Το ταξίδι

Από: Sxeseis | Διαβάστηκε 2204 φορές
Από το μέλος xristiana6: Μη με ρωτάς γιατί είμαι τόσο καλή. Δεν ήμουνα πάντα. Μην αναρωτιέσαι τι θέλω από σένα όταν σου δίνω ένα κομμάτι του εαυτού μου. Έχω ότι χρειάζομαι, τίποτα εκεί έξω δεν μπορεί να γεμίσει την καρδιά μου με ψεύτικες υποσχέσεις και προσωρινές απολαύσεις γιατί είναι πλήρης.

Μπορείς όμως αν θέλεις να μου χαρίσεις και εσύ ένα κομμάτι του εαυτού σου. Η αγάπη μπορεί μόνο να ενώνεται, να μεγαλώνει, να επεκτείνεται και να λάμπει…Αυτός μπορεί να είναι ο μοναδικός της σκοπός.

Είναι μια ψυχούλα περίεργη για τα μάτια του κόσμου των φαινομένων. Μοιάζει να μην ανήκει, να μη συμμετέχει, να μην ακολουθεί. Σαν να έχει ορίσει το δικό της δρόμο εξ αρχής.

Μπορεί να μπερδεύτηκε για λίγο (για αρκετά χρόνια) γιατί στη πορεία του ταξιδιού της ξέχασε αυτό το μονοπάτι, αυτό το σκοπό, τον προορισμό της. Ανεμοδερνόταν από δω και από κει παλεύοντας να θυμηθεί, να μάθει. Βαθιά μέσα της ήξερε ότι από κάπου αλλού είχε έρθει, μα δεν μπορούσε να εντοπίσει από πού. Το μόνο για το οποίο ήταν βέβαιη ήταν ότι η καταγωγή της ήταν από ένα άλλο κόσμο, πολύ διαφορετικό από αυτόν.

Ποτέ δεν προσαρμόστηκε, δεν απορροφήθηκε, δεν παρασύρθηκε απόλυτα ώστε να ξεχάσει τελείως. Σαν μια μικρή φλόγα να παρέμενε αναμμένη μέσα της, ζωντανή, ζεστή, ακόμα και τις πιο κρύες νύχτες όταν πίστευε ότι δεν θα επιβίωνε στη παγωνιά.

Κάποια στιγμή βρήκε το πολυπόθητο μονοπάτι…αλλά, ήταν πια κουρασμένη. Πονεμένη στεκόταν τώρα μπροστά στο ΔΙΚΟ ΤΗΣ δρόμο, αυτόν που ήξερε ότι είχε χαράξει η ίδια πολλούς αιώνες πριν. Μα τώρα φοβήθηκε. Δεν είχε πια τη δύναμη, το κουράγιο…Έχασε την ισορροπία της, παραπάτησε και έπεσε στο κενό. Όλο έπεφτε, έπεφτε. Δεν την ένοιαζε πια, δεν μπορούσε να αντέξει άλλο αυτόν τον σκληρό κόσμο που μόνο την πλήγωνε και την έδιωχνε. Ποτέ δεν την κατάλαβε.

Λίγο πριν φτάσει στο τέλος, στο απόλυτο σκοτάδι, εκεί που όλα έμοιαζαν μάταια και ανώφελα, ένιωσε κάποιο «χέρι» να την παίρνει απαλά και να τη σηκώνει τρυφερά στην αγκαλιά του. Ένα γνώριμο και τρυφερό συναίσθημα την πλημμύρισε. Την κράτησε με στοργή στην αγκαλιά του μέχρι που σταμάτησε να τρέμει. Της σκούπισε τα δάκρυα, τη ζέστανε και την άφησε να ξεκουραστεί όσο χρειαζόταν, μέχρι να γίνει τελείως καλά, μέχρι να επουλωθούν οι πληγές της.

Κοίταξε γύρω της το λαμπερό εκείνο φως που σχεδόν τύφλωνε τη ματιά της αλλά έκανε θαύματα στη καρδιά της. Την έθρεφε όλο αυτόν τον καιρό που δεν είχε τη δύναμη να παλέψει άλλο. Τότε κατάλαβε ότι η μικρή φλόγα μέσα της είχε μεγαλώσει, είχε πια ενωθεί με όλα γύρω της. Ήταν τώρα ένα μοναδικό, εκθαμβωτικό, γαλήνιο φως που έκανε τα πάντα να αστράφτουν, να είναι όμορφα. Καινούργια δύναμη την πλημμύρισε, καινούργιο θάρρος όπλισε τη θέληση της να επιστρέψει, να δώσει, να είναι μοναδικά ο εαυτός της.

Θυμήθηκε!

Είχε έρθει για να βρει αυτό το φως ξανά, να το ανακαλύψει. Είχε επιλέξει να ζήσει για να μάθει πώς να το κάνει να λάμπει μέσα στο σκοτάδι όταν αυτό τρεμόσβηνε και κινδύνευε να σβήσει.

Τώρα ήταν έτοιμη να το αφήσει να απλωθεί, να δείχνει το δρόμο σε όποιον θέλει να βρει τη δική του φλόγα, το δικό του μονοπάτι. Δεν ζητάει τίποτα γιατί δεν έχει ανάγκη τίποτα. Όταν φοβάται, όταν αμφιβάλλει, όταν λυπάται, όταν κουράζεται, κουρνιάζει στη σιγουριά της λάμψης του ξανά και θυμάται ότι όλα είναι ΕΝΑ, όλα είναι αναγκαία, απαραίτητα για να μη ξεχάσει ξανά, για να θυμηθούν κι άλλοι σαν κι αυτήν.

Μη με ρωτάς…
Δεν σου ζητάω να με ακολουθήσεις.
Δεν μπορείς, πρέπει να θυμηθείς ποιος είναι ο δικός σου δρόμος.
Θα σε κρατήσω από το χέρι όμως αν θέλεις, και θα σε βοηθήσω να τον βρούμε μαζί.
ΓιΆ αυτό είμαι εδώ!


Αξιολόγηση

Το άρθρο έχει αξιολογηθεί με 5 / 5 σε 13 ψήφους

Κάντε τη δική σας αξιολογηση για το άρθρο:

Επιστροφή

Τα σχόλια σας

aetos_
στις 19/5/2005
1
Ο δικός μου δρόμος...

Δεν σου ζητάω να με ακολουθήσεις.
Δεν μπορείς, πρέπει να θυμηθείς ποιος είναι ο δικός σου δρόμος.
Θα σε κρατήσω από το χέρι όμως αν θέλεις, και θα σε βοηθήσω να τον βρούμε μαζί.
Γι’ αυτό είμαι εδώ!

***
Ναι καλή μου πρέπει να θυμηθεί... η καλύτερα να βρει ποιός είναι ο δικός του, ο δικός μου δρόμος....
Νά σαι καλά....
Πάνος

στις 20/5/2005
2
Aυτός ειναι ο δρόμος μου!!!

Ξέρω ότι θα τον βρώ ξέρω γιατί η φλόγα μου είναι αναμενη,ευτυχώς για μενα δεν έσβυσε,αλλά έχω ανάγκη να βρω τον δρόμο να δυναμώσω την φωτιά μου και ίσως κάποτε να καταφερω να γίνω και γαλάζια σφαίρα όπως εσύ καλη μου Χριστιάνα!

Emmie
στις 20/5/2005
3
Επιβεβαίωση...

Οταν ο μαθητής είναι έτοιμος, τότε εμφανίζεται ο δάσκαλος...

Χρειάζομαι οδηγό...και ένα χέρι να με κρατήσει...Να βρώ το δρόμο μου και εγώ και να θυμηθώ...

Είμαι έτοιμη να το κάνω. ΘΕΛΩ να το κάνω. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που βρέθηκες στον δρόμο μου, ΤΩΡΑ.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο, τελικά...

quite
στις 25/5/2005
4

να και μια οαση στην ερημο

3toss
στις 23/7/2005
5

Με αγγιξε.Υπεροχο!!!.

Κάντε το δικό σας σχόλιο

Test

Κατηγορίες

Διαβάστε ακόμα

Συζητήθηκαν

Δημοφιλή