Ο εύκολος τρόπος να κάνετε νέες γνωριμίες και σχέσεις!
Με περισσότερα από 535.000 μέλη,
το Sxeseis.gr είναι το μεγαλύτερο ελληνικό site γνωριμιών.
Το Sxeseis.gr συνδυάζει με μοναδικό τρόπο λειτουργίες κοινωνικής δικτύωσης ,σελίδας γνωριμιών, forums και chat rooms δίνοντας στα μέλη του περισσότερες δυνατότητες και ευκαιρίες επικοινωνίας και γνωριμίας, από οποιοδήποτε άλλο μέσο.
Μάθετε περισσότερα για το Sxeseis.gr
Είμαι :
Ενδιαφέρομαι για :
Ημ. Γεννήσης μου :
Κατοικώ :
Νομός :
Περιοχή :
Ουπς! Ξεχάσατε να συμπληρώσετε κάποιες πληροφορίες!
Ουπς! Η ημερομηνία γέννησης δεν είναι σωστή!
Εγγραφή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε

Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά

Επιλέξτε σελίδα: (1-14)
Σελίδες 12345678910Τελ.»

# 61 στις 2/1/2005
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Θαμωνες...

Στου Λινάρδου τη ταβέρνα

Μουσική/Στίχοι: Τούντας Παναγιώτης


Στου Λινάρδου τη ταβέρνα
βλέπεις πρόσωπα μοντέρνα
πάνε όλοι, ένας κι ένας,
οι αστέρες της ταβέρνας

Έκεί πάει ο Παπαρούνας,
ο Βαρέλας κι ο Γουρούνας
πάει ο Σκόρδος ο τεμπέλης
και ο Θρούμπας ο τσιγγέλης

Πάει κι η κυρά Αγγέλω
με το μαύρο της το βέλο
και η μερακλού η Φώτω
που μεθάει με το πρώτο

Εκεί πάει κι η Σταμάτα,
που μεθά και σπάζει πιάτα
πάει κι η κυρά Πιπίνα,
για να πιει καμιά ρετσίνα

Εκεί πάει ο Νταμιτζάνας,
Μαϊντανός και Μελιτζάνας
πάει ο Ρέγγας κι ο Μπαρδάκος,
Νεροχύτης και Ταμπάκος

Εκεί πάει ο Χατζημπάμιας,
ο Γαρδούμπας και ο Λάμιας
πάει κι ο Χατζηραπάνης,
Παστουρμάς και Μπεχλιβάνης

Σ' ένα τέτοιο ραβαΐσι,
ποιος μπορεί να μη μεθύσει
αλλος τραγουδα, χορεύει,
κι άλλος έρωτα γυρεύει

Άλλος πίνει και πληρώνει,
κι άλλος ζούλα την καρφώνει
Βρε Λινάρδο ταβερνιάρη,
γράφτα κάτ' απ' το σφουγγάρι

# 62 στις 3/1/2005
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Εβιβα!!!

Τσουγκρισμα ποτηριων και ευχες.
Παντα το τσουγκρισμα ποτηριων συνοδευεται και απο μια ή περισσοτερες ευχες.
"Αντε γεια μας" "υγιαινετε" "γεια σας"
Οι μαγκες τσουγκριζαν (και τσουγκριζουν) μονο μια φορα!
(Το συνεχες τσουγκρισμα θεωρειται καραγκιοζηλικι,κουραστικο για τους αλλους,εκνευριστικο για την παρτη τους γιατι τους βγαζει απο την ηρεμια του γουστου τους και "παπατζηλικι"=προσποιητο)
Τις επομενες φορες πριν ευχηθουν (οταν και αμα γουσταρουν να ευχηθουν)χτυπανε ελαφρα τον πατο του ποτηριου τους στο τραπεζι.
Τις φορες που καποιος πινει χωρις να περιμενει τους υπολοιπους (δεν ζοριζει δεν συμπαρασυρει τους αλλους....καθενας πινει οσο κι οταν γουσταρει) τσουγκριζει το ποτηρι του πανω στο μπουκαλι λεγοντας "αντε γεια μας" οπως ακριβως λενε και οι χασικληδες οταν πρωτορουφανε το τσιγαριλικι.
Εβίβα ρεμπέτες.

Γαβαλάς Πάνος

Μουσική/Στίχοι:
Καλδάρας Απόστολος/Περιστέρης Σπύρος


Πώς μ' αρέσει το πιοτό
μ' αρέσει και το πίνω, να μεθώ
με σαμπάνιες και Μαρκό
τον κάθε πόνο σβήνω, σβήνω και ξεχνώ

Εβίβα ρεμπέτες, εβίβα παιδιά
μες στη ρεμπέτικη ετούτη βραδιά
παίξε μπουζούκι μου κι όχι πολλά
λίγα χρόνια και καλά

Στης ταβέρνας τη γωνιά
αράζω κάθε βράδυ μοναχός
με μπουζουκομπαγλαμά
ξεχνάω κάθέ ντέρτι, ντέρτι ο φτωχός

# 63 στις 3/1/2005
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Μετά το τσούγκρισμα των ποτηριών συνήθως ο ρεμπέτης χύνει λίγο κρασί στο πάτωμα , κάτι σαν αρχαία σπονδή και θυσία . . .

Μπαρμπαγιαννακάκης

Στίχοι: Πάνος Τούντας
Μουσική: Πάνος Τούντας

Βρε μη φοβηθείς τον άνθρωπο, Λούλα μου, Μαρικούλα μου
Μωρέ όσο θεριό για να΄ναι κουρμπάν
Ορέ και να μασά τα σίδερα, Λούλα μου, ρε Λούλα μου,
Ορέ και να τα καταπίνει, ναι Κουρμπάν

Άιντε, άιντε, Μπάρμπα Γιαννακάκη
Που΄ναι, που΄ναι, πουν το Μαρικάκι
Ψαράκια τηγανίζει μεσ΄το μαγεριό,
Εγώ θα σου το πάρω και θα το παντρευτώ
Αχ Γιαννάκη Μπιρ όκα άλτα γκέλ γιαρίμ οκά

Αυτόν τον βλάμη π΄ αγαπάς, Λούλα μου, κορούλα μου,
Βρε πες του να μεταλάβει ναι, κουρμπάν,
Μια Κυριακή ξημέρωμα, Λούλα μου, μανούλα μου,
Βρε δύο πιστολιές θα λάβει, Κουρμπάν

Άιντε, άιντε, Μπάρμπα Γιαννακάκη
Που΄ναι, που΄ναι, πουν το Μαρικάκι,
Ψαράκια τηγανίζει μεσ΄το μαγεριό
Εγώ θα σου το πάρω και θα το παντρευτώ
άιντε, άιντε όπα της δώσε και τη προίκα της
όπα, γεια σου Μαρικάκι . . . . .

# 64 στις 3/1/2005
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Με παρασυρε το ρέμα

Τσιτσάνης Βασίλης

Μουσική/Στίχοι: Τσιτσάνης Βασίλης


Βαριά σεκλέτια έχω απόψε
και η καρδιά μου είναι κλειστή
βλέπω να φεύγει απ' τη ζωή μου
εκείνη που 'χω ερωτευτεί

Με παρέσυρε το ρέμα
μάνα μου δεν είναι ψέμα
καίγομαι γι αυτή και λιώνω
Την αγαπώ

Με τραβούν τα βήματά της
η κακούργα η ομορφιά της
κι αν μου φύγει κάποια μέρα
θα τρελαθώ

Στον ύπνο μέσα φεύγει η καρδιά μου
την βλέπω μ' άλλον να μ' απατά
και με τρομάζουν τα όνειρά μου
αν βγουν στο τέλος αληθινά

# 65 στις 3/1/2005
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Τα σπασιματα...

Απαγορευονται τα σπασιματα απο τους ....αδαεις και χαριν επιδειξης!!!

Τα σπασιματα γινονται σε στιγμες ε ξ α ρ σ η ς λεει ο Η.Πετροπουλος.
Την ωρα που ακουγεται ενα μερακληδικο τραγουδι καποιος αντρας πεταει κατω το ποτηρι του και το σπαει.
Στη ρεμπετοπαρεα οι γυναικες σπανε μονο πιατα.Πολλες φορες και μετα απο παροτρυνση του συνοδου τους.
(Σπαστα ρε Μαριω και τα πλερωνω εγω...)

Το σπασιμο ειναι ιεροτελεστια.
Αλλοιως σπανε τα ποτηρι κι αλλοιως τα πιατα.
Τα πιατα σπαζονται με μετρο και παντα αυτα που ειχαν πριν μεσα μεζεκλικια και παντα ενα -ενα.
Σημερα οι τζαμπα μαγκες φιγουρακηδες νεοπλουτοι τα παραγγελνουν κολωνες (πενηνταδες) και τα εκσφενδονιζουν κι οποιον παρει ο χαρος.
Πολλες φορες τα παραγγελνουν και τα σπαει για παρτη τους το γκαρσονι.
Μερικοι βλακεντιοι αμολανε στην πιστα και μπουκαλια που δε σπανε ευκολα και κανουν ζημια.
Επισης αλλοι ψευτομαγκες καινε χαρτονομισματα ή αναφλεγουν χυμενο ουϊσκυ ή "χτιζουνε" με κασσες σαμπανιες τον τραγουδιαρη/α !!
Αλλοι τραβανε το τραπεζομαντηλο και τα κανουν ολα λαμπογυαλο και διαταζουν "ξαναφερτα".Συνηθως ειναι φιγουρακηδες που μοστραρουν "μπερντε" στη γκομενα.
Το τραβηγμα του τραπεζομαντηλου ειχε νοημα καποτε.
Ο μαγκας τραβαγε τοσο αποτομα και αστραπιαια το τραπεζομαντηλο που τα παντα εμεναν ανεπαφα στο τραπεζι!Εκει ηταν και η τεχνη κι η μαγκια.
Ηταν ψιλοξεφτιλα για το μορτη τραβωντας το τραπεζομαντηλο να τα κουβαριασει ολα!
Θα σπάσω κούπες.

Μικρασιατικο

Έτος σύνθεσης: 1907


Εχθές το βράδυ
σε είδα στ' όνειρό μου
πως είχες τα μαλλάκια σου
ριγμένα στο λαιμό μου

Αμάν, αμάν, αμάν,
γιάνιγιόρουμ μπεν
Αμάν, αμάν, αμάν,
σέβιγιόρουμ σεν

Α, α, ικιτέλι, αμάν,
γιάλα, τσιφτετέλι

Θα σπάσω κούπες
για τα λόγια που 'πες
και ποτηράκια
για τα γλυκά λογάκια

Αμάν, αμάν, αμάν,
γιάνιγιόρουμ μπεν
Αμάν, αμάν, αμάν,
σέβιγιόρουμ σεν'

Α, α, ικιτέλι, αμάν,
γιάλα, τσιφτετέλι

argaard

# 66 στις 4/1/2005
author
Ανδρας / 39 / Ελεύθερος
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Χαλάνδρι
Θέματα: 9
Απαντήσεις: 1.178
'Aρεσαν+: 0%
Σ' αγαπώ
Σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία
Σ' αγαπώ γιατί είσαι εσύ

Αγαπώ
Αγαπώ και όλο τον κόσμο
Γιατί ζεις και εσύ μαζί

Το παράθυρο κλεισμένο
Το παράθυρο κλειστό

Άνοιξε
Άνοιξε το ένα φύλο
Την εικόνα σου να δω
There is no justice, it's just me

# 67 στις 4/1/2005
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
.........καλά είναι σίγουρο ότι ο καινούργιος χρόνος με βρήκε να κοιμάμαι.........μα καλά που είμουν τόσες μέρες ..........τι θέμα όμορφο...........καλέ
Από πιτσιρίκα με λέγαμε μπαμπέσα
.....................................................
Μούφαγες όλα τα δαχτυλίδια και κοιμαμαι τώρα πάνω στα σανίδια...........άιντες

argaard

# 68 στις 4/1/2005
author
Ανδρας / 39 / Ελεύθερος
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Χαλάνδρι
Θέματα: 9
Απαντήσεις: 1.178
'Aρεσαν+: 0%
Και τώρα ένα τραγουδάκι αφιερωμένο σε όσους πήζουν στην δουλεία όπως εγώ τις τελευταίες μέρες.

Το πλαστό το πασαπόρτι
σαν και την καρδιά σου μόρτη
σαν την κάλπικη καρδιά σου
τη σκληρή

Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες
η δουλειά κάνει τους άντρες
το γιαπί το πηλοφόρι το μυστρί

Ρημαδιό ζωή και σπίτι
απ' τα χούγια σου αλήτη
που μετράς το αντριλίκι
με βρισιές

Μη βροντοχτυπάς τα ζάρια
όσοι είναι παλικάρια
τη ζωή τους την περνούν στις σκαλωσιές
There is no justice, it's just me

# 69 στις 4/1/2005
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Γιατι την πόρτα μου χτυπας
πρωι πρωι και με ξυπνας
τι θελεις τώρα τι ζητας
δεν θελω πια να μαγαπας
να με γελας κουράστηκα
βαρεια σε καταράστηκα
απ την ζωή μου περασες
με τσακισες με γερασες!

στον υπνο είχα βυθιστει
και ολα ειχαν ξεχατει
γιατι την πορτα μου χτυπας
πρωι πρωι και με ξυπνας
δεν θέλω πια να μαγαπας!

# 70 στις 4/1/2005
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
δεν θέλω να ξελογιαστω
και στης ζωής σου τους ρυθμούς
να μπερδευτώ,
μες των ματιων σου τις χαραδρες να ριχτω και να ματώσω.

να μην μπορει ένα σου βλεμα να μ΄αλλαζει
και μια σου λεξη να σκορπαει τα βήματα μου

δεν θέλω να ξελογιαστω κι οσα δεν μουδωσες ποτε να ονειρευτω,
δεν θελω να πονεσω
μα θελω παλι να χαθω σε μια σου λεξη διχως φοβο να πιαστω, να κινδυνεψω.(πολυ παλιό ρεμπέτικο αλλα δεν έχω άλλα στοιχεια)

daskala

# 71 στις 4/1/2005
author
Γυναίκα / 44 / Ελεύθερη
Ν. Ηρακλείου / Ηράκλειο
Θέματα: 12
Απαντήσεις: 630
'Aρεσαν+: 0%

Καλημέρα!!!

Ξημερώνει και βραδιάζει
πάντα στον ίδιο το σκοπό.
Φέρτε μου να πιω το ακριβότερο πιοτό, εγώ πληρώνω
τα μάτια π΄αγαπώ!!!

Κι όταν βλέπεις ταβερνιάρη
να σπάω, να παραμιλώ.
Μη με κατακρίνεις, μη με παίρνεις για τρελό, εγώ πληρώνω
τα μάτια π΄αγαπώ!!!

Η καρδιά μου συννεφιάζει
τρέχουν τα δάκρυα βροχή.
Σίγουρα θα πάμε, μια και φτάσαμε ως εκεί, εσύ στο χώμα
κι εγώ στη φυλακή!!!
Αρέσει στο μέλος agrotis53
κι όταν δεν πεθαίνουμε πια ο ένας για τον άλλο, είμαστε κιόλας νεκροί!

# 72 στις 4/1/2005
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Σαν βγαινει ο Χότζας στο τζαμί
αργά σαν σουρουπώνει
κι οταν φωναζει βιρ Αλαχ βιρ Αλαχ
ο νους μου παει σε σενα!!!!άιντες ...... κι ας ειναι και μεσημερι.....!!!!!!!!

# 73 στις 5/1/2005
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
ρίξε την πιο γλυκεια πενια
κι αν παθεις και καμια ζημια Τσιτσανη μου
εγω θα την πληρώσω.

απ της γυναικας τον νταλγκα
να φύγω να γλυτώσω
παιξε να βρω παργηγοριά
κι αν κανω και καμια ζημια Τσιτσανη μου εγω θα την πληρώσω

απόψε με τον πόνο μου
καρδουλες θα ματώσω
κι απ'την σκληρη της την καρδια
αν παθω και καμια ζημια Τσιτσανη μου εγω θα την πληρώσω!

# 74 στις 5/1/2005
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Οταν τα μπουζουκια παιζουν!

Απο το 1842, οταν πρωτοακουστηκε ο ορος "ΡΕΜΠΕΤΗΣ" (αρχικη μεταφραση του ελευθερος, ατακτος, κλπ), μεχρι και σημερα, κανενας δεν μπορεσε να προσδιορισει τι ακριβως σημαικει αυτος ο χαρακτηρισμος, ο "κατα το δοκουν" απο πολλους μεταφραζομενος.
Υπαρχουν αναφορες ξενων ερευνητων, οι οποιες ομως αφηνουν μεγαλα κενα.
Γυρω στα 1871, "κυκλοφορησε" η θεωρια οτι "Ρεμπετης ειναι αυτο που λενε τα τραγουδια"!
Αν λοιπον λαβουμε υπ οψιν το τραγουδι του Στελακη Περπινιαδη "Ο ΡΕΜΠΕΤΗΣ", τοτε καταληγουμε στο συμπερασμα οτι ρεμπετης ειναι ο Γλεντζες, ο ανοιχτοκαρδος, ο μαγκας, ο μερακλης, που πινει το μαυρακι του!
Τι ειναι ομως πραγματικα ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ-ΡΕΜΠΕΤΗΣ;

ORFEAS123

EPILEKTIKH_panidonistria

# 75 στις 5/1/2005
author
Γυναίκα / 67 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%
Φίλε Ορφέα,

Χαίρομαι πολύ που βάζεις κάποια πράγματα εδώ, για να βγούμε από την πλάνη που οι περισσότεροι έχουμε, σχετικά με το Ρεμπέτικο Τραγούδι!

(Μου φαίνεται πως θα ήταν καλύτερο να βάλεις εδώ τα στοιχεία σου κι όχι σε νέο θέμα....)

Είναι σημαντικό να καταλάβουν όλοι οι φίλοι μας πως το Ρεμπέτικο είναι ένα (ας μου επιτραπεί η έκφραση) μουσειακό είδος τραγουδιού, που σταμάτησε εντελώς γύρω στο '50, όταν εξέλειπαν οι λόγοι ύπαρξής τους.

Ο Χιώτης, προσπάθησε (και πέτυχε αρκετά στο στόχο του) να το κάνει πιο "κυριλέ", αλλάζοντας εντελώς τη θεματολογία, γι' αυτό και τα δικά του τραγούδια ονομάσθηκαν "Αρχοντορεμπέτικα". Ήταν η εποχή που ο κόσμος είχε αρχίσει να συνέρχεται απ' τον εμφύλιο πόλεμο. Έβγαινε για περισσότερη διασκέδαση, έστω και πιο φτωχικά απ' ότι αργότερα, οι γυναίκες έπαιρναν σιγά - σιγά το δρόμο για κοινές εξόδους και διασκεδάσεις με τους άντρες, μια που άρχιζε δειλά-δειλά η χειραφέτησή τους κι άρχιζε να υπάρχει μια σχετική οικονομική ευφορία στα λαϊκά κοινωνικά στρώματα.

Όταν στη συνέχεια γνώρισε ο Χατζιδάκις την ομορφιά του Ρεμπέτικου, για να το ξαναφέρει στα αστικά σαλόνια, όπου στο μεταξύ το είχαν εξωστρακίσει κι άκουγαν τα "ελαφρά τραγούδια", δεν δίστασε να κάνει παραλλαγές αρκετών τραγουδιών και το '62 έβγαλε δίσκο με τίτλο "Τα πέριξ". Έτσι, ξαναέγινε "της μόδας".

Το ότι ακόμα τραγουδιέται κι είναι αναλλοίωτο στις καρδιές μας, έχει να κάνει με την αυθεντικότητα των συναισθημάτων που γεννήθηκαν σ' αυτό και με την αναντίρρητη μουσική γνησιότητά του, που έβαλε σφραγίδα σ' αυτήν την εποχή.

Η μουσική που συνέθεσε ο Ξαρχάκος στην ταινία "Ρεμπέτικο" του Κ. Φέρρη, είναι μια αξιόλογη και εκτιμητέα προσπάθεια μίμησης του αυθεντικού ρεμπέτικου, πλην όμως ΔΕΝ είναι Ρεμπέτικο..... (Το μόνο αυθεντικό τραγούδι της ταινίας ήταν το "Της Αμύνης Τα Παιδιά"). Αυτήν την τελευταία παράγραφο τη γράφω κυρίως για το φίλο Αργκαάντ που έγραψε πιο πάνω τους στίχους των τραγουδιών που συνέθεσε ο Ξαρχάκος.

Η Επιλεκτική
Αρέσει στο μέλος agrotis53
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

EPILEKTIKH_panidonistria

# 76 στις 5/1/2005
author
Γυναίκα / 67 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%
Η ιστορία του Ρεμπέτικου με λίγα λόγια

Τα ρεμπέτικα

Είναι μικρά απλά αστικά τραγούδια, που τραγουδούν απλοί αστοί άνθρωποι. Είναι ελληνικά τραγούδια που αναπτύχθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα και ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους στο τέλος της δεκαετίας του '50. Αν και κατ' αρχήν ερωτικά, τα ρεμπέτικα είναι στο βάθος μάλλον κοινωνικού περιεχομένου. Εξέφρασαν τους ανθρώπους που μετακινήθηκαν, εθελοντικά (εσωτερική ή εξωτερική μετανάστευση) ή με τη βία (προσφυγιά), από την περιφέρεια στις μεγάλες πόλεις.

«Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι έκφραση του Ελληνικού λαϊκού πολιτισμού. Συγχωνεύει στους κόλπους του στοιχεία διονυσιακά από την Αρχαία Ελλάδα, μυστικιστικά από το Βυζάντιο και ντερβίσικα από την Τουρκοκρατία σε διάσταση με την κυρίαρχη στη σύγχρονη Ελλάδα ιδεολογία, η οποία καθορίζεται από την Δυτική Ευρώπη και την Β. Αμερική» Παν. Κουνάδης

Η γέννηση....

Ανεπιθύμητοι στο κέντρο των πόλεων αλλά χρήσιμοι στις συναλλαγές των αστών, οι άνθρωποι αυτοί εγκαταστάθηκαν σε πρώτη φάση στις άκρες των μεγάλων πόλεων: Σμύρνη, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη, Σύρο, Σικάγο, Νέα Υόρκη κ.α. Λιμάνια φιλόξενα στο περιθώριο και την παρανομία.

Η εποχή που πρωτοέγινε γνωστό το ρεμπέτικο τραγούδι είναι κοντινή μεν, άγνωστη δε. Ούτε τα αίτια ανάπτυξης, ούτε οι αρχικές επιδράσεις, ούτε οι πρώτες εστίες του ρεμπέτικου είναι επακριβώς γνωστές. Υποτίθεται ότι οι πιο πάνω πόλεις είναι οι χώροι όπου γεννήθηκε, όχι τυχαία το ρεμπέτικο τραγούδι

Το ρεμπέτικο τραγούδι αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία -και όχι μόνο-του λαϊκού πολιτισμού των πόλεων , που συνεχίζει να συγκινεί τις ψυχές των ανθρώπων.
Η πορεία μέσα στο χρόνο..

Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι για πολλούς ο κληρονόμος του δημοτικού μας τραγουδιού. Λειτούργησε άλλωστε σαν τέτοιο μέχρι τα χρόνια της Μικρασιατικής καταστροφής .

Μετά το 1922 όμως , τα προσφυγικοί συνοικισμοί γεμίζουν από κέντρα πράγματα αλλάζουν ραγδαία. Οι χώροι διασκέδασης, που αποτελούν νέους μαζικούς χώρους όπου στη συνέχεια θα αναπτυχθεί το ρεμπέτικο τραγούδι .

Κάποια τραγούδια έλεγαν οι κουτσαβάκηδες της εποχής του Δημήτριου Μπαϊρακτάρη (ταγματάρχη-αστυνομικού διευθυντή Αθηνών στην περίοδο 1893-1897) αλλά δεν σώθηκαν στις μέρες μας. Εκείνη την εποχή η Ευρωπαϊκή μουσική είχε επιδράσει πολύ την αστική τάξη. Ενώ στα λαϊκά στρωματά ήταν διαδεδομένες περισσότερο η δημοτική και λαϊκή μουσική.

Η λαϊκή τάξη λοιπόν άρχισε να έχει επαφές με τους πρόσφυγες και τη κουλτούρα τους. Οι μουσικοί αυτών των δυο, άρχισαν να βγάζουν καινούργιες μουσικές ιδέες.

Το 1923 η Ελλάδα αντιμετώπισε τον ερχομό του 1.500.000 προσφύγων από την Μ. Ασία μετά από την καταστροφή του 1922. Οι πρόσφυγες αυτοί εγκαταστάθηκαν κυρίως τριγύρω από την Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά. Φυσικό ήταν οι πρόσφυγες αυτοί, να φέρουν μαζί και την μουσική τους.

Η ιστορία γράφει..

Το Μικρασιάτικο ύφος έχει πλέον επικρατήσει στα ρεμπέτικα και έχει γίνει τρόπος έκφρασης όλη αυτή την περίοδο (1925-35). Τα ρεμπέτικα είχαν πάντα τη μουσική των φτωχών και εκφράζουν με διαφορετικό τρόπο και λυρικότητα, την αγάπη, την χαρά, την λύπη και τις δυσκολίες της καθημερινότητας.

Κάποιον όρο για τα ρεμπέτικα δίνει η Gail Holst στο βιβλίο της "road of rebetica". "Τι είναι ξεχωριστό στο ρεμπέτικο; είναι ο συνδυασμός μεταξύ παραδοσιακής μουσικής της Ανατολικής Μεσόγειου και των στοίχων των τραγουδιών που είχαν σχέση με την ζωή του αστικού υπόκοσμου."

Τα ρεμπέτικα είχαν τη δικιά τους πηγή στη προφορική παράδοση όπου ο αυτοσχεδιασμός έπαιξε ενδιαφέρον ρόλο και στη μουσική και στη λυρικότητά τους. Τα τραγούδια άρχιζαν πάντα με ένα ορχηστικό κομμάτι το λεγόμενο ταξίμι, όπου ο καλλιτέχνης έδειχνε την ικανότητα του. Το ταξίμι δίνει το δικό του αίσθημα στο τραγούδι και μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 12 λεπτά. Μετά από αυτό το τραγούδι αρχίζει. Συχνά ο τραγουδιστής αυτοσχεδιάζει βάζοντας τον ακροατή σε διάφορα γεγονότα τοπικού ενδιαφέροντος.

Οι παράλιοι Mικρασιάτες είχαν ήθη αστικού πληθυσμού και σχεδόν καθόλου έθιμα. Κυριότεροι φορείς του ρεμπέτικου τραγουδιού ήταν οι πρόσφυγες, οι φυλακισμένοι, οι χασικλήδες και οι φαντάροι.

Μόνο τριάντα χρόνια κράτησε η ακμή του ρεμπέτικου τραγουδιού (περίπου 1922-1952),όπου μπορούμε να διακρίνουμε τρεις περιόδους. Στην πρώτη περίοδο (1922-32) κυριάρχησε το σμυρναίικο στυλ και γνωστοί συνθέτες της εποχής ήταν οι: Πλω, Εϊτζερίδης, Δραγάτης, Μαρίνος, Καρίπης. Στην δεύτερη περίοδο (1932-1940) έχουμε τη χρυσή εποχή του ρεμπέτικου.

Τα πυτιά έδωσαν τη θέση τους στους μπουζουκομπαγλαμάδες και οι σμυρνιές τραγουδίστριες των καφέ-αμάν στους σέρτικους τραγουδιστές των τεκέδων, που συγχρόνως ήταν και συνθέτες, στιχουργοί και δεξιοτέχνες του μπουζουκιού. Τότε ήταν που το ρεμπέτικο, με κλασική απλότητα, απεκάλυψε τον αγνό κόσμο του περιθωρίου.

Τέλος η τρίτη περίοδος (1940-1952) είναι εποχή που ο Τσιτσάνης και ο Χιώτης έπαιζε μπουζούκι σε δίσκο του Χάρμα. Ήταν η εποχή της πείνας, των κρεματορίων, των πυροβολισμών, του τρόμου, που όλα τα αγνόησε το ρεμπέτικο τραγούδι, γιατί ήταν πολύ νωρίς ακόμη να τραγουδήσει για αυτά. Ωστόσο το ρεμπέτικο αυτής της περιόδου δεν απέφυγε τα ζοφερά προαισθήματα.

Ο Βασίλης Τσιτσάνης είναι ο μάγος εκείνης της εποχής, ο οποίος μετέβαλε το ρεμπέτικο τραγούδι σε λαϊκό, ο οποίος μίλησε για τον έρωτα με τρυφερότητα κοριτσιού, ο οποίος έκλαψε κρυφά για όσους έπεσαν στα σταυροδρόμια από πιστολιές προδοτών, ο οποίος έπαιξε μπουζούκι με τέλειο τρόπο. Ακόμα, ο Τσιτσάνης, μαζί με το Μητσάκη και Χιώτη, διάλεξαν νέους τραγουδιστές με φωνές που θύμιζαν ψαράδες, χτίστες, μανάβηδες. Ο Τσιτσάνης εγκατέλειψε οριστικά το ούτι, το σαντούρι, τη μαντίλα (μαντίλα έπαιζε ο Τούντας, καθώς και ο Τσιτσάνης όταν ήταν παιδί) χρησιμοποιώντας στα παλιά καλά τραγούδια του μόνο μπουζούκι και κιθάρα. Επίσης ο Τσιτσάνης πλούτισε το ρεμπέτικο με δυσκολόπαιχτα ταξίμια και άλλα μελωδικά κοσμήματα, ανέφερε πρώτος αυτός τον εαυτό του στα τραγούδια του, τραγούδησε για το μαράζι του ακριβού έρωτος, άφησε κατά μέρους τις απλοϊκές ρύμες, έγραψε έναν αληθινά πανελλήνιο ύμνο, τη Συννεφιασμένη Κυριακή. Τα τραγούδια του Τσιτσάνη ήταν μελαγχολικά, ευγενή, ενάρετα, κατανυκτικά.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά και της Γερμανικής κατοχής οι ρεμπέτες πέρασαν δύσκολα χρόνια. Ο Μεταξάς απαγόρευσε το μπουζούκι. Τα ρεμπέτικα άρχισαν σιγά σιγά να ξεχνιούνται. Ακούγονταν τραγούδια ιταλικού στυλ. Ευτυχώς υπήρχε ο Βαμβακάρης με την περίφημη Καλαματιανή κομπανία (Παπαιωαννου Χατζηχρήστος Μητσάκης). Ήταν η εποχή που δεσπόζει ο Μάρκος Βαμβακάρης μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής, συνθέτης και οργανοπαίχτης. Δίπλα του ο Τούντας, ο Μπαγιαντέρας, ο Μπάτης , ο Ανέστης Δαλίας, ο Στράτος Παγιουμτζής (ή Τεμπέλης), ο Μορφέας, ο Χατζηχρήστος, ο Περιστέρης, ο Παπαϊωάννου. Κάθε μια από τις τρεις προαναφερθείσες εποχές της ακμής του ρεμπέτικου (συμβατικά ας τις πούμε: σμυρναίικοι, κλασική και λαϊκή), χωρίς να αποτελεί στεγανό διαμέρισμα, έχει το δικό της στυλ, και κάθε στυλ ξεχωρίζει σαφώς από τα άλλα.

Ο επίλογος

Τα ρεμπέτικα κράτησαν για παραπάνω από 50 χρόνια. Σήμερα έχουν περάσει πια στην ιστορία σαν αθάνατα τραγούδια. Τα τελευταία δέκα χρόνια αποχώρησαν από τη ζωή η πέρασαν στο περιθώριο και τελευταίοι από τους μεγάλους δημιουργούς του ρεμπέτικου τραγουδιού, που συντηρούσαν η με τον ένα η με τον άλλο τρόπο τις εστίες διάδοσης των ρεμπέτικων τραγουδιών. Ευτυχώς πολλοί νέοι ασχολήθηκαν με το είδος αυτό με αποτέλεσμα νέοι τραγουδιστές και μουσικοί να περάσουν στην υπηρεσία του ρεμπέτικου, ακολουθώντας πορεία προσήλωσης, ταυτίσεις και σεβασμού στις παραδόσεις. Αυτή η συνεχιζόμενη παρουσία στο προσκήνιο των ρεμπέτικων φανερώνει την βιολογική ανάγκη της ύπαρξης στους αιώνες των αιώνων ενός λαϊκού μουσικού είδους, που έχει καταγραφεί πλέον σαν ουσιαστικό στοιχείο της κοινωνικής συνείδησης μεγάλων τμημάτων του ελληνικού λαού.
---------------------------
Για την αντιγραφή από το αρχείο του υπολογιστή μου, που έχει συλλεχθεί κατά καιρούς, από διάφορες ιστοσελίδες, που όμως δεν είχα καταγράψει και ζητώ συγνώμη γι' αυτό

Η Επιλεκτική

Αρέσει στο μέλος agrotis53
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

EPILEKTIKH_panidonistria

# 77 στις 5/1/2005
author
Γυναίκα / 67 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%
"Τα ρεμπέτικα είναι μικρά, απλά τραγούδια, τραγουδισμένα από απλούς ανθρώπους." Ηλίας Πετρόπουλος στα Ρεμπέτικα Τραγούδια.

"Ο ρεμπέτης... είναι ο δυστυχισμένος, αδικημένος, κυνηγημένος άνθρωπος - τα ρεμπέτικα γράφτηκαν γι' αυτόν." Τάσος Σχορέλης και Μίμης Οικονομίδης στο βιβλίο 'Ενας ρεμπέτης: Γιώργος Ροβερτάκης.

Ο μόνος ορισμός που μ'αρέσει, όχι γιατί μας λέει περισσότερα, αλλά γιατί έχει κάποια γοητεία, είναι ο ορισμός ενός παλιού συνθέτη ρεμπέτικων, του ίδιου του Ροβερτάκη... "Το ρεμπέτικο τραγούδι γράφτηκε από ρεμπέτες για ρεμπέτες... Ήταν εκείνος που είχε ένα σεκλέτι και το 'ριχνε έξω."
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

EPILEKTIKH_panidonistria

# 78 στις 5/1/2005
author
Γυναίκα / 67 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%
Ο Πειραιάς στα 1920

Οποιος κατεβαίνει από το πλοίο στον Πειραιά και προχωρεί προς το σιδηροδρομικό σταθμό, περνάει μπροστά απο το άγαλμα του Καραϊσκάκη. Αν κατέβαινε κανένας στο ίδιο σημείο, πριν από πολλά χρόνια, γύρω στα 1929, κι έπαιρνε τον ίδιο δρόμο, θα συναντούσε εκεί που σήμερα βρίσκεται το άγαλμα, μια σειρά από χαμόσπιτα και μικρομάγαζα.

Σε κάποιον από τους μικρούς καφενέδες θα μπορούσε να πιει γλυκό, τούρκικο καφέ και να παραγγείλει ένα ναργιλέ, που ο καφετζής σήκωνε προσεχτικά από τα ράφια κι άναβε με κάρβουνα από το πυρωμένο μαγκάλι. Ισως νάφτανε στ' αφτιά σου μουσική από κάποιο κοντινό μαγαζί. Αν μάλιστα ρωτούσες τον Νίκο τον Τρελλάκια ή τον Μαρίνο το Μουστάκια, μπορεί να σε πήγαινε ν' ακούσεις τον Μπάτη που έπαιζε μπαγλαμαδάκι για τους φίλους του σε κάποιο τεκέ.

Εκεί οι μάγκες κάθονταν στο πάτωμα γύρω απ' το μαγκάλι, ενώ ένα αγόρι γέμιζε το ναργιλέ με τούρκικο χασίς και τον περνούσε από τον έναν στον άλλο. Ο Μπάτης θα άρχιζε ένα αυτοσχέδιο "ταξίμι" κι έπειτα θα πετιόταν σ' ένα τραγούδι που θα ήταν δικό του ή του Παπάζογλου του Αγγουριού. Αν δεν ήσουν και εσύ μάγκας θα δυσκολευόσουν με τους στίχους του τραγουδιού γιατί ήταν σε μια κωδικοποιημένη γλώσσα κάτι σαν την αργκό που μιλιόταν στο Χάρλεμ εκείνη την εποχή: Δυο λαχανάδες (λωποδύτες) πιάσανε και κάναν την κυρία. Τα σίδερα (χειροπέδες) τους φόρεσαν και στην στενή (φυλακή) τους πάνε. Κι αν βρεθούν τα λάχανα (πορτοφόλια), το ξύλο που θα φάνε...
Μια από τις δυνατές υποθέσεις θα μπορούσε να είναι ότι τα ρεμπέτικα φανερώθηκαν, προς το τέλος του 19ου αιώνα, σε αρκετά από τα αστικά κέντρα όπου έμεναν Ελληνες. Γύρω σ' αυτά τα χρόνια φάνηκαν τα πρώτα μουσικά καφενεία σε πόλεις όπως η Αθήνα, ο Πειραιάς, η Λάρισσα, η Ερμούπολη, η Θεσσαλονίκη, ακόμη κάτω από Τούρκικη κυριαρχία, η Σμύρνη κι η Κωνσταντινούπολη.

Αυτά τα καφενεία βρίσκονταν σε διάφορα επίπεδα ποιότητας, αλλά ο μέσος τύπος ήταν το Καφέ-Αμάν, όνομα που προήλθε ίσως από το Τούρκικο Μάνι Καβέσι, ένα είδος καφενέ όπου δύο ή τρεις τραγουδιστές αυτοσχεδίαζαν λέγοντας στίχους, συχνά στη μορφή του διαλόγου μεταξύ τους, σε ελεύθερο ρυθμό και μελωδία. Καθώς χρησιμοποιούσαν το επιφώνημα "αμάν, αμάν" προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο για ν' αυτοσχεδιάσουν καινούργιες γραμμές, τα τραγούδια λέγονταν Αμάνι. Μια από τις παλιότερες μορφές ήταν πράγματι ο αμανές, όπως το έλεγαν οι Ελληνες, ένα μισο-αυτοσχέδιο τραγούδι που χαρακτηριζόταν από τη διασπορά ανάμεσα στους στίχους μεγάλων μελισμάτων πάνω στη λέξη "αμάν".
Στα πρώτα ελληνικά Καφέ-Αμάν άφηναν απλά ένα χώρο στη μία άκρη του μαγαζιού για τους μουσικούς. Περιπλανώμενοι μουσικοί έπαιζαν για ένα μικρό διάστημα κι έπειτα έφευγαν.

Αργότερα, οι λεγόμενες κομπανίες δέθηκαν λίγο πολύ με κάθε καφενείο. Τις αποτελούσαν τούρκικα και ελληνικά, παραδοσιακά όργανα, όπως το σαντούρι, ένα διαβολικά δύσκολο όργανο με πάνω από 100 χορδές που παίζεται με ξύλινες βέργες, η φλογέρα, το βιολί, το λαούτο και το ούτι.

Η μουσική που παίζονταν στα Καφέ-Αμάν ήταν πολύ σημαντική για την ανάπτυξη των ρεμπέτικων.

Από τον καιρό του Όθωνα, πρώτου βασιλιά της σύγχρονης Ελλάδας (1832-62), οι ελληνικές φυλακές ήταν γεμάτες πολιτικούς και ποινικούς κρατούμενους. Μέσα στις φυλακές φτιάχτηκαν όργανα και γίνηκαν τραγούδια. Το ευκολότερο όργανο και στην κατασκευή και στο κρύψιμο, γιατί ήταν μικρό σε μέγεθος, ήταν ο μπαγλαμάς. Αντί για ξύλινο ηχείο χρησιμοποιούσαν μια νεροκολοκύθα κι έπειτα το μόνο που έλειπε ήταν ένα μακρύ κάπως ξύλο για λαβή, κομμάτια εντέρου για τις τάστες και σύρμα για τις χορδές.

Τα τραγούδια της φυλακής εξακολουθούσαν να τραγουδιούνται κι έξω απ' αυτές κι αν σε κάποια στιγμή, απαγορεύτηκαν μαζί με τα όργανα της φυλακής -το μπαγλαμά και το μπουζούκι- η μουσική έγινε δημοφιλής στους κύκλους του υπόκοσμου των ελληνικών πόλεων.

Υπήρχε μια αρκετά μεγάλη ποικιλία όρων, με τους οποίους χαρακτηρίζονταν οι χαλαρά δεμένες ομάδες περιθωριακών ανθρώπων: κουτσαβάκηδες, μάγκες, βλάμηδες, τσίφτηδες, ρεμπέτες. Η δίωξη αυτών των κοινωνικών τύπων, ιδιαίτερα των κουτσαβάκηδων, που ήταν εντυπωσιακοί με τα προκλητικά, εκκεντρικά τους ντυσίματα - ήταν της μόδας να φοριέται μόνο το ένα μανίκι του σακακιού - έγινε πολύ σκληρότερη στα χρόνια του Μπαϊρακτάρη, του μισητού αρχηγού της αστυνομίας της Αθήνας - γνωστό ότι έκοβε το μανίκι από το σακάκι από όποιο κουτσαβάκι συλλαμβανόταν, έκτοτε και το μισό μουστάκι τους -.

Η καταγωγή των διάφορων όρων που χρησιμοποιούνται για τις ομάδες των περιθωριακών και η ίδια η σύγχιση της ορολογίας είναι περιοχή που δεν έχει ερευνηθεί αρκετά, αλλά είναι πολύ πιθανό ότι η λέξη ρεμπέτης βγαίνει από μια τούρκικη λέξη, που σημαίνει παράνομος ή περιθωριακός. Τα ρεμπέτικα σαν μουσική ήταν αρχικά γέννημα, θρέμμα κι έκφραση των ανθρώπων έξω από το σύστημα.

Ενα από τα πιο κοινά χαρακτηριστικά της "κοινωνίας" του περιθωρίου ή των φυλακών ήταν το κάπνισμα του χασίς. Στις τούρκικες πόλεις, το χασίς ήταν νόμιμο και αρκετά διαδεδομένο. Στην Ελλάδα φτιάχτηκαν νόμοι που απαγόρευαν τη χρήση και την πώληση του ναρκωτικού το 1890, αλλά δεν εφαρμόστηκαν αυστηρά, παρά μόνο μετά από τριάντα χρόνια. Οι τεκέδες ήταν τα μαγαζάκια, όπου γινόταν χρήση του χασίς συνήθως με ναργιλέδες. Στις περιοχές της Τρούμπας στον Πειραιά και της Μπάρρας στη Θεσσαλονίκη, υπήρχαν αρκετοί φημισμένοι τεκέδες που συχνά αναφέρονται σε διάφορα ρεμπέτικα (π.χ. ο θεσσαλονικιός τεκές του Σιδέρη αναφέρεται στο τραγούδι "Δροσούλα"). Οι μπαγλαμάδες και τα μπουζούκια είχαν γίνει πια βασικά όργανα και τα θέματα των τραγουδιών ήταν η φυλακή, ο υπόκοσμος και το χασίς.

Τα τραγούδια που είχαν κληρονομηθεί από παλιά σαν ακουστική παράδοση γράφονταν και τυπώνονταν σε δίσκους, ενώ πολλές από τις καινούργιες συνθέσεις ήταν στο στυλ των ρεμπέτικων.

Και ξαναβρισκόμαστε πάλι στον Πειραιά του 1930. Η χρονολογία αυτή της κλασσικής περιόδου του ρεμπέτικου είναι βολική, αν και αυθαίρετη. Συμπίπτει χοντρικά με τις πρώτες-πρώτες εμπορικές ηχογραφήσεις που έγιναν στην Ελλάδα, από εταιρίες σαν τη Χις Μαστερς Βόϊς, Κολούμπια και Οντεόν. Ο Παπαϊωάννου, o Μάρκος Βαμβακάρης, ο Στράτος Παγιουμτζής, ο Στελλάκης Περπινιάδης, o Σκριβάνος, ο Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας κι ο Μπάτης ήταν ανάμεσα στους σπουδαιότερους εκπροσώπους του καινούργιου στυλ των ρεμπέτικων, που είχε ήδη μία ιστορία πίσω του, αλλά μόλις άρχιζε να αποχτά ένα κάπως πλατύ κοινό.
-------------------------------
Για την αντιγραφή

Η Επιλεκτική
Αρέσει στο μέλος agrotis53
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

EPILEKTIKH_panidonistria

# 79 στις 5/1/2005
author
Γυναίκα / 67 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ...ΕΝΟΣ ΤΕΚΕ

Στον τεκέ του Μιχάλη στα Χιώτικα σύχναζαν οι καλύτεροι μάγκες Απέξω δε φαίνεται τίποτε άλλο παρά μια μικρή ξύλινη καλύβα, δύο τρία πρόχειρα δωμάτια κολλημένα το ένα πάνω στο άλλο. Στα πίσω δωμάτια η φαμελιά. Το μπροστινό δωμάτιο είναι μεγαλύτερο, σχεδόν αδειανό από έπιπλα. Ο Μιχάλης έχει φωτιά αναμμένη - καίει θυμάρι. Το ξύλο του θυμαριού είναι το γλυκύτερο για το άναμμα του ναργιλέ, αλλά καλό είναι και το ξύλο της αμυγδαλιάς και της καρυδιάς. Στη μέση του δωματίου πυρώνει το μαγκάλι κι η ατμόσφαιρα είναι βαριά από τους καπνούς.

Τέσσερις άντρες είναι κιόλας εκεί και πίνουν ναργιλέ. Οχι τον κομψό γυάλινο ναργιλέ των καφενέδων, αλλά μια κακοφτιαγμένη πίπα από καρύδα. Ο τεκετζής φέρνει κι`άλλο ναργιλέ κι`αρχίζει να ζεσταίνει ένα κομμάτι χασίς πάνω απ`το μαγκάλι.

"Ε, Μιχάλη, τάμαθες για το μαύρο που ο Μπαρμπα-Γιάννης έφερε από την Ιτέα; Θα τη "βρεις" μόνο με δυο ρουφιξιές, μου είπανε."

Ο Μιχάλης μένει ανέκφραστος. "Το καλύτερο τούρκικο χασίσι είναι το Προυσαλιό. Ξυλώνεσαι κάπως παραπάνω, αλλά τ' αξίζει. Το καπνίζω από πιτσιρικάς. Τύφλα να 'χουν όλα τ' άλλα. Αυτό είναι το καλύτερο "μαύρο" που μπορείς να βρεις." Παίρνει το πακετάκι πάνω από την φωτιά κι αρχίζει να το πατηκώνει πάνω στο πάτωμα. Οταν μαλακώσει και κρυώσει, κόβει ένα κομματάκι από το σκούρο χασίς και το βάζει στο ναργιλέ.

Ακούγεται απέξω ένας ελαφρός θόρυβος κι ο Μιχάλης σηκώνει ανήσυχος τα μάτια του, αλλά η γυναίκα του, που κοίταζε όλη την ώρα, του φωνάζει: "Εντάξει, ο Μπάτης κι ο Μάρκος είναι."

Δύο άντρες μπαίνουν μέσα. Ο πρώτος είναι κοντός, καλοβαλμένος μ' ένα φροντισμένο μουστάκι και το μπαγλαμά κάτω από τη μασχάλη. "Εφερα το φίλο μου, τον τσιγγανάκο να πιει και αυτός λιγάκι," λέει, κουνώντας το μπαγλαμαδάκι. "Ε ρε και ποιους βλέπω; Τον Νίκο τον Τρελλάκια, το Γιάννη τον Αραμπατζή και τον Μαρίνο τον Μουστάκα. Τι κάνουνε οι μουστάκες σου απόψε; Ρε παιδιά δε θα δώσετε στον παλιόφιλο το Μπάτη να πιει;"

Οι μάγκες χαμογελούν και δίνουν την πίπα στον μικροκαμωμένο άντρα. Αυτός κάθεται δίπλα στον Νίκο τον Τρελλάκια και φωνάζει τον φίλο του, "Ε, Μάρκο, θα στέκεσαι όρθιος σαν κούτσουρο; Ελα κάτσε να πιεις και συ μαζί μας."

Ο μεγαλόσωμος άντρας με το κομψό κουστούμι και την εργατική τραγιάσκα κάθεται πίσω του κι` αφήνει με πολλή προσοχή το μπουζούκι πίσω του. Παίρνει την πίπα και τραβάει βαθειές ρουφηξιές. Μέχρι τώρα δεν είχε ανοίξει το στόμα του και το βαρύ του πρόσωπο με το μεγάλο σαγόνι είναι ανέκφραστο σαν τα σκυλιά του Αγίου Βερνάρδου. Μετά απο δυο τρεις ρουφηξιές, τα μάτια του αρχίζουν να κλείνουν κι ένα χαμόγελο φαίνεται αχνά γύρω από το στόμα του. Παίρνει το μπουζούκι στο χέρι του, παιζει μερικές νότες...

"Μπράβο ρε Μάρκο με το ωραίο μπουζούκι σου..." μουρμουρίζει ο Νίκος ο Τρελλάκιας, ενώ ο Μάρκος παίζει την εισαγωγή αυτοσχεδιάζοντας και ποικίλλοντας καθώς προχωράει.

Οι νότες ξεχειλίζουν άγρια κι έπειτα αργά, μετά έρχονται φράσεις που όλο και ανεβαίνουν κι έπειτα ξαναγυρίζει στην αρχική του νότα και την παίζει ξανά και ξανά σα να μην μπορεί να ξεφύγει απ' αυτήν κι έπειτα ξεκινάει, αλλά για να ξαναγυρίσει σ' αυτήν, χτυπώντας πια το ρυθμό με το πόδι πάνω στο πάτωμα.

Μετά την περίπλοκη εισαγωγή, το τραγούδι είναι εκπληκτικά απλό. Ο Μπάτης τον συνοδεύει με τον μπαγλαμά, ενώ ο Μάρκος με τραχιά φωνή τραγουδάει το τραγούδι που σκάρωσε χτες βράδυ...

Κάντονε, Σταύρο, κάντονε. Βάλτου φωτιά και κάφτονε
Δώσε του Νίκου του Τρελλού, του μάστορα του ξυλουργού
Τράβα βρε Γιάννη Αραμπατζή, πούσαι μαγκιόρος τεκετζής
Δώσε του Νικολάκη μας να βγάλει το μεράκι μας
Τζούρα δώσε του Μπάτη μας, του μόρτη του μπερμπάντη μας.

"Μπράβο Μάρκο με το μπουζούκι σου. Ρε Μιχάλη, πλύνε την πίπα και φτιάξε άλλον έναν ναργιλέ για τον μάγκα μας το Μάρκο."

Οι μάγκες, που είχαν μαζευτεί στον τεκέ του Μιχάλη εκείνη την νύχτα του 1930 ξέρανε πως βρίσκονταν παρέα με κάποιον που έπαιζε καλή μουσική και σκάρωνε όμορφα τραγουδάκια γι αυτούς.

Δεν υποπτεύονταν, όμως ότι ο Μάρκος Βαμβακάρης θα γινόταν γνωστός σαν "πατέρας" του ρεμπέτικου. Ούτε μπορούσαν να φανταστούν βέβαια, ότι η μουσική των κρυφών τεκέδων του Πειραιά θα γινόταν τόσο δημοφιλής, που οι άνθρωποι απ' όλες τις τάξεις θα έτρεχαν να την ακούσουν κι ότι οι μπουζουκτσήδες θα οδηγούσαν "Ρολς-Ρόυς".
------------------------
Για την αντιγραφή

Η Επιλεκτική

Αρέσει στο μέλος agrotis53
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

EPILEKTIKH_panidonistria

# 80 στις 5/1/2005
author
Γυναίκα / 67 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%
ΟΙ ΛΑΧΑΝΑΔΕΣ
(ΚΑΤΩ ΣΤΑ ΛΕΜΟΝΑΔΙΚΑ)

Κάτω στα Λεμονάδικα έγινε φασαρία
δυό λαχανάδες πιάσανε και κάναν την κυρία.

Τα σίδερα τους φόρεσαν στη φυλακή τους πάνε
κι αν δεν βρεθούν τα λάχανα, το ξύλο που θα φάνε!

Κυρ- Αστυνόμε μη βαράς αφού κι εσύ το ξέρεις
πως η δουλειά μας είν' αυτή και ρέφα μη γυρεύεις.

Εμείς τρώμε τα λάχανα, τσιμπάμε τις παντόφλες
για να μας βλέπουν ταχτικά της φυλακής οι πόρτες.

Δε μας τρομάζει ο θάνατος φοβόμαστε την πείνα
γι' αυτό τσιμπάμε λάχανα να την περνάμε φίνα.

Β. Παπάζογλου
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.
Επιλέξτε σελίδα: (1-14)
Σελίδες 12345678910Τελ.»
Δεν μπορείτε να απαντήσετε