Οι Αρνητικές Συνέπειες της υπερ-ανάλυσης στη ζωή μας από τον Γ. Βασιλειάδη,Συμβουλευτικό Ψυχολόγο

Από: Μυρτώ | Διαβάστηκε 3911 φορές
Γρηγόρης Βασιλειάδης : Όταν σκεφτόμαστε υπερβολικά και καταλήγουμε να αναλύουμε τις πράξεις, τα λόγια και τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων αλλά και του εαυτού μας τότε κινδυνεύουμε από κατάθλιψη και άγχος. Η υπερανάλυση δεν είναι υγιής, χρειάζεται να ξέρουμε που να σταματάμε.

Η υπερβολική σκέψη μπορεί να καταστρέψει την συναισθηματική μας υγεία, λεει η καθηγήτρια ψυχολογίας του πανεπιστημίου του Michigan, Susan Nolen-Hoeksema. Τα αποτελέσματα της έρευνα της, τα οποία και παρουσίασε στην αμερικάνικη εκπομπή Blues Buster, εξέπληξαν και έκαναν πολλούς να αναθεωρήσουν τον τρόπο σκέψης τους. Σύμφωνα με την έρευνα οι γυναίκες αναλύουν πιο πολύ από τους άντρες αλλά αυτό δε σημαίνει ότι οι άντρες δε συλλογίζονται καθόλου. Απλώς οι σκέψεις τους έχουν διαφορετικό χαρακτήρα. Οι άντρες συλλογίζονται περισσότερο καταστάσεις και συναισθήματα θυμού και οργής, τα οποία εκφράζουν με επιθετική, εχθρική συμπεριφορά. Οι γυναίκες συγκεντρώνονται περισσότερο στα θέματα κατάθλιψης και άγχους. Επίσης σκέφτονται περισσότερο θέματα ελέγχου τα οποία σχετίζονται με το μέλλον, ειδικά στον τομέα των σχέσεων: «Πως μπορώ να κρατήσω το ενδιαφέρον του άντρα μου; Πως μπορώ να είμαι σίγουρη ότι όλοι στο γραφείο με συμπαθούν;».

Η ικανότητά μας να εξερευνούμε τις δικές μας σκέψεις και τις να αναλύουμε τα δεδομένα της εσωτερικής πραγματικότητας (ερμηνείες γεγονότων - σκέψεις - συναισθήματα) της δικής μας αλλά και των ανθρώπων που εμπλέκονται στη ζωή μας είναι πολύ σημαντική, γιατί μας βοηθάει να συνδέουμε διαφορετικά μεταξύ τους ερεθίσματα και τελικά, να δίνουμε νόημα στη ζωή μας. Συχνά, βέβαια, η ενασχόλησή μας με τις ίδιες μας τις σκέψεις γίνεται αυτοσκοπός, και παύει να αποτελεί μέσο για την βελτίωση των σχέσεών που έχουμε με τους άλλους ανθρώπους. Σ' αυτές τις περιπτώσεις, δεν χρησιμοποιούμε την παραπάνω ικανότητά μας - δηλ. του να κάνουμε συνδέσεις- για να διευκολύνουμε την ζωή μας, αλλά περισσότερο για να την περιπλέξουμε.

Αν και η αρχική πρόθεση των περισσότερων ανθρώπων - μέσα από την «ανάλυση» των καταστάσεων- είναι να μπορούν να κατανοούν καλύτερα τα κίνητρα των άλλων, να συνδέουν σκέψεις με συναισθήματα, να ερμηνεύουν και να δίνουν νόημα σε καταστάσεις και σχέσεις (φιλικές, επαγγελματικές και ερωτικές), πολύ συχνά καταλήγουμε να αναλωνόμαστε σε ατελείωτους εσωτερικούς «μονολόγους», εξαντλώντας την σκέψη μας και τη δημιουργικότητά μας σε υποθέσεις για το τι μπορεί να συμβεί στην μια ή την άλλη περίπτωση.

Στην προσπάθειά μας να ελέγξουμε το παρελθόν, και το παρόν μας -αλλά ιδιαίτερα το μέλλον μας- με το να ανησυχούμε για τις προθέσεις, τις σκέψεις, ή τις ενέργειες των άλλων ανθρώπων, στην πραγματικότητα καταφέρνουμε να προδιαγράψουμε, προκαλώντας αυτό που φοβόμαστε ότι θα μας συμβεί, αφού συνήθως η «υπερ-ανάλυση» δεν στηρίζεται σε ρεαλιστικές σκέψεις, επιθυμίες και συναισθήματα.

Αντίθετα, ενισχύει τους αρνητικές σκέψεις, τους φόβους, τον θυμό και τα αισθήματα μειονεξίας και κατωτερότητας, τα οποία, με τη σειρά τους, σχεδόν πάντα γεννούν και τρέφουν την «υπερ- ανάλυση».

Είναι σίγουρο ότι η ελλιπής αυτο-εκτίμηση, οι τα βιώματα του παρελθόντος που βιώθηκαν σαν απειλές, οι «φωνές» του οικογενειακού και του στενού μας περιβάλλοντος που -όταν χρειάστηκε- δεν μας στήριξαν όσο είχαμε ανάγκη, και άλλες δυσμενείς για την ψυχολογική εξέλιξη συνθήκες, έχουν συντελέσει στην τάση των πιο ευάλωτων ηλικιακών ομάδων (νεαρά και τρίτης ηλικίας άτομα) και των γυναικών να αναλώνονται σε σκέψεις για τις ίδιες τις τους τις σκέψεις και τις απόψεις των άλλων.....

Για να σταματήσουμε να τρέφουμε και να διογκώνουμε τον παραπάνω «φαύλο κύκλο», θα ήταν χρήσιμο:

-Να ρωτήσουμε τον εαυτό μας πότε ήταν η τελευταία φορά που η συνήθεια της «υπερανάλυσης» μας βοήθησε πραγματικά να αντιμετωπίσουμε μια προβληματική κατάσταση;

-Να αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε πόσο ρεαλιστικές είναι οι σκέψεις & οι απόψεις που έχουμε για τον εαυτό μας,

-Να δοκιμάσουμε να ενεργούμε αντί να αναλωνόμαστε σε σκέψεις,

-Να μην υποθέτουμε πια, αλλά να ρωτάμε τους άλλους για τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους,

-Να υπενθυμίζουμε συνεχώς στον εαυτό μας ότι ο στόχος μας είναι, όχι να «αναμασούμε» και να υπομένουμε παθητικά την ζωή, αλλά να δρούμε σύμφωνα με τις ανάγκες μας, όντας ενεργητικά άτομα, και να κάνουμε τις προθέσεις μας πραγματικότητα.

Αξιολόγηση

Το άρθρο έχει αξιολογηθεί με 4.4 / 5 σε 28 ψήφους

Κάντε τη δική σας αξιολογηση για το άρθρο:

Επιστροφή

Τα σχόλια σας

ARTEMIS-SELINI
στις 2/12/2004
1
Ναι μεν... αλλά...

Διαβάζοντας το εξαιρετικό αυτό άρθρο έμεινα με μια απορία... Πως καταλαβαίνουμε πότε φτάνουμε σε "υπερανάλυση";
Θυμήθηκα μια πολύ όμορφη και σχετική προσευχή, που σε ελεύθερη απόδοση λέει: "Θεέ μου δώσε μου την υπομονή να υπομένω ότι δεν μπορώ να αλλάξω, τη δύναμη να αλλάζω ότι μπορώ να αλλάξω και.... (το επίμαχο σημείο) τη ΣΟΦΙΑ να ξεχωρίζω τη μπορώ να αλλάξω και τι όχι."
Πως και που θα βρούμε αυτή τη σοφία;

στις 5/12/2004
2

Είναι απλό πότε καταλαβαίνεις όταν φτάνεις στην υπερανάλυση. Όταν αρχίζεις να σκέφτεσαι τι θα γίνει αν κάνω αυτό και τι συνέπειες θα έχει αυτό για μένα. Και όταν αρχίζουμε να ανησυχούμε τόσο πολύ για το μέλλον μας που αρχίζουμε και διαβάζουμε περιοδικά για την Αστρολογία

algidon
στις 14/1/2005
3

κάποιαν μου θύμισαν όλ' αυτά. Τόσο προβλέψιμοι είμαστε πια;

bigmen
στις 19/1/2005
4
ισως

Ισως να εχετε ενα δικιο ετσι οπως εσεις το τοποθετειτε,πιστευετε ομως οτι αυτο μπορει να ισχυει για ολες των περιπτωσεων?δεν ειναι φρονιμο ο ανθρωπινος νους να μπορει και να προσπαθει να αναλυει και να -ζοριζεται-να βρει τι ειναι αυτο που του λενε π.χ παρακολουθωντας ειδησεις δεν πρεπει να προσπαθησω να (δω) τι ακριβως θελουν να μου πουν το οποιο πολλες φορες -οπως γνωριζεται-το περνανε τοσο ωραια ,σκεφτομενοι στο οτι κανενας ισως δεν θα κατσει να το ψαξει?εχετε δικιο οτι κλεινεσαι στον εαυτο σου αλλα αν βρεις καταλληλο συνομιλητη δεν θα εισαι κερδισμενος?ευχαριστω για την φιλοξενια

fatwoman
στις 13/4/2005
5
να το αναλυσω...

ανηκω και εγω σε αυτους που υπεραναλυουν τα πραγματα,μπορω να αναλωσω πολυτιμο χρονο για να αναλυσω ξανα πραγματα που συνεβησαν σημερα η ακομα και χρονια πριν,ξανα και ξανα,ειδικα τους ανθρωπους γυρω μου, τους κοιτω μεσα απο ενα μικροσκοπιο αναλυωντας καθε λεξη, πραξη, ακομη και ενα κοιταγμα. ο,τι και αν κανω παντα στο πισω μερος του μυαλο μου ακουραστοι ''αναλυτες'' εργαζονται σκληρα...τους αλλους , εμενα...χανω το τωρα, τη χαρα, τον αυθορμητισμο.....ειδατε τωρα πρεπει να αναλυσω την υπεραναλυση!!

Κάντε το δικό σας σχόλιο

Test

Κατηγορίες

Διαβάστε ακόμα

Συζητήθηκαν

Δημοφιλή