Τα στάδια του πένθους: Τι πρέπει να ξέρετε - από τον Γ.Βασιλειάδη, Ψυχολόγο Ψυχοθεραπευτή

Από: Sxeseis | Διαβάστηκε 4171 φορές
Γρηγόρης Βασιλειάδης: Το πένθος είναι οι συναισθηματικές και σωματικές αντιδράσεις και επιπτώσεις που αισθάνονται οι άνθρωποι λόγω θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου. Περιλαμβάνει ένα μεγάλο φάσμα συναισθημάτων όπως λύπη, θυμό, απελπισία, ενοχές, φόβο. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παρουσιάσει ένα διαφορετικό συνδυασμό συναισθημάτων και σωματικών ενοχλήσεων.

Ο θάνατος ενός παιδιού δημιουργεί ένα ανυπόφορο αίσθημα αδικίας. Η απώλεια του μέλλοντος του παιδιού, τα ανεκπλήρωτα όνειρα και το παράλογο της συμφοράς, καθιστούν το χαμό ενός παιδιού από τις πλέον οδυνηρές ανθρώπινες εμπειρίες.

Οι γονείς μπορεί να αισθάνονται υπεύθυνοι για το θάνατο του παιδιού όσο παράλογο και εάν αυτό φαίνεται. Οι γονείς παράλληλα νιώθουν ότι έχουν χάσει ένα σημαντικό μέρος του ίδιου του εαυτού τους.

Ο θάνατος ενός συζύγου, είναι μια εξαιρετικά οδυνηρή εμπειρία. Εκτός από το σοβαρό συναισθηματικό σοκ, προκαλούνται νέα δύσκολα προβλήματα όπως αποδιοργάνωση της οικογένειας, ανάγκη αλλαγής τρόπου ζωής, απώλεια εισοδήματος, κοινωνικές επιπτώσεις.

Στους ηλικιωμένους ανθρώπους, ο θάνατος συζύγου σημαίνει απώλεια του ή της συντρόφου με τον οποίο πέρασε μια ολόκληρη ζωή αυτός ή αυτή που μένει πίσω. Στις προχωρημένες ηλικίες, η απώλεια συζύγου και τα αισθήματα μοναξιάς που ακολουθούν μπορεί να επιδεινωθούν και από την απώλεια λόγω θανάτου άλλων φίλων.

Ο θάνατος αγαπημένου προσώπου λόγω αυτοκτονίας είναι από τις δυσκολότερες καταστάσεις. Οι άνθρωποι του περιβάλλοντος, της οικογένειας και οι φίλοι δυσκολεύονται πολύ να δεχτούν και να ξεπεράσουν το δράμα που τους συμβαίνει. Νιώθουν ένα τεράστιο βάρος ευθύνης, ενοχών, θυμού και ντροπής. Μπορεί ακόμη να αισθάνονται σαν υπεύθυνοι για το θάνατο του αγαπημένου τους προσώπου.

Ο ψυχικός πόνος του πένθους είναι τόσο μεγάλος που μερικές φορές οι άνθρωποι αναζητούν τρόπους να τον αποφύγουν παρά να περάσουν από τα στάδια του. Δυστυχώς ο τρόπος αυτός δεν επιτρέπει την ανάρρωση από την ψυχική και σωματική οδύνη του πένθους.

Οι άνθρωποι για να μπορέσουν να ξεπεράσουν την τραυματική αυτή εμπειρία, πρέπει να περάσουν από τα στάδια του πένθους. Χρειάζονται τη βοήθεια της οικογένειας τους, των συγγενών και των φίλων τους. Ακόμη η βοήθεια εξειδικευμένων επαγγελματιών ψυχολόγων από τα πρώτα στάδια του πένθους, μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμη.

Είναι σημαντικό να διακρίνουμε κάποια στάδια από τα οποία οι άνθρωποι που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα θα περάσουν κατά τη διάρκεια του πένθους τους.

Το αρχικό σοκ, χαρακτηρίζεται από την κρίση που ακολουθεί το δυστυχές συμβάν. Το στάδιο αυτό μπορεί να διαρκέσει μέρες ή εβδομάδες μετά από το θάνατο του αγαπημένου προσώπου. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από πολλές αντιδράσεις σωματικές, συναισθηματικές, συμπεριφορικές και γνωσιακές.

Η δεύτερη κρίση, μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τους πρώτους μερικούς μήνες. Το αρχικό μούδιασμα που παρατηρείται κατά το πρώτο στάδιο που ως ένα σημείο βοηθά τον άνθρωπο που πενθεί, εξαφανίζεται. Ο πόνος μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερος και η κατάσταση δυσκολότερη από ότι αρχικά το άτομο που πενθεί, νόμιζε ότι θα μπορούσε να είναι.

Είναι σημαντικό στο στάδιο αυτό, να μην αποκρύβεται ο πόνος. Αυτός που πενθεί πρέπει να αναζητά βοήθεια από τα άτομα του περιβάλλοντος του, τα οποία μπορούν να το στηρίζουν.

Στο τρίτο στάδιο των αναμνήσεων, το άτομο που πενθεί ξαναθυμάται, αναπολεί πάρα πολύ και συνεχώς, το αγαπημένο του πρόσωπο που πέθανε. Πολλοί που πενθούν, εκπλήσσονται για το μεγάλο αριθμό πραγμάτων που ξαναθυμούνται και των εμπειριών που είχαν μαζί με τα χαμένα αγαπημένα τους πρόσωπα, τις οποίες βιώνουν ξανά νοητικά.

Στο τέταρτο στάδιο της προσαρμογής, το άτομο που πενθεί προσπαθεί να αντεπεξέλθει και να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση πραγμάτων που διαμορφώθηκε μετά την απώλεια του αγαπημένου προσώπου. Η ζωή χωρίς αυτό, είναι μια αδυσώπητη πραγματικότητα και στο τέταρτο στάδιο αρχίζει η επανεκτίμηση της ζωής. Η πορεία προς τα πάνω μπορεί τώρα να αρχίσει.

Στο πέμπτο στάδιο της παράδοσης, το άτομο που πενθεί, κερδίζει απόσταση από τις παλιές καταστάσεις και τους παλιούς ρόλους που είχε όταν ζούσε το αγαπημένο του πρόσωπο.

Στο έκτο στάδιο της μνήμης, με το αγαπημένο πρόσωπο που πέθανε δημιουργείται περισσότερο μια νέα σχέση μνήμης.

Στο έβδομο στάδιο της ολοκλήρωσης, οι σκέψεις για το αγαπημένο πρόσωπο που χάθηκε, γίνονται με λιγότερο ή και καθόλου πόνο. Υπάρχει πάντοτε το αίσθημα της λύπης αλλά όχι ο σπαρακτικός πόνος των πρώτων σταδίων.
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που πενθούν που θα περάσουν απαραίτητα από όλα τα πιο πάνω στάδια ή με τη συγκεκριμένη χρονολογική σειρά.

Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παρουσιάσει διαφοροποιήσεις όσον αφορά στη σειρά των σταδίων του πένθους που θα διέλθει και όσον αφορά στην ένταση και χρονική διάρκεια τους. Συνήθως χρειάζονται δύο χρόνια για να ξεπεράσει κάποιος το θάνατο αγαπημένου του προσώπου. Όταν πρόκειται για ξαφνικό τραυματικό θάνατο, ο χρόνος μπορεί να είναι μεγαλύτερος.
Υπάρχουν και περιπτώσεις που η φυσιολογική διαδικασία του πένθους μπορεί να μην εξελιχθεί κανονικά. Είναι δυνατόν να παρατηρηθούν επιπλοκές του πένθους όπως παρατεταμένη περίοδος θλίψης, μη αποδοχή της απώλειας, επίμονες ιδέες για το θάνατο του αγαπημένου προσώπου, κατάθλιψη σοβαρού βαθμού, ψυχοκινητικά προβλήματα και σύνδρομο μετατραυματικού στρες.
Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αναγκαία η βοήθεια και παρακολούθηση από ειδικό ψυχολόγο με εμπειρία στα θέματα σχετικά με την απώλεια αγαπημένων προσώπων λόγω θανάτου και το πένθος.

Με υπομονή, υποστήριξη, βοήθεια από τους συγγενείς και φίλους, οι περισσότεροι άνθρωποι με την πάροδο του χρόνου καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν το πλήγμα του θανάτου του αγαπημένου τους προσώπου. Ο πόνος μειώνεται και παραμένουν οι προσφιλείς αναμνήσεις.

Αξιολόγηση

Το άρθρο έχει αξιολογηθεί με 4 / 5 σε 9 ψήφους

Κάντε τη δική σας αξιολογηση για το άρθρο:

Επιστροφή

Τα σχόλια σας

στην 1/11/2005
1
Η ζωή πρέπει να συνεχίζεται εύκολα ή δύσκολα με, ή χωρίς τους αγαπημένους μας.

rc-31
στις 5/11/2005
2

LIFE IS GOING ON....OΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΝΑΕΙ ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ''ΑΟΡΑΤΗ'' ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ ΒΟΗΘΑ...
''ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΠΕΙΡΑΞΕΙ...ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΘΑ ΒΑΖΕΙ ΤΑΞΗ''...

tomaudi1995
στις 6/11/2005
3
τομ

ta exw perasei ayta kai kserw poso diskola einai na kathierwseis sthn zwh sou thn apwleia enos agapimenou proswpu kai na sunexiseis na zeis me authn kai na thn apodekteis thes den thes

tomaudi1995
στις 6/11/2005
4
τομ

τα εχω περασει αυτα και κσερω ποσο δυσκολα ειναι να καθιερωσεις στην ζωη σου την απωλεια ενος αγαπημενου προσωπου και να συνεχισεις να ζεις με αυτην και να την αποδεκτεις θες δεν θες

Linlin
στις 20/11/2005
5
Δυναμη...ψυχης.

Κατ'αρχην,θα ηθελα να στειλω στον Κο Βασιλειαδη,τα θερμα μου συγχαρητηρια,για το συγκεκριμενο αρθρο! Η αποψη μου στο θεμα αυτο,λογω προσωπικης και πικρης εμπειριας,ειναι...η εξης:Δυστυχως,για εμας,δεν υπαρχει παιδεια,με συνεπεια σε πολλες τετοιου ειδους περιπτωσεις,να μην μπορουμε να ανταπεξελθουμε στην απωλεια δικου μας ανθρωπου. Και...επειδη ο θανατος στις μερες που ζουμε,εχει γινει συχνο φαινομενο(κυριως ο πολεμος της ασφαλτου),καλο θα ηταν,να κουβεντιαζουμε κυριως με τα παιδια μας για τετοια θεματα.....και.....οχι να τα υποθαλπτουμε,υποτιθεται...για να τα προστατευσουμε απο τυχουσα προσκερη στεναχωρια η"θλιψη τους.Φυσικα.......ο διαλογος με παραδειγματα και καποιες αφορμες θα ηταν ο,τι καλυτερο.Πρεπει...να ξερουν,να ....γνωριζουν μερικα στοιχειωδη πραγματα,για...καθε ενδεχομενο.Προσωπικα....δεν ειχα την αναλογη παιδεια,οπως...και τα παιδια μου.Την αποκτησαμε.....υποχρεωτικα,μετα την ξαφνικη απολεια του συζυγου και...πατερα τους. Ετσι...λοιπον,βλεπω μεγαλυτερη ωριμοτητα εκ'μερους των παιδιων μου σε παρομοιες και αναλογες καταστασεις.Και.....επειδη δεν υπαρχει παιδεια μεσα απο το σχολειο,καλο....ειναι να φροντισουμε εμεις οι γονεις γι'αυτο. Ευχαριστω!

στις 29/11/2005
6
Λύτρωση

Ο πόνος του πένθους είναι τόσο δυνατός όσο δυνατή ήταν η σχέση με το άτομο που έφυγε.Η εμπειρια μου με το θάνατο της φίλης μου πριν απο 7 χρόνια ήταν τρομερά οδυνηρη. Ήταν ένα συναίσθημα πικρας και αδικίας που δεν μπορουσα να το αποβαλλω.Για 5 χρόνια τυρρανιόμουνα αλλά εδώ και δύο χρόνια ήρθε για μένα η λύτρωση. Δεν πονάω πια κάθε φορά που τη θυμάμαι και μπορώ να μιλήσω γιαυτήν χωρίς να βάλω τα κλάματα.Παντως αυτό που μου δίδαξε η εμπειρία μου είναι οτι ΅Μπορεί να ξεπεράσεις το θάνατο κάποιου αλλά ποτέ δεν θα τον ξεχάσεις΅και ΅ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός΅. Εύχομαι ο κόσμος που πονάει να έχει και την δύναμη να το αντέχει.Ευχαριστω.

pierrot
στις 23/12/2005
7
Εξοικείωση με το θάνατο

Υπέροχο το άρθρο. Αυτό που θα ήθελα να συμπληρώσω είναι ότι οι άνθρωποι θα έπρεπε να σκεφτόμαστε συχνότερα τον θάνατο. Ομως ο φόβος του θανάτου μας κάνει να τον θεωρούμε κάτι μακρινό και που δεν θα μας αγγίξει ποτέ. Αν μπορούσαμε να τον ξαναδούμε όπως οι παπούδες μας, με δέος μεν αλλά φυσιολογική κατάσταση, θα ζούσαμε τη ζωή μας στο τώρα και σίγουρα πολύ καλύτερα.

Κάντε το δικό σας σχόλιο

Test

Κατηγορίες

Διαβάστε ακόμα

Συζητήθηκαν

Δημοφιλή