εστω, ακόμα και για Εσένα - πώς θα γίνει δλδ.?

Πόσα μάγουλα βρε Βασιλη πια; Πόσα πισωγυρίσματα; Πόση κατανόηση πια;

Και να ρωτησω και αυτό - εμένα, δεν μου χρειάζεται κατανόηση;
Μονο εγω δλδ. να την κατέχω; ''Αγιομάρτυρας''; Τώωρα με θυμωσες!

Οχι, πια.. ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες για τις πράξεις του, λόγω αυτά που ένιωθε.
Δεν αναλαμβάνω ξένες ευθύνες, πια!
Πρόκειται πια για ζωτικής σημασίας πράγματα, αρα το εγώ μου, στην καλύτερη του εκδοχή - αναλαμβάνει απο εδώ και πέρα για να με προφυλάξει.


Αυτά..

equinox_

# 59 στις 26/8/2019
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

 

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 54 από aldente

Όχι. Υπερτερεί και κυριεύει τα πάντα (το συναίσθημα), όλο μας το είναι.

Μα, μετά από τέτοιο σοκ, ο άνθρωπος αλλάζει. Δεν είπα πως διαφωνώ.

Αλλάζει και έρχεται η στιγμή κάποτε που, όταν χρειάζεται να πάρει αποφάσεις,

γίνεται - εκείνο που έλεγε ο πατέρας - "παχύδερμο". Δεν νιώθει πια, τίποτα... Άμυνα.
Εχει πετάξει εντελώς τον συναισθηματικό του εαυτό και για να επιβιώσει πλέον, επιλέγει - βάσει λογικής, που περιλαμβάνει και το ένστικτο τής αυτοσυντήρησης - να κοιτάει την πάρτη του, και μόνον.

 

ο πατερας σου, παρολο αυτο που εζησε δεν εγινε ''παχυδερμος'', ουτε αυτο - ''Δεν νιώθει πια, τίποτα... Άμυνα.Εχει πετάξει εντελώς τον συναισθηματικό του εαυτό και για να επιβιώσει πλέον, επιλέγει - βάσει λογικής, που περιλαμβάνει και το ένστικτο τής αυτοσυντήρησης - να κοιτάει την πάρτη του, και μόνον.''

ε;

equinox_

# 60 στις 26/8/2019
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

 

Παράθεση:
Σχόλιο # 53 από galactica-

πες μου όμως τώρα,  ΠΟΤΕ  "απειλείται" η "ζωή"σου.

ρε συνέλθετε!

πολύ στα "σοβαρά"  χάσκει το εγώ σας μέσα στον εαυτό σας...

και αυτό δεν είναι καλό...να το κοιτάξετε (και πάλι)

 

 

συνελθε με, δως τα πιο λιανα, για να καταλαβω, απο τι χασκει το εγω μου μεσα στον εαυτο μου;

Επιλέξτε σελίδα: (1-4)
Σελίδες 1234

Η απάντησή σας

Τίτλος :
(Προαιρετικά)
Μεταφορά σε εξέλιξη...
Παρακαλούμε περιμένετε
Επισύναψη αρχείου
1 συνημμένο αρχείο
Υπάρχουν τα παρακάτω προβλήματα:

Δεν έχετε επιλέξει την Kατηγορία του θέματος σας
Δεν έχετε συμπληρώσει τον Τίτλο του θέματος σας
Δεν έχετε συμπληρώσει το Κείμενο του θέματος σας
Η απάντηση σας έχει δημοσιευτεί!
Πιέστε [Εμφάνιση] για να μεταφερθείτε στην απάντησή σας, ή [Νέα Απάντηση] για να συνεχίσετε.
Το θέμα σας έχει αποσταλεί για έγκριση.
Θα δημοσιευτεί μόλις έγκριθεί από την ομάδα διαχείρησης του Sxeseis.gr.
Υπήρξε κάποιο πρόβλημα με την αποστολή του θέματος σας.
Παρακαλούμε δοκιμάστε πάλι. Σε περίπτωση που το πρόβλημα παραμένει παρακαλούμε επικοινωνήστε με την υποστήριξη του Sxeseis.gr.