Ο εύκολος τρόπος να κάνετε νέες γνωριμίες και σχέσεις!
Με περισσότερα από 535.000 μέλη,
το Sxeseis.gr είναι το μεγαλύτερο ελληνικό site γνωριμιών.
Το Sxeseis.gr συνδυάζει με μοναδικό τρόπο λειτουργίες κοινωνικής δικτύωσης ,σελίδας γνωριμιών, forums και chat rooms δίνοντας στα μέλη του περισσότερες δυνατότητες και ευκαιρίες επικοινωνίας και γνωριμίας, από οποιοδήποτε άλλο μέσο.
Μάθετε περισσότερα για το Sxeseis.gr
Είμαι :
Ενδιαφέρομαι για :
Ημ. Γεννήσης μου :
Κατοικώ :
Νομός :
Περιοχή :
Ουπς! Ξεχάσατε να συμπληρώσετε κάποιες πληροφορίες!
Ουπς! Η ημερομηνία γέννησης δεν είναι σωστή!
Εγγραφή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε

ΕΣΥ ΚΙ ΕΓΩ ΜΕΙΝΑΜΕ ΠΑΛΙ…..

Σελίδα : 1

elena131

# 1 στις 11/5/2003
author
Γυναίκα / 48 / Ελεύθερη
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Καλλιθέα
Θέματα: 3
Απαντήσεις: 4
'Aρεσαν+: 0%

Εσυ κι εγω μειναμε παλιβ..

Εσύ και εγώ….. Έτσι κι αλλιώς πάντα εσύ κι εγώ μένουμε. Μερικές φορές νομίζω ότι και η μεγαλύτερη καταστροφή να γίνει, πάλι εσύ κι εγώ θα μείνουμε. Γιατί παραπονιέμαι; Πού θα βρω πιο φανατικό υποστηρικτή από σένα; Με κρίνεις για ό,τι κάνω, με προτρέπεις. Για ό,τι είμαι σήμερα εσένα πρέπει να παινέψω και για ό,τι δεν είμαι εσένα πρέπει να κατηγορήσω.

“Μια χαρά θα’σουν εσύ αν δεν άφηνες τους συναισθηματισμούς να σε παρασύρουν”. Λόγια των άλλων για μένα.

Όμως να ΄σαι πάλι….., εσύ, ….η μικρή εσωτερική μου φωνούλα…. “Εσύ δεν είσαι για πλαστογραφίες κορίτσι μου”. Αυτό ακριβώς γαμώτο μου δεν είμαι για πλαστογραφίες!

Δεν είμαι για να χάνω τον αυθορμητισμό, την ανθρωπιά, την ευαισθησία μου, δεν είμαι για να ζω όπως οι άλλοι θέλουν να ζω….

Δεν μπορώ να αφήσω την καρδιά μου να ακολουθήσει τον δρόμο που οι άλλοι χάραξαν για μένα. Να συμβιβαστώ με αυτά που οι άλλοι απαιτούν από μένα….

Αν το κάνω θα έχω χάσει τον εαυτό μου θα είμαι ζωντανή αλλά θα «ζω νεκρή»
Νεκρή από συναισθήματα… νεκρή από ζωή…. Ζωντανή μέσα στον συμβιβασμό και ελεύθερη πίσω από τα κάγκελα της υποκρισίας….

Θα αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο να ζήσει… να νιώσει…. να μεγαλώσει…. Μέσα από τα λάθη του, μέσα από τα πολύτιμα μαθήματα που του προσφέρει απλόχερα η ζωή. Ελεύθερο να κλάψει…. όταν χρειαστεί, ελεύθερο να εκτονωθεί.….. ελεύθερο να αγαπήσει…..

Να αγαπήσει…. Και όταν είσαι με αυτόν που θες; Τότε μένεις; Κι όταν κάποιος επιτήδειος σας κλέψει την επικοινωνία; Όταν ακόμη και αυτός που θες δεν είναι έτοιμος να νιώσει ελεύθερος; Ελεύθερος να αφήσει την υποκρισία και να εμφανιστεί μπροστά σου με γυμνή την ψυχή του, έτοιμος να σου δώσει την άδεια να μπεις στη ζωή του, χωρίς όρια, χωρίς δεσμεύσεις; Τότε φεύγεις;

Κι όμως φεύγεις. Με μία συγγνώμη. Πρώτα σε σένα, γιατί πραγματικά πίστεψες πως αξίζει να του δώσεις τον εαυτό σου. Και μια στη μητέρα σου. Που δεν θα αξιωθεί να δει το κοριτσάκι της, να φτιάχνει τη ζωή του, όπως τα υπόλοιπα κοριτσάκια, που δεν παραβιάζουν ποτέ τους κανόνες, δεν αγαπάνε ασταμάτητα, ακούραστα.

Κι εγώ θα πρέπει σαν μια σωστή κυρία να κάθομαι να υπομένω όλα αυτά; Και μετά; Δεν υπάρχει μετά, ούτε έρωτας δεν υπάρχει εδώ. Όχι, όχι, αυτό δεν θέλω ούτε καν να το σκέφτομαι.

Όχι…. Όχι….. δεν θέλω να σκέφτομαι την αγάπη όπως τη δέχεται σήμερα η κοινωνία, σαν ένα παιχνίδι δυο ιδιοτροπιών και άγγιγμα δυο επιδερμίδων.

Συγγνώμη, λοιπόν, που δεν θα δεις την κόρη σου σε ένα απλά καθώς πρέπει σπιτικό, με έναν απλά καθώς πρέπει σύζυγο. Μόνο να ’ξερες πόσο κακό παιδί είναι το κοριτσάκι που μεγάλωσες. Έχεις ακούσει για τις αταξίες ψυχής; Αυτές είναι οι χειρότερες με έναν πειρασμό ακαταμάχητο.

Μόνο αυτές σου επιτρέπουν να βλέπεις ό,τι νιώθεις, να νιώθεις ό,τι βλέπεις. Αυτό είμαι λοιπόν. Ένα παιδί που κάνει την αταξία του και φεύγει. Και πώς φεύγει; Πετώντας με άνεση και χωρίς δεύτερη σκέψη την περίεργη ‘προστασία’ της υποκρισίας.

Ξέρω τώρα τι θα πεις εσύ και οι άλλοι. Πως όλα αυτά δεν ταιριάζουν σε μένα. Βλέπεις εγώ δεν μπορώ να κάνω τέτοιες σκέψεις. Εγώ τώρα πρέπει να ανεχτώ αυτόν τον ηλίθιο που κοιτάζει συνεχώς τα πόδια μου; Ε, κύριος! Δεν την έβαλα για σένα τη φουστίτσα. Έλα, όμως, που δεν μπορώ να στο πετάξω στα μούτρα.

Ήρθε η φωνούλα μου να με αναστατώσει πάλι. “Περιμένω ακίνητη σαν φλυτζάνι, περιμένω να με κουνήσεις”. Το μόνο που θα χρειαστείς να είσαι λίγο άτακτη.

Η μόνη σου αταξία να ‘αδειάσεις’ την ψυχή σου. Ξέρεις πόσα πράγματα πρέπει να εκραγούν μέσα σου για να γίνει αυτό; Όμως όλα τελικά μια μικρή στιγμή θάρρους είναι.

“Δεν μπορείς επιτέλους να μην ενθουσιάζεσαι με το παραμικρό;” Λόγια των άλλων για μένα.

Όμως για όλα αυτά εσύ φταις! Γιατί εσύ με έμαθες πρώτη τη μοναδική λέξη που κράτησα σε όλη μου τη ζωή. Απλότητα. Στα θέλω, στα πρέπει, στον έρωτα. Δεν καταλαβαίνεις ότι με έφτιαξες πολύ απλή για όλα αυτά που προσμένεις τώρα από μένα;

Ναι μαμά…. Τόσο απλά…. Τόσο απλά θα δίνεις και τόσο απλά θα περιμένεις να λάβεις…. τη χαρά της αγάπης, που δεν είναι μόνο χαρά. Είναι συντριβή, βάλσαμο, τρέλα. Είναι να δίνεις και να παίρνεις τα πάντα. Κι ύστερα, πάλι να τα χάνεις. Είναι τα μάτια εκείνα που σε βλέπουν όπως είσαι, αλλά και όπως σίγουρα μπορείς να γίνεις. Η αγάπη είναι πληγή και γιατρειά. Είναι πέρα από τη συμπόνια και πάνω από κάθε νόμο.

Τόσο απλά θα περιμένεις, μέχρι να παγιδευτείς σε ένα φουρτουνιασμένο λιμάνι, σε μια ήρεμη θάλασσα, σε μια αγκαλιά, εκεί που όλο αγάπη θα υπάρχει. Και να είσαι σίγουρη ότι γι’αυτό δεν θα χρειαστεί τις υποδείξεις, τις πυξίδες και τους χάρτες των άλλων.

Και αν ακόμη πάψεις να με σέβεσαι, πάψεις να πιστεύεις σε μένα, εγώ δεν θα χάσω την εκτίμηση στον εαυτό μου. Ξέρω πολύ καλά κάθε φορά που λέω τη φράση αυτή την επόμενη κίνησή μου. Μια γερή κλωτσιά στις ενοχές μου, που άρχισαν ήδη να παίρνουν τον κατήφορο. Μόνο που δεν είμαι πια εκεί για να τις δω που γίνονται σμπαράλια.

Έχω φύγει μαζί με τη φωνούλα μου, πάντα ενθουσιώδης… πάντα έτοιμη να προσπαθήσω......, μόνο που αυτή δεν ξεχνά να μου υπενθυμίζει, ότι πάλι δεν τα καταφέραμε……

tabula_rasa

# 2 στις 11/5/2003
author
Ανδρας / 49 / Διαζευγμένος
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Βαρβάρα
Θέματα: 60
Απαντήσεις: 384
'Aρεσαν+: 0%

βαλτε χρωμα ας ειναι και μαυρο

An gia ayto to apotelesma , ebala estw kai ligo to xeri mou tha noiwthw perifanos pou perasa, perifanos pou aggixa kapoia xordoula, kai ligo perissotero pou se gnorisa.

Eytyxws kai ligo psixoula, barethika tous kinikous pagera adiaforous. balte xrwma as einai kai mayro...
Barethika tous tholous misosbhsmenous...

panospr

# 3 στις 9/7/2003
author
Ανδρας / 50 / Ελεύθερος
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Δάφνη
Θέματα: 0
Απαντήσεις: 1
'Aρεσαν+: 0%

Ποτε μαυρο!!!

αυτός ο κόσμος είναι μια ανάμιξη του φάσματος χρωμάτων. Δεν θα βρεις ποτέ το λαμπερό άσπρο, αλλά δεν πρέπει ποτέ να βάλεις και το απόλυτο κενό.... το μαύρο. Κάνεις δεν είναι θολός ή μισοσβησμένος! Ο καθένας κινείται στο δικό του επίπεδο και είτε συναντάει άλλες υπάρξεις του επιπέδου του είτε... όχι.
Δεν βάφεις μαύρο κάτι που θεωρείς κενό. Δεν υπάρχει κενό. Υπάρχει είτε καλό είτε κακό, αλλά υπάρχει! (ευτυχώς ή δυστυχώς).
Το τι θα πω στην Έλενα για αυτόν τον διάλογο που είχε το θάρρος να κάνει, δεν θα το μοιραστώ στο forum γιατί αφορά προσωπικές μου σκέψεις που δεν θέλω να τις κοινοποιήσω. Η ευαισθησία έχει βαρύ τίμημα σε αυτόν τον ψεύτικο κόσμο. Σας ζηλεύω αναίσθητους, σας ζηλεύω ψυχρούς. Τούτος είναι ο κόσμος σας, χαρείτε τον όσο μπορείτε! Μα καλύτερα να σβήσω παρά να σας μοιάσω. Πόσο πολύ θα μας δοκιμάζεις Δημιουργέ μας;;;;;;
Σελίδα : 1
Δεν μπορείτε να απαντήσετε