Ο εύκολος τρόπος να κάνετε νέες γνωριμίες και σχέσεις!
Με περισσότερα από 535.000 μέλη,
το Sxeseis.gr είναι το μεγαλύτερο ελληνικό site γνωριμιών.
Το Sxeseis.gr συνδυάζει με μοναδικό τρόπο λειτουργίες κοινωνικής δικτύωσης ,σελίδας γνωριμιών, forums και chat rooms δίνοντας στα μέλη του περισσότερες δυνατότητες και ευκαιρίες επικοινωνίας και γνωριμίας, από οποιοδήποτε άλλο μέσο.
Μάθετε περισσότερα για το Sxeseis.gr
Είμαι :
Ενδιαφέρομαι για :
Ημ. Γεννήσης μου :
Κατοικώ :
Νομός :
Περιοχή :
Ουπς! Ξεχάσατε να συμπληρώσετε κάποιες πληροφορίες!
Ουπς! Η ημερομηνία γέννησης δεν είναι σωστή!
Εγγραφή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε

Ξέρουμε πώς να χωρίζουμε φιλικά και με μικρές απώλειες;;

Επιλέξτε σελίδα: (1-2)
Σελίδες 12

EPILEKTIKH_panidonistria

# 1 στις 19/5/2004
author
Γυναίκα / 68 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%

Ξέρουμε πώς να χωρίζουμε φιλικά και με μικρές απώλειες;;

Αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω, είναι μέσα από την προσωπική μου αλληλογραφία. Συνομιλώ με μια γυναίκα 34 ετών, που ναι μεν είναι παντρεμένη, αλλά είναι και αποφασισμένη να χωρίσει. Πελαγωμένη στις ενοχές που της φορτώνει το ευρύτερο οικογενειακό της περιβάλλον, αναζητά με αγωνία τις προσφορότερες λύσεις για να χωρίσει σωστά, χωρίς να βλαφτούν τα παιδιά της.

Στην προσπάθειά μου να τη βοηθήσω σωστά, ζήτησα να μου γράψει αρκετές λεπτομέρειες και σας παραθέτω την αλληλογραφία που αναπτύχθηκε μεταξύ μας.

Πρέπει να τονίσω εδώ πως ό,τι βλέπετε γραμμένο, έχει την απόλυτη έγκρισή της να βγει στο φόρουμ.

Σκέφτηκα να το φέρω εδώ (κι ενθουσιάστηκε η αλληλογράφος μου όταν της το ανέφερα), συναισθανόμενη πόσο δύσκολο είναι να χωρίσει σωστά κάποιος αποφασισμένος και πόσα πρακτικά προβλήματα προκύπτουν στην πορεία μέχρι να συντελεστεί ο χωρισμός.

Σκέφτηκα πως θα μπορούσαν να βοηθηθούν κάποιοι συνδίκτυοί μας, στο να δουν τις πολλές πλευρές που έχει το θέμα Χωρισμός (μιλάμε πάντα για παντρεμένα ζευγάρια) και να δουν όσοι είναι ήδη αποφασισμένοι, την πιθανότητα να πράξουν ανάλογα.

Ευχαρίστως θα σας ακούσουμε κι οι δυο, αν έχετε κάτι να προσθέσετε για να βοηθήσετε περαιτέρω τη φίλη μας, που για λόγους ευνόητους, δεν θα γράψουμε το ψευδώνυμό της. Εξάλλου, έχουν αφαιρεθεί απ’ τα κείμενα τα λίγα προσωπικά στοιχεία που δυνητικά θα πρόδιδαν την ταυτότητά της.

Ακολουθεί η αλληλογραφία :

Καλημέρα Επιλεκτική

Πήρα το θάρρος να σου στείλω μήνυμα, γιατί διάβασα σε ένα θέμα στο φόρουμ, σχετικά με το χωρισμό των γονιών, μια απάντησή σου.
Βρήκα πολύ ενδιαφέροντα αυτά που έλεγες. Επειδή βρίσκομαι σε μια πολύ δύσκολη φάση της ζωής μου, για να πάρω μια απόφαση, θα ήθελα, αν μπορείς, να μου δώσεις τα φώτα σου πάνω στο θέμα των παιδιών και πώς γίνεται να μην επηρεαστούν από ένα χωρισμό.

Ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων.

Φιλικά

-----------------------------------

Καλημέρα συνδίκτυα!

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε να σε ρωτήσω είναι αν μπορείτε να κουβεντιάζετε σοβαρά με τον άντρα σου, χωρίς να ...βρίζεστε. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις εκ των προτέρων ποια στάση θα τηρήσετε με τα παιδιά σας, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ με την εξέλιξη της σχέσης σας!

Π.χ. Εγώ χώρισα ΓΙΑ το παιδί μου! Όμως επειδή και ο άντρας μου αγαπά το γιο μας όπως κι εγώ, φροντίσαμε να έχουμε ένα καλό επίπεδο συνεννόησης για χάρη του. Πέντε χρόνια μετά το χωρισμό μας (τον οποίο εγώ επεδίωξα μετά από 20 χρόνια γάμου), οι σχέσεις μας είναι τόσο φιλικές, που θα τολμούσα να πω πως είναι ο πρώτος μου φίλος, που θα τρέξει σε κάποιο μου πρόβλημα, όπως θα τρέξω κι εγώ αντίστοιχα. (Ήδη μάλιστα έχουν παρουσιαστεί ανάγκες και για τους δυο μας).

Πρέπει να ξέρεις ακόμα, πως το πρώτο διάστημα αμέσως μετά το χωρισμό, είναι το πιο δύσκολο σ' ολόκληρη τη ζωή μας.... Νιώθουμε ψυχολογικά ράκη και "αυτομαστιγωνόμαστε" με τύψεις κι ενοχές... Όμως ο κύριος Χρόνος ξέρει να κάνει καλά τη δουλειά του!!!

Γράψε μου, αν θέλεις, για το πλαίσιο της σχέσης σας, για να σε βοηθήσω όσο μπορώ συνετότερα, με γνώμονα την ψυχική ισορροπία των παιδιών.

Στο μεταξύ επειγόντως και ΠΡΙΝ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΠΟΦΑΣΗ, πήγαινε ν' αγοράσεις το βιβλίο "Το ζευγάρι, ο εύθραυστος δεσμός", του August Napier, εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα και "χώσου" μέσα σ' αυτό!!! Θα μάθεις, μέσα απ' αυτό, πολλά πράγματα για τον εαυτό σου και τους γύρω σου... Κάνοντας χιούμορ, θα έλεγα πως δεν σε παρακαλώ να το διαβάσεις, αλλά στο ....απαιτώ!

Όταν χώρισα, "ψάχτηκα" πολύ και η αυτογνωσία έγινε ο στόχος μου..... Το παραπάνω βιβλίο, για μένα, ήταν η αρχή της αναζήτησης της αυτογνωσίας και με οδήγησε σε σίγουρα χέρια, όπου μπόρεσα με τα μάτια της ψυχής και των συναισθημάτων να δώσω απάντηση στα γιατί και τα διότι της ρημαγμένης μου ζωής..... Αν ενδιαφερθείς, ευχαρίστως θα σου πω!

Αυτά προς το παρόν και περιμένω με χαρά και αγωνία, ένα πιο λεπτομερές μήνυμά σου!

Την καλημέρα μου!
Η Επιλεκτική
---------------------------------------------------

Καλημέρα σου Επιλεκτική

Να σου πω περιληπτικά πώς φτάσαμε ως εδώ :
Είμαστε παντρεμένοι 10 χρόνια. Πριν από 3-4 χρόνια, αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε, ιδιαίτερα μετά τη γέννηση του δεύτερου παιδιού. Εγώ ήθελα υποστήριξη, σωματική και ψυχολογική, την οποία δεν είχα.

Π.χ. Όσα χρόνια είμαστε παντρεμένοι, δεν έχει ασχοληθεί με τα παιδιά, με την έννοια της καθημερινής φροντίδας. Όχι, πως δεν τα αγαπάει, προς Θεού, αλλά δεν έχει ξενυχτήσει ποτέ όταν ήταν άρρωστα, δεν έχει σηκωθεί ποτέ να δει γιατί κλαίνε το βράδυ, δεν τα έχει κάνει ποτέ μπάνιο, δεν τα έχει κοιμίσει ποτέ. Κι όλα αυτά με πρόφαση πως έρχεται αργά το βράδυ απ’ τη δουλειά.

Θα με ρωτήσεις εύλογα : Είναι σοβαροί λόγοι αυτοί; Για μένα είναι! Γιατί με έχει δεδομένη και βεβαίως δεδομένο είναι πως θα τα κάνω εγώ όλα αυτά κι αυτό εμένα με πειράζει. Δεν έχει πει μια φορά «Κάτσε, βρε γυναίκα, θα κάνω εγώ μπάνιο σήμερα τα παιδιά, να ξεκουραστείς κι εσύ» ή «Κάτσε με την ησυχία σου, θα κάνω εγώ αυτό» κλπ. Είναι πολλές οι φορές που κάνω μπάνιο και λούζομαι στις 12 το βράδυ, γιατί δεν μπορώ νωρίτερα...

Πριν από 3 περίπου χρόνια, όταν ο μικρός μου ήταν ενός έτους, τον πήγα στο Νοσοκομεία για μια ουρολοίμωξη που είχε. Ε, λοιπόν, μπορείς να φανταστείς πως ο άντρας μου τότε, μου είχε ζητήσει να χωρίσουμε, γιατί ένιωθε παραμελημένος;;; Τον είχε πιάσει κρίση ταυτότητας κι η συμπεριφορά του ήταν απαράδεκτη. Να σκεφτείς πως μια μέρα, έφυγε και πήγε μόνος του εκδρομή στο Πήλιο, για να ξεφύγει και με άφησε μόνη με δυο παιδιά, να μην ξέρω πώς να βολέψω το ένα στο σπίτι και το άλλο στο Νοσοκομείο...

Εγώ δηλαδή, που ήμουν τόσο κουρασμένη και ουσιαστικά παραμελημένη, θα έπρεπε να πάω στο ...Μεξικό, έτσι και μου την έδινε... Τέλος πάντων...

Τελικά δεν χωρίσαμε τότε, αλλά απομακρυνθήκαμε αρκετά, κυρίως εγώ.

Βέβαια, για τους άλλους είμαστε το πρότυπο ζευγάρι... Καλά παιδιά... Μας βλέπουν με την οικογένειά μας και όλοι έχουν την εντύπωση πως όλα είναι μια χαρά. Όλοι όταν βγαίνουν έξω, μια χαρά φαίνονται... Δεν ξέρουμε όμως πώς είναι στο σπίτι τους...

Πάντως, τώρα πια δεν αισθάνομαι κάτι γι αυτόν. Δεν τον αγαπώ και δεν θέλω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου μαζί του! Δεν μου λείπει από το σπίτι και όταν είμαι μόνη με τα παιδιά είμαι πιο ήρεμη. Ποτέ δεν έχω πει «Άντε να περάσει η ώρα να έρθει στο σπίτι ο άντρας μου», για να αισθανθώ καλά, για να ξεκουραστώ, για το οτιδήποτε...

Έχουμε να κοιμηθούμε μαζί 2 χρόνια! Και βεβαίως δεν έχουμε και επαφές. Εγώ κοιμάμαι πια στο δωμάτιο των παιδιών.

Βέβαια, στην απόφασή μου να χωρίσω παίζει κι ένας άλλος σοβαρός λόγος... Δεν ξέρω πώς θα το πάρεις... Υπάρχει κάποιος άλλος πια στη ζωή μου... Δεν το επεδίωξα, ήρθε μόνο του... Πριν σκεφτείς οτιδήποτε, θα σου πω, πως για μένα είναι «Η μεγάλη αγάπη» κι ότι θα χώριζα, ανεξάρτητα από το αν θα μπορώ να είμαι μαζί του ή όχι...

Με λίγα λόγια, δεν επικοινωνούμε με τον άντρα μου και το χειρότερο είναι πως ήμουνα εσωστρεφής, τα κρατούσα όλα μέσα μου και τώρα, με την έλλειψη επικοινωνίας, ακόμα πιο πολύ... Να σημειώσεις πως πριν από αυτόν δεν είχα άλλο δεσμό... Ήταν ο πρώτος μου...

Όπως καταλαβαίνεις, η κατάσταση στο σπίτι δεν είναι η καλύτερη, χωρίς ευτυχώς να υπάρχουν ιδιαίτερες εντάσεις και καυγάδες.

Σχετικά με την πρώτη σου ερώτηση, αν δηλ. μπορούμε να κουβεντιάζουμε σοβαρά με τον άντρα μου, δεν ξέρω ειλικρινά και θα σου πω γιατί.

Την περασμένη εβδομάδα που συζητήσαμε, με ρώτησε αν θέλω να χωρίσουμε και του είπα πως ναι θέλω, το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν : «Εγώ θα σου πάρω τα παιδιά!» Μπήκαμε σε κακή αντιπαράθεση, μου είπε πως θα πάει δικαστικώς να μου τα πάρει, δημιουργήθηκε ένα άσχημο κλίμα κι εκνευρίστηκα πολύ...

Όταν μιλήσαμε (ο Θεός να κάνει «απλή ομιλία» τις απειλές), στο όλο θέμα, μπλέχτηκαν και οι μαμάδες. Πήγε απέναντι που μένει η μαμά μου, για να τους πει την απόφασή μου και μετά από λίγο, ήρθαν στο σπίτι μου η μαμά μου κι η πεθερά μου, να μου ζητήσουν το λόγο. Γιατί να θέλω να χωρίσω, πως δεν θα πρέπει εγώ να ζητώ κάτι τέτοιο, που δεν μου λείπει τίποτα, που δεν είναι αλήτης, χαρτοπαίχτης ή γυναικάς, δεν με πλακώνει στο ξύλο και τέτοια.... Γιατί να θέλω λοιπόν να χωρίσω;;;;;;;

Το ότι τους είπα πως δεν νιώθω κάτι γι αυτόν και δεν τον αγαπάω, δεν το άκουσαν καν!! Με είχαν στήσει στη γωνία και μου φώναζαν κι οι δυο (ούρλιαζαν πιο συγκεκριμένα) κι εγώ να κάθομαι να τις ακούω και να κλαίω, μη μπορώντας να πω τίποτα, διότι ό,τι έλεγα το έπαιρναν στραβά.

Η πεθερά μου με απειλούσε πως θα πάρουν τα παιδιά (σιγά μη μου τα αφήσουν), ότι θα με κάνει ρεζίλι στη δουλειά μου, ότι πετάω το παιδί της στο δρόμο... Η μάνα μου πάλι, με απειλούσε πως δεν θα έχει διάθεση να μου κρατά τα παιδιά, αν χωρίσω, γιατί πώς θα βγαίνει στο δρόμο από την ντροπή;;

Να σημειώσεις πως τον περασμένο Σεπτέμβρη, χώρισε η αδελφή μου, η οποία ήταν 3 χρόνια παντρεμένη, χωρίς παιδιά, αλλά αποδείχθηκε πως ο πρώην γαμπρός μου ήταν σκέτη λέρα. Ε, η μαμά του, το είχε πάρει πολύ βαριά το θέμα αυτό! Γενικώς τα παίρνει πολύ βαριά τα πράγματα... Πόσο μάλλον τώρα, με μένα...

Μου λέγανε λοιπόν διάφορα λόγια οι μαμάδες, ότι δεν σκέφτομαι τα παιδιά μου, τι μάνα είμαι εγώ, αφού δεν σκέπτομαι τη μάνα μου, πώς να αγαπάω τον άντρα μου και άλλα βαριά λόγια, που εμένα μου έχουν μείνει... Γι αυτές δεν έχουν μείνει... Μου μίλησαν, λένε, σκληρά, για να με συνεφέρουν...

Το αποτέλεσμα είναι να έχω εξοργιστεί ακόμη περισσότερο, που δεν καταλαβαίνουν πώς νιώθω... Και φυσικά, ούτε συζήτηση να πω, δεν μπορώ για το άλλο πρόσωπο...

Γενικότερα, στη ζωή μου έκανα πράγματα για να ευχαριστώ πάντα τους άλλους...

Το ότι θέλω όμως τώρα πια να χωρίσω, δεν σημαίνει πως δεν ενδιαφέρομαι για τα παιδιά μου. Αλλά αν αρχίσω να ζω συμβατικά με τον άντρα μου στα 34 χρόνια μου και πνίγοντας όλα αυτά που νιώθω, στα 40 μου τι θα κάνω;;; Πού θα είμαι;; Ίσως σε κάποια ψυχιατρική κλινική...

Οπότε, εκτός των δικών μου προβλημάτων, πρέπει να αντιμετωπίσω και το πρόβλημα με τους δικούς μου και περισσότερο με τη συμπεριφορά της μητέρας μου, η οποία είναι μόλις 56 χρόνων και η οποία πιστεύει πως δεν την αγαπάω κι ότι της δίνω τη μεγαλύτερη πίκρα...

Αυτά εν συντομία... Ελπίζω να κατάλαβες κάποια πράγματα... Αν όχι, ρώτα με ό,τι θες. Θα χαρώ να σου απαντήσω και θα με ενδιέφερε ιδιαίτερα κι η δική σου ζωή, αν ήθελες να μιλήσεις...

Θα πάρω σίγουρα το βιβλίο που μου προτείνεις!

Περιμένω με αγωνία μήνυμά σου.

------------------------------------------------------------


Καλημέρα σου κορίτσι μου!

Πραγματικά σφίχτηκε η καρδιά μου απ' τον πόνο...

(κάθε ζευγάρι τελικά κουβαλά ένα σταυρό! Και δεν έχει καθόλου σημασία αν αυτό φαίνεται ή όχι στους άλλους...)

Γμτ, έχεις δυστυχώς να παλέψεις με πολλά μέτωπα και καταλαβαίνω πως αυτό σε τρομάζει......

Ξέρω πως είναι δύσκολα τα πράγματα και θα γίνουν πολύ πιο δύσκολα για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά απ' το χωρισμό, αλλά ΝΑΙ, συμφωνώ πως πρέπει να τον κάνεις, εφόσον νιώθεις τόσο εγκλωβισμένη...

Χώρισα στα 46 μου κι οι γονείς μου, παρότι χωρισμένοι κι αυτοί, έκαναν να μου μιλήσουν οκτώ (8) μήνες!! Λεπτομέρειες του πώς τα κατάφερα και τους έκανα να το αποδεχτούν, καθώς και πώς τα κατάφερα να μην μου πάρει το παιδί ο άντρας μου, που έχει καλύτερη οικονομική δυνατότητα να το μεγαλώσει, θα σου πω εν καιρώ...

Θέλω να σκεφτείς πολύ σοβαρά να χωρίσεις απ' τον τρίτο! Όχι, δεν είμαι πουριτανή (εξάλλου είναι γνωστό πως τον «τρίτο» ΚΑΙ οι δυο σύζυγοι τον «καλούν») και είχα κι εγώ μια σχέση 3,5 χρόνων κατά τη διάρκεια του γάμου μου. Όμως συνειδητοποίησα πως μ' εκείνον εισέπραττα όσα μου λείπανε απ' τον άντρα μου, μόνο διότι εγώ τα είχα φτιάξει έτσι ιδανικά στο μυαλό μου...... Όταν αναρωτήθηκα αν τον ήθελα (με το χέρι στην καρδιά) για μελλοντικό μου σύντροφο, είπα όχι! Να θυμάσαι πως ΟΛΟΙ οι εραστές φαίνονται ιδανικοί όταν ζεματιζόμαστε στο σπίτι μας... Όμως το ζητούμενό σου ΠΙΑ, δεν είναι ο εραστής, αλλά το ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗ! Ο καθένας μας αξίζει πολλά κι έχει δικαιώματα πάνω στο πώς θα φτιάξει τη Ζωή του! Το να σταθείς στα ΔΙΚΑ ΣΟΥ πόδια έχει σημασία και μετά βρίσκονται όλα τα άλλα...

Περιμένω νέο σου μήνυμα!

Φιλικά

-----------------------------------------

Καλημέρα Επιλεκτική φίλη,

Τελικά κι εγώ κατάλαβα πως τα φαινόμενα απατούν κι είναι κάποια πράγματα στα ζευγάρια που δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά.

Ευτυχώς χαίρομαι που με καταλαβαίνεις στα όσα αφορούν την αντίδραση του οικογενειακού μου περιβάλλοντος... Δυστυχώς, τα έχεις περάσει...

Τώρα θα ήθελα, αν μπορείς, να μου δώσεις κάποια άμεση βοήθεια, σχετικά με το πώς να αντιμετωπίσω τους άλλους. Εγώ είμαι αποφασισμένη για το χωρισμό! Μένει να το καταλάβουν κι οι άλλοι, γιατί νομίζω πως δεν με έχουν πάρει και πολύ στα σοβαρά...

Τώρα για τον τρίτο που λες. Δεν υπάρχει περίπτωση να χωρίσω απ’ αυτόν. Είναι όλα όσα μου έλειπαν από τη σχέση με τον άντρα μου και πολλά περισσότερα ακόμα. Δεν είναι ενθουσιασμός ούτε αυτό το κάτι «άλλο» που με ξεσήκωσε και που μπορεί να ξεχαστεί εύκολα. Κι αν με ρωτήσεις, θα σου πω και με τα δυο χέρια στην καρδιά πως ναι, τον θέλω για μελλοντικό μου σύντροφο...

Ελπίζω να τα πούμε σύντομα.

Φιλικά
(συνεχίζεται)...
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

EPILEKTIKH_panidonistria

# 2 στις 19/5/2004
author
Γυναίκα / 68 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%

2Ο μέρος

Καλησπέρα σου κορίτσι μου!

Στη ζωή δεν υπάρχουν μοναδικές κι αλάνθαστες συνταγές για να τις χρησιμοποιούμε όταν έχουμε προβλήματα. Κάθε άνθρωπος κι η ιστορία του, κάθε άνθρωπος και τα δεδομένα του, κάθε άνθρωπος και η προσωπική πορεία που θα χαράξει.

Ήταν ένας μικρός πρόλογος, για να σου δώσω να καταλάβεις πως με φέρνεις σ’ αμηχανία. Πώς θα μπορέσω να βοηθήσω ή να κατευθύνω κάποιον αν δεν γνωρίζω τα δικά του δεδομένα;; Εγώ το μόνο που ξέρω είναι τα δικά μου δεδομένα και τι έκανα εγώ, για να χειριστώ τις δικές μου δυσκολίες.

Εξηγούμαι : Αυτά που άμεσα θα πρέπει ν’ αντιμετωπισθούν, είναι τα πρακτικά θέματα. Π.χ. Μένεις σε δικό σου σπίτι, στου άντρα σου, ή νοικιάζετε; Δεν πρέπει να ξέρεις πού θα πας;; Λες ότι ο άντρας σου λείπει όλη μέρα απ’ το σπίτι. Πώς θα μπορούσε να κρατήσει εκείνος τα παιδιά κι όχι εσύ; Βγάζει περισσότερα χρήματα από σένα; Γιατί πιστεύεις πως θα στα πάρει;; Αν πας να μείνεις με τον άλλον, αμέσως δεν του δίνεις (του άντρα σου) λαβή για να τα διεκδικήσει στο δικαστήριο, θεωρώντας σε "κακή" μάνα, αφού πας και μπλέκεις με άλλους; (Πρόσεξε, λέω τι θα πει εκείνος! Όχι πως εγώ τα πιστεύω αυτά!) Τι ηλικίας είναι τα παιδιά σου; Τι ξέρουν απ’ την κακή σας σχέση; Τι βιώνουν στο σπίτι; Ποιος πληρώνει τα έξοδά τους; Είσαι ικανή οικονομικά να ζήσεις τα παιδιά σου; Θα υποβαθμιστεί η ζωή των παιδιών σου αν φύγετε από κει;;

Και θα μπορούσα να προσθέσω άλλες 3000 ερωτήσεις, πριν σου πω τι θα έκανα εγώ στην περίπτωσή σου...

Γι αυτό, σε παρακαλώ, γίνε πιο σαφής στο καθαρά πρακτικό κομμάτι...

Καλό σου μεσημέρι!

Η Επιλεκτική

-----------------------------------
Καλησπέρα και σε σένα Επιλεκτική,

Δεν θέλω να σε φέρνω σε αμηχανία. Δίκιο έχεις πως είναι πολλά που ναι μεν ακούγονται πεζά, αλλά είναι ουσιώδη σε τέτοιες περιπτώσεις. Και στον καθένα λειτουργούν διαφορετικά.

Λοιπόν, να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα:

Μένουμε σε ενοίκιο, βγάζει πιο πολλά από εμένα αλλά μην φανταστείς κανένα τρελό ποσό.

Τώρα για το αν θα μου πάρει τα παιδιά, νομίζω πως ξέρει ότι δεν γίνεται. Απλά το είπε για να με φοβίσει και να με τρομοκρατήσει. Ξέρω πως δεν μπορεί να τα πάρει. Είναι μικρά, 7 και 4 χρονών. Προσπαθούν να με ''συνεφέρουν'' υποτίθεται.

Δεν υπάρχει περίπτωση να πάω να μείνω με τον άλλον αμέσως. Θα πρέπει να έχω ξεκαθαρίσει τα πράγματα και μετά και δεν θα γίνει άμεσα αυτό. Και δεν θέλω να αλλάξω σπίτι αυτή τη στιγμή πιο πολύ για τα παιδιά. Τουλάχιστον να μην έρθουν μαζεμένες όλες οι αλλαγές.

Τώρα τα παιδιά δεν βιώνουν τσακωμούς και αντιδικίες μέσα στο σπίτι. Δεν έχουν καταλάβει κάτι, ίσως η κόρη μου που με έβλεπε αυτές τις μέρες στενοχωρημένη και κλαμένη. Αλλά γενικά δεν έχει αλλάξει κάτι. Απλά βλέπουν δυο γονείς στο σπίτι που είναι τυπικοί, αμίλητοι και λίγο εκνευρισμένοι κάποιες στιγμές.

Στα έξοδά τους συνεισφέρουμε κι οι δύο.

Βέβαια όλα αυτά τα πρακτικά ζητήματα λίγο πολύ λύνονται. Και θέλω να ελπίζω πως δεν θα έχω πρόβλημα σε θέματα κάλυψης υλικών αναγκών των παιδιών.

Αυτό που με απασχολεί πιο πολύ είναι πώς πρέπει να αντιμετωπιστούν τα παιδιά.
Και περισσότερο να καταλάβει κι ο άντρας μου πως όλα έχουν τελειώσει και όσο πιο καλά τελειώσουμε θα είναι καλό για τα παιδιά και ΜΟΝΟ.

Ελπίζω να έριξα φως σε κάποια πράγματα.
Φιλικά


---------------------------------
Καλή σου μέρα, φίλη συνδίκτυα!

Ζητώ συγνώμη για την καθυστερημένη μου απάντηση, αλλά έπρεπε να ταξινομήσω τις σκέψεις μου και να σου γράψω συγκροτημένα.

Είσαι τυχερή από μια άποψη, που δεν έχετε κοινό περιουσιακό στοιχείο το σπίτι! Συχνά τίθεται ισχυρό δίλημμα σ αυτόν που αποφασίζει να χωρίσει, πώς θα καταφέρει να «διώξει» τον άλλον από το σπίτι. Ώσπου να το πάρει απόφαση ο δικός μου να φύγει εκείνος από το σπίτι μας, μου βγήκε η πίστη! Τον έπεισα λέγοντάς του πως αν πουλήσουμε το σπίτι και μοιράσουμε τα χρήματα της πώλησης στη μέση, αυτό που θα μπορούσα να πάρω είναι ένα δυάρι κι αυτόματα η ζωή του παιδιού μας θα υποβαθμιζόταν, διότι δεν θα μπορούσα να το πάρω στην ακριβή περιοχή που μένω και διότι δεν θα χωρούσαν τα πράγματά μας και βεβαίως το πιάνο του. Επειδή υπεραγαπά το γιο μας, υποχώρησε, αναγνωρίζοντας το δίκιο των λόγων μου. Αν λοιπόν, σε αυτό το σημείο δεν τα βρείτε, θα κάνεις την καρδιά σου πέτρα και θα φύγεις εσύ από το σπίτι! Όμως, εκ προοιμίου μην τον αφήσεις να καταλάβει πως εσύ θέλεις να μείνεις εκεί, διότι θα το χρησιμοποιήσει ως πάτημα, για να μη φύγει εκείνος.

Θα πρότεινα μερικά πραγματάκια, όπως ακούω την κατάσταση. Γνωρίζοντας πότε μπορεί να είναι ελεύθερος από δουλειά ο άντρας σου, θα του κλείσεις ένα ραντεβού και θα του πεις ξεκάθαρα πως θέλεις να του μιλήσεις σοβαρά. Μην πεις «θέλω να κουβεντιάσουμε»! Διότι δεν θέλεις να κουβεντιάσετε, αλλά να του ανακοινώσεις την απόφασή σου και να σου πει εκείνος πώς προτίθεται να φερθεί. Θα βγείτε έξω από το σπίτι και θα πάτε σε κάποια ήσυχη (χωρίς μουσική = σημαντικό, για να μην μπορεί να φωνάξει) καφετέρια, για να του ανακοινώσεις απολύτως σοβαρά και απολύτως ήρεμη τις αποφάσεις σου. Δεν θα δεχτείς να σε διακόψει μέχρι να τελειώσεις, για να μην μπλεχτείτε σε αντεγκλήσεις ατελέσφορες. Ταυτόχρονα θα τον ενημερώσεις με ποιον τρόπο προτίθεσαι να διαχειριστείς τα πρακτικά θέματα. Μέσα σ’ αυτά θα είναι:

α) Σε πρώτη φάση τόνισέ του πως δεν ενδιαφέρεσαι να πάτε σε δικηγόρους και τέτοια. Αυτό είναι σημαντικό να το τηρήσεις για το πρώτο εξάμηνο, ίσως και χρόνο, διότι είναι γνωστό πως αφού οι δικηγόροι θέλουν να «φάνε», θα σας γεμίσουν με ένα σωρό «προτάσεις», οι οποίες συνήθως δείχνουν εξόφθαλμα πως ο ένας θέλει να βγάλει τα μάτια του άλλου, πράγμα που δεν θα είναι καλό ούτε για σας, ούτε για τα παιδιά σας. Αν όλα τα διαδικαστικά του χωρισμού τελειώσουν ΦΙΛΙΚΑ, φιλική θα είναι από κει και πέρα η προσφυγή σας στους δικηγόρους. Οι δικηγόροι συνήθως είναι οι κακοί διάβολοι για την εξεύρεση φιλικών λύσεων.

β) Γυναίκα για τα παιδιά, για τις ώρες που δουλεύεις, αλλά και για ένα βράδυ τη βδομάδα, για να βγαίνεις ανθρώπινα με τις παρέες σου. Είναι σημαντικό, αυτή η γυναίκα να μην είναι η μαμά σου, από την οποία θα εισπράττεις για κάμποσο καιρό απόρριψη, μέχρι να το πάρει απόφαση.

γ) Ώρες επίσκεψής του στο σπίτι που θα μείνεις, ανεξάρτητα αν θα είναι αυτό που μένεις τώρα ή άλλο, το οποίο θα φροντίσεις να μην είναι μακριά από το δικό του. Εδώ να πω πως οφείλεις να του τονίσεις πως είναι πατέρας τους και θα είναι για πάντα. Το ότι εσύ δεν τον αγαπάς πια (αυτές τις λέξεις πρέπει να χρησιμοποιήσεις), δεν είναι λόγος για να μη βλέπει ακόμα και καθημερινά τα παιδιά του και να κάνει σχέση μαζί τους. (Όταν όλα τα διαδικαστικά του χωρισμού θα έχουν τελειώσει, να δεις πόσο θα θέλει να βλέπει τα παιδιά του και να δεις πόσο καλή σχέση θα δημιουργήσει μαζί τους! Βλέπεις, αφού υπάρχουμε εμείς οι μαμάδες, «οι ανοιχτές φτερούγες» πάνω από τα παιδιά μας, δεν αφήνουμε ζωτικό χώρο στους πατεράδες να λειτουργήσουν κι εκείνοι κι έτσι σιγά-σιγά αποσύρονται και χάνουν τα παιδιά τους!) Όλα αυτά βέβαια, θα λειτουργήσουν σωστά, αν δηλώσεις καθαρά και ξάστερα πως δεν έχεις πρόθεση να χρησιμοποιήσεις τα παιδιά ως μπαλάκι εκδίκησης και θα του καταστήσεις σαφές πως δεν θα του επιτρέψεις να το κάνει ούτε εκείνος, για το καλό τους. Να τονίσεις πως τα παιδιά πρέπει να μείνουν μακριά κι ανεπηρέαστα από την όποια δική σας διαμάχη, γιατί αυτό που πρωτεύει είναι να μην έχουν ψυχολογικά προβλήματα και να νιώθουν ασφαλή, με την προσφορά αγάπης κι από τους δυο σας.

δ) Επειδή θεωρώ δεδομένο πως αγαπά τα παιδιά του, θα πρέπει να του αφήσεις το περιθώριο να σκεφτεί εκείνος πόσα χρήματα θα είναι διατεθειμένος να δώσει, ως διατροφή τους. Είναι σημαντικό να μην τον πιέσεις σε αυτό το σημείο, διότι θα τσινήσει και θα αρχίσει εκβιαστικές κορώνες. Έτσι λοιπόν, αυτό που εσύ θα κάνεις είναι απλώς να τον ρωτήσεις τι θέλει να κάνει με το οικονομικό των παιδιών και να του πεις πως «σου αφήνω περιθώριο να μου απαντήσεις, με γνώμονα πάντα τα όσα σου έχω ήδη πει προηγουμένως», αυτά δηλαδή της προηγουμένης παραγράφου.

ε) Αφού έχουν ειπωθεί όλα τα παραπάνω και μάλιστα με αυτή τη συγκεκριμένη σειρά, τότε θα είναι η ώρα να συμφωνήσετε ότι πρέπει ΜΑΖΙ να το ανακοινώσετε στα παιδιά σας, χωρίς πολλές-πολλές εξηγήσεις για τα αίτια. Απλώς θα τους πείτε πως δεν αγαπιέστε πια όπως παλιά και πως δεν θέλετε να ζείτε πια μαζί, αλλά πως τα λατρεύετε και πως θα είστε πάντα κοντά τους, ανεξάρτητα από το αν θα ζείτε χωριστά. Είναι σημαντικό να τονίσω εδώ πως στις σημαντικές για κείνα εκδηλώσεις τους, πρέπει να εμφανίζεστε πάντα μαζί, πράγμα που θα τους το δηλώσετε την ώρα της ανακοίνωσης του χωρισμού σας! Στον παιδίατρο, στο σχολείο για τις επιδόσεις τους ή τις γιορτές τους, στους αγώνες των αθλητικών εκδηλώσεών τους κλπ., πρέπει να είστε μαζί! Έτσι κι εκείνα δεν θα έχουν λόγους να μη σας πιστεύουν και θα νιώθουν ασφάλεια.
Τώρα πρέπει να σου πω κάποια πράγματα που τα έμαθα στην ομάδα μου στην «οικογενειακή θεραπεία».

Τα παιδιά μας είναι καλά και νιώθουν ασφαλή, όχι μόνο όταν τα αγαπάμε, αλλά κι όταν είμαστε εμείς καλά! Έχουν την τάση, ΟΛΑ ανεξαιρέτως, να «προστατεύουν» τους γονείς κι αυτό γίνεται με αρκετούς τρόπους, που είναι ενστικτώδεις και μη λεκτικοί. Θα σου αναφέρω τρεις μόνον, τους πιο χαρακτηριστικούς.

1.- Ένας από αυτούς είναι να καταπίνουν τα δικά τους προβλήματα, για να μην δώσουν κι άλλα στους ήδη προβληματισμένους γονιούς. Αυτή η συμπεριφορά, οδηγεί το παιδί στο να κρύβεται και σιγά-σιγά να γίνει εσωστρεφές.

2.- Να γίνουν ατίθασα και με προκλητική συμπεριφορά. Αυτό γίνεται με κάθετη πτώση της απόδοσής τους στο σχολείο ή με επιθετική συμπεριφορά στους γύρω τους ή με παραβατική συμπεριφορά (κλοπές, τσιγάρο, ναρκωτικά κλπ.) κι είναι θορυβώδης καμπάνα που λέει : «Αφήστε στην άκρη τις δικές σας διαφωνίες και προσέξτε με!»

3.- Να γίνουν «γονείς» των γονιών τους, ξεχνώντας τη δική τους παιδικότητα κι αναλαμβάνοντας ευθύνες που δεν είναι για τις μικρές πλατούλες τους! Αυτός ο τρόπος είναι κι ο πιο ύπουλος, μια που δεν γίνεται αμέσως αντιληπτός. Προσοχή λοιπόν στο πώς βγάζουμε εμείς οι μεγάλοι τα συναισθήματά μας, μπροστά στα παιδιά! Ας μην ξεχνάμε πως για τα μικρά παιδάκια είμαστε ακόμα οι ήρωες και τα παραδείγματα. Κι αυτούς τους ήρωες, τους θέλουν να στέκουν καλά και ψηλά! Αυτόν τον τρόπο φαίνεται να τον προτιμούν τα παιδιά σου, αφού μου έγραψες «Προσπαθούν να με ''συνεφέρουν'' υποτίθεται.» Οι γονείς πρέπει να στηρίζουν τα παιδιά κι όχι το αντίθετο!

Να φανταστείς την οικογένεια σαν ένα ανάποδο ισοσκελές τρίγωνο, δηλαδή με τη μία γωνία του στην κάτω πλευρά και τις άλλες δυο στην επάνω. Οι γονείς είναι στις δυο πάνω γωνίες και το παιδί στην κάτω. Όταν υπάρχουν διαφωνίες ανάμεσα στους γονείς τα παιδιά προσπαθούν να έρθουν στο επίπεδο των γονιών (να εξομοιωθούν μαζί τους, για να τους βοηθήσουν να λύσουν τις διαφορές τους). Πώς όμως θα το καταφέρουν αυτό αφού δεν υπάρχει κοινή ευθεία που να οδηγεί στους γονείς;;;; Επιλέγουν λοιπόν να υποστηρίξουν τον ένα απ’ τους δυο, σε βάρος του άλλου και κάνουν υπεράνθρωπες υπερβάσεις για να φτάσουν στο δικό του επίπεδο. Αν υπάρχουν δυο παιδιά, το σχήμα γίνεται τετράγωνο και τα παιδιά «μοιράζουν» σιωπηλά τους γονείς. Δεν είναι υπερβολικό φορτίο αυτό για τις πλατούλες τους;;;; Τους αξίζει τέτοιο «δώρο» από μας;;

Ευτυχώς για μένα, όλα τα παραπάνω τα ήξερα κι έτσι τα πράγματα κύλησαν ομαλότατα με το γιο μου, που ήταν στην εφηβεία. Να σκεφτείς πως την επομένη που έφυγε ο άντρας μου απ’ το σπίτι, πήγα κι είπα στους καθηγητές του ότι χώρισα και τους παρακάλεσα να με ειδοποιήσουν αμέσως και να συνεργαστούμε άμεσα, αν τον έβλεπαν αφηρημένο ή με κακή απόδοση. Όχι μόνο δεν συνέβη κάτι τέτοιο, αλλά έγινε κι ένας από τους καλύτερους μαθητές, με αύξηση των επιδόσεών του κατά 30%!! Σημειωτέον, πως 5 χρόνια μετά, δεν έχουμε πάει με τον άντρα μου σε δικηγόρους και η σχέση μας είναι πολύ φιλική! Ακόμη και τώρα που έφυγε το παιδί από το σπίτι, με παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο, για να με ρωτήσει πώς είμαι!

Αυτά τα λίγα (λίγα; είχα να σου, για να χειριστείς σε πρώτη φάση το θέμα μέσα στην οικογένειά σου. Οι ανακοινώσεις στις ευρύτερες οικογένειες (πεθερικών και γονιών σου) έπονται των δικών σας αποφάσεων και δρομολογήσεών τους σε πράξη.

Διάβασέ τα πολύ προσεκτικά και μην πετάξεις τίποτα, όσο παράξενο κι αν σου φανεί αρχικά. Εξυπακούεται πως δεν πρέπει να κάνεις καμιά κίνηση αν δεν τελειώσει πρώτα η κόρη σου την τάξη της.

Γράψε μου ό,τι άλλο θέλεις, είμαι στη διάθεσή σου, γιατί είναι πολλά ακόμα που πρέπει να ειπωθούν, για να πάρεις θάρρος για το «άγνωστο» που έχεις να αντιμετωπίσεις μπροστά σου και να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση.

Καλό σου απόγευμα!

Η Επιλεκτική
(συνεχίζεται)
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

EPILEKTIKH_panidonistria

# 3 στις 19/5/2004
author
Γυναίκα / 68 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%

3Ο μέρος

Καλημέρα Επιλεκτική,

Ειλικρινά, αυτά που μου γράφεις τα διάβασα με πολλή προσοχή, ξανά και ξανά. Είναι σωστές σκέψεις, συγκροτημένες και με ουσιαστικά νοήματα.

Φαίνεται πολύ απλό να πεις στον άλλον «χωρίζουμε», αλλά από πίσω κρύβονται πάρα πολλά «μυστικά», για το πώς θα το κάνεις αυτό σωστά. Τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα για όλους, αν σκεφτόμασταν σωστά όλες τις παραμέτρους.

Σε ότι αφορά τον άντρα μου, δεν τον βλέπω να παίρνει την απόφαση να φύγει αυτός από το σπίτι. Βέβαια, αυτός νομίζει ακόμα πως εγώ δεν θα χωρίσω ή δεν θα το ξαναζητήσω, επειδή φοβήθηκα που μου είπε πως θα πάρει τα παιδιά. Και το βασικό πρόβλημα είναι αυτό. Δεν έχει καταλάβει ακόμα πως όλα έχουν τελειώσει. Είναι δύσκολο να κάνεις κάποιον να καταλάβει, όταν δεν δέχεται αυτά που του λες. Πόσο μάλλον να κάνει την πρώτη κίνηση και να φύγει από το σπίτι.

Δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο :
- Να αφήσω έτσι το θέμα μέχρι να καταλάβει πως δεν αλλάζει τίποτα (να τον φτάσω δηλαδή στα όριά του) ή
- Να κάνω εγώ την πρώτη κίνηση και να του ζητήσω, για τους λόγους που μου έγραψες στο μήνυμά σου, να φύγει αυτός από το σπίτι;;

Εγώ θέλω να τελειώσω όσο πιο σύντομα και όσο πιο φιλικά γίνεται σ αυτές τις περιπτώσεις. Αλλά, κατά τη γνώμη μου, δεν θα δεχθεί ούτε τη φιλική αυτή λύση, γιατί πολύ απλά δεν το έχει χωνέψει ακόμα. Και στην προκειμένη φάση, εμένα δεν με ενδιαφέρει αν θα έχει αυτός ψυχολογικά προβλήματα ή εγώ, αλλά να μην δημιουργηθεί τίποτα στα παιδιά.

Δεν είμαι εγώ, άλλωστε, αυτή που του είπα «αν θέλεις να χωρίσουμε, να ξέρεις πως θα σου πάρω τα παιδιά»... Αυτός το έθεσε έτσι, όχι εγώ!!!

Πολύ σωστές οι παρατηρήσεις σου σχετικά με την ψυχολογία των παιδιών και την αντίδρασή τους σε τέτοιες καταστάσεις. Θα προσπαθήσω να μην τους δείχνω πόσο πεσμένη νιώθω ψυχολογικά, ώστε να μην χρειάζεται να με «συνεφέρουν». Τελικά, καταλαβαίνουν περισσότερα, από όσα εμείς πιστεύουμε..... Πολύ ενδιαφέρουσες οι πληροφορίες σου.

Ευχαριστώ που μοιράζεσαι μαζί μου τις σκέψεις σου και την προσωπική σου εμπειρία.

Σίγουρα είναι πολλά ακόμα που πρέπει να πούμε. Και να είσαι σίγουρη πως δεν πρόκειται να πετάξω τίποτα από αυτά.

Καλή σου μέρα και καλή βδομάδα!

-------------------------------------------------

Καλή σου μέρα κορίτσι μου!

Αν ρωτάς εμένα τι από τα δυο που αναφέρεις στο μήνυμά σου είναι προτιμότερα, θα έλεγα πως η πρώτη τακτική, το να τον φτάσεις δηλ. στα όριά του, δεν είναι η ενδεδειγμένη, διότι θα δημιουργήσει έντονες τριβές και τα πράγματα θα γίνουν πιο δυσεπίλυτα, κάτι που δεν νομίζω να το θέλει κανείς σας.

Σαφέστατα τίθεμαι υπέρ της δεύτερης λύσης. Κι επαναλαμβάνω, πως αν δεν θελήσει να το κάνει, θα πρέπει να είσαι εσύ έτοιμη για να αναχωρήσεις. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως θα μιλήσεις μαζί του, μόνον όταν είσαι σίγουρη πως δεν θα δειλιάσεις να φύγεις εσύ, αν χρειαστεί.

Προς το παρόν και μέχρι να καταλαγιάσουν μέσα σου οι πληροφορίες που πήρες, θα παραμείνω λίγο σιωπηλή, για να σου δώσω την ευκαιρία να διαβάσεις το βιβλίο και να επεξεργαστείς μέσα σου (νοητικά και συναισθηματικά) τις πληροφορίες του, έτσι ώστε να γίνεις περισσότερο σίγουρη για τα συναισθήματά, τις επιθυμίες και τις ανάγκες σου.

Να ξέρεις, πως όποια απόφαση και να πάρεις πια για το χειρισμό του χωρισμού σας, δεν θα έχει επιπτώσεις μόνο σε σένα, αλλά σε ευρύ κύκλο ανθρώπων γύρω σας, πρωτίστως όμως στα παιδιά σας. Αυτό καλώς ή κακώς είναι τεράστια ευθύνη, που εσύ πρέπει να την αναλάβεις και να την περατώσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Θα περιμένω νέα σου, καλή μου!

Καλό σου μεσημέρι!

Η Επιλεκτική

-------------------------------------------------

Γεια σου φίλη μου Επιλεκτική,

Πήρα και το τελευταίο σου μήνυμα.
Πολύ κατατοπιστικό κι αυτό σου το μήνυμα.

Κι εγώ θεωρώ την δεύτερη λύση πιο λογική και πιο "πολιτισμένη".

Εγώ μέσα μου τα έχω επεξεργαστεί και ξέρω ακριβώς τι θέλω και τι θα ήθελα από τους άλλους να πράξουν σ αυτή τη φάση. Βέβαια αυτό το δεύτερο δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να γίνει, γιατί ο στενός κύκλος ανθρώπων που είναι γύρω μας δεν μπορώ να τον κάνω εγώ να αλλάξει. Κι αυτό είναι το δεύτερο σημαντικό πρόβλημα (εκτός από την αντίδραση του άντρα μου στο χωρισμό).

Πιο πολύ ήθελα μια ηθική συμπαράσταση κι όχι να είμαι σε κόντρα (με την μητέρα μου πιο πολύ) μαζί τους (άσχετα αν θεωρούν πως αυτό που θέλω εγώ είναι λάθος, κατά την γνώμη τους).

Και έχεις δίκιο πως η επόμενη κουβέντα μαζί του θα είναι και η πιο αποφασιστική και θα πρέπει να είμαι έτοιμη, τουλάχιστον πρακτικά για να τα αντιμετωπίσω όλα.

Χρειάζομαι λίγο χρόνο να καταλαγιάσουν όπως λες κι εσύ όλες οι πληροφορίες που έχω πάρει μέχρι τώρα.

(Θα ήθελα πάντως πάρα πολύ να μπορούσα να έδινα όλη αυτή τη συνομιλία μας στη μητέρα μου να τις διαβάσει. Και θα ήθελα να σκεφτόταν όπως εσύ!)

Είμαι σύμφωνη σε ότι έχουμε πει από την αρχή.
Όποτε είσαι έτοιμη μπορείς να το βάλεις στο forum. Θα περιμένω με ανυπομονησία τα σχετικά μηνύματα.

Καλό απόγευμα και σε σένα.

Σ ευχαριστώ πολύ για την καλή θετική ενέργεια που μου μεταδίδεις.

Φιλικά
-----------------------------------------
Εδώ κλείνει ο κύκλος της αλληλογραφίας που συμφωνήσαμε να φέρουμε στο φόρουμ.

Θα χαρούμε να έχουμε τα σχόλιά σας!

Την καλησπέρα μου σ' όλους!

Η Επιλεκτική
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

EPILEKTIKH_panidonistria

# 4 στις 21/5/2004
author
Γυναίκα / 68 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%

Καλή μου μοο...

...χαίρομαι που είσαι η πρώτη που απαντάς! Διαβάζοντας συχνά τις απαντήσεις σου, βλέπω πάντα σ' αυτές μια προσεκτική και πολύπλευρη προσέγγιση.

Συμφωνώ με την περί ...παυσίπονου θεωρία σου, σε ότι αφορά τον τρίτο άνθρωπο και νομίζω πως αυτός γίνεται ο καταλύτης της σχέσης του ζευγαριού, διότι φέρνει προ οφθαλμών την κακή δομή αυτής της σχέσης. Αυτό που συχνά έχω δει να συμβαίνει είναι το μπέρδεμα των συναισθημάτων, όταν υπάρχει τρίτος. Το μπέρδεμα συχνά έχει να κάνει με τις «επενδύσεις» σ' αυτόν τον τρίτο, που δεν στηρίζονται στο εφικτό, αλλά στο επιθυμητό. Κι αυτό ενέχει κινδύνους περαιτέρω καταπόντισης αυτού που έκανε τόσες «επενδύσεις», αν το επιθυμητό δεν μετατραπεί σε εφικτό.

Έχω κι ένα παράδειγμα γι' αυτό που λέω. Πριν από 25 περίπου χρόνια, η τότε προϊσταμένη μου στη δουλειά, ερωτεύτηκε το γιατρό που της έκανε καμιά 10 εγχειρήσεις, μετά από κόψιμο του δεξιού της χεριού από διερχόμενο κρις-κραφτ στη θάλασσα που κολυμπούσε. Έκανε σχέση μαζί του κι όταν αποκαταστάθηκε τελείως το χέρι της, μίλησε στον άντρα της και του ζήτησε διαζύγιο. Εκείνος κατάπιε τον πόνο του και της το έδωσε αμέσως, πρεσβεύοντας πως κανείς δεν μπορεί να κρατήσει τον άλλον με το ζόρι. Την ημέρα που η γυναίκα πήρε στα χέρια της το διαζευκτήριο και πήγε στο γιατρό για να του δηλώσει την πλήρη διαθεσιμότητά της, ο καλός γιατρούλης της ανακοίνωσε πως τα σχέδια της ζωής του δεν την ...περιλαμβάνουν, διότι είχε ήδη αποδεχτεί (εν αγνοία της) την πρόταση που του είχε γίνει να πάει στο Χ Μεμόριαλ Νοσοκομείο, της Χ πόλης της Αμερικής, είχε ήδη ετοιμάσει τα χαρτιά του, τα πράγματά του, τα εισιτήριά του και σε μια βδομάδα θα έφευγε!!! Δεν την ρώτησε καν, αν θέλει να πάει μαζί του! Είχε προαποφασίσει το χωρισμό κι απλώς δεν της τον είχε ανακοινώσει, διότι «περνούσαν μια χαρά» κι ήταν βολεμένος... Φαντάζεστε νομίζω πόσο καταποντίστηκε η γυναίκα μέσα στις τύψεις, που διέλυσε την οικογένειά της για κάποιον που δεν άξιζε.......
Εδώ όμως, πιστεύω πως δεν έχουμε κάτι τέτοιο. Η κοπέλα της ιστορίας μας, τονίζει πως η απόφασή της για χωρισμό απ' τον άντρα της είναι ειλημμένη κι ανεξάρτητη απ' την ύπαρξη του τρίτου ανθρώπου. Γι' αυτό και δεν εστίασα τόσο τις απαντήσεις μου στον τρίτο άνθρωπο.

Παρακάτω λες «Η «στρατηγική» συζήτησης με τον σύζυγο που προτείνεις, είναι εξαιρετική. Αμφιβάλλω όμως εάν θα μπορέσει να την εφαρμόσει. Προσπάθησα κι εγώ να εφαρμόσω κάτι πολύ παρόμοιο (μία φορά στο διαζύγιο και μία φορά σε διάλυση 14χρονης σχέσης). Καμμία φορά δεν τα κατάφερα. Για να πετύχει, νομίζω ότι χρειάζεται να έχεις απέναντί σου, έναν άνθρωπο που αντιλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο που εκφράζεσαι. Σπάνιο αυτό. Εγώ πάντως δύο φορές στη ζωή μου, δεν το κατάφερα. Χωρίσαμε "σκοτωμένοι". Πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει γιατί σε έναν χωρισμό, αυτός που μένει πίσω αισθάνεται "πόνο". Κι ο πόνος κάνει τον άνθρωπο τρελλό. Αντιδρά χωρίς λογική."

Απαντώ πως πράγματι είναι πολύ δύσκολη η επικοινωνία, όταν δεν έχουμε μάθει την τέχνη και την τεχνική της, για να είναι αποτελεσματική. Αν π.χ. λέμε στον άλλον «φταις, διότι...», ο άλλος αισθάνεται κολλημένος στη γωνία και πρέπει ν' αμυνθεί. Ο πιο εύκολος τρόπος είναι φυσικά να επιτεθεί. Κι εκεί γίνεται το μπάχαλο! Ενώ αν μιλάμε για τα δικά μας συναισθήματα με ρήματα στο πρώτο πρόσωπο (=νιώθω..., αισθάνομαι..., υποφέρω..., κλπ.) ανοίγουμε δίαυλο επικοινωνίας και διαλόγου που δεν περιέχει κατηγορίες κι αλληλομαχαιρώματα, αλλά ουσιαστική απεικόνιση της κατάστασης που βιώνουμε, έτσι ώστε να γίνεται προφανής η ανάγκη αναζήτησης λύσεων, που θα στηρίζονται στις πραγματικές ανάγκες κι επιθυμίες μας. (Δεσμεύομαι κάποια στιγμή να φέρω στο φόρουμ θέμα επικοινωνίας). Αυτή η δυσκολία στην επικοινωνία είναι κι η αιτία που την συμβούλεψα να μην δεχτεί να την διακόψει ο άντρας της, όταν θα του μιλήσει, διότι έτσι θα μπουν σε ατελέσφορες αντεγκλήσεις.

Μιλάς για τον πόνο. Είμαι όμως σίγουρη πως δεν πονά λιγότερο αυτός που παίρνει την απόφαση για το χωρισμό! Απλώς δεν φαίνεται άμεσα πως πονά, διότι έχει ένα στόχο να φέρει σε πέρας. Αυτός που δέχεται τον «κεραυνό», φαίνεται να πονά περισσότερο, διότι θίγεται ο εγωισμός του κι ας ξέρει πως η σχέση του δεν είναι αυτή που θα έπρεπε ή που θα ήθελε. Γι' αυτό κι η λέξη «αντιδρά» που χρησιμοποίησες είναι πολύ σωστή! Είναι τρελή αντίδραση στον «κεραυνό» που του πέφτει κατακέφαλα και που τον φοβάται. Κι ο φόβος είναι γνωστό πως δεν βοηθά να φανούν υγιείς συμπεριφορές...

Πολύ σωστά αναφέρθηκες στα πολλά μέτωπα που ανοίγονται και στις αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα υπάρξουν με την αναγγελία του χωρισμού. Πράγματι είναι έτσι όπως τα λες, όπως τα βίωσες, όπως τα βίωσα, όπως τα βιώνει κάθε γυναίκα που αυτή θα τολμήσει να πει «Δεν πάει άλλο αυτός ο γάμος» και που αποφασίζει να του δώσει τέλος. Αυτός είναι κι ο λόγος που στο τελευταίο της μήνυμα, απάντησα στην κοπέλα (που ελπίζω να μην με κακίσει που φέρνω και τούτο το μήνυμα εδώ) τα εξής :

Καλή μου φίλη, μην περιμένεις τη συμπαράσταση της μητέρας σου, για πολύ-πολύ χρόνο! Δεν θα την έχεις! Πρέπει να περιμένεις, ώσπου όλα να έχουν τελειώσει, να έχεις ξεπεράσει το χρονικό διάστημα του "πένθους", που θ' ακολουθήσει μετά το χωρισμό, να γίνεις καλά εσύ, να σε δει εκείνη καλά και να στέκεσαι στα πόδια σου ξανά, και τότε μόνο, θα είναι ικανή να σου συμπαρασταθεί πραγματικά... Τότε και μόνον τότε, θα μπορεί να καταλάβει με το συναίσθημα κι όχι με τη λογική, όλα όσα ανταλλάξαμε σε μηνύματα. Ε, τότε, να της τα δείξεις βεβαίως! (Εγώ στην αντίστοιχη περίοδο, της διάβαζα εκτενή αποσπάσματα απ' τα βιβλία της Μάρως Βαμβουνάκη, της οποίας τα μυθιστορήματα και τα θεατρικά τα έχω διαβάσει σχεδόν όλα... Η συγγραφέας αυτή - όντας σπουδασμένη ψυχολόγος - μπορεί να μπαίνει με απόλυτη ακρίβεια στην ψυχή των ηρώων της, είτε είναι άντρες είτε είναι γυναίκες και να δημιουργεί απόλυτα γήινους ανθρώπους, με όλα τα συναισθήματα στο ζενίθ... Δεν θα ήταν άστοχο να διάβαζες μερικά απ' τα βιβλία της...)

Άσε λοιπόν τη μητέρα σου στην άκρη... Εξάλλου, δεν χρειάζεται να παλεύεις σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα, διότι θα κουραστείς κι αυτό μπορεί να σε οδηγήσει σε λάθος κινήσεις.

Ο στόχος σου πρέπει να είναι, προς το παρόν κι ως τη διευθέτηση όλων των προβλημάτων, μόνον η προσωπική σου οικογένεια. Τα άλλα, θα έρθουν σιγά-σιγά.

Να είσαι καλά, καλή μου και ψηλά το κεφάλι, γιατί δεν είσαι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία σ' αυτά τα δύσκολα σταυροδρόμια!

Φίλη σου

Η Επιλεκτική
-----------------------------
Και μετά την παράθεση του τελευταίου μηνύματος, να σ' ευχαριστήσω πολύ Μοο, που ξεκίνησες το διάλογο!

Ελπίζω να πάρουν μέρος κι άλλοι συνδίκτυοι και να καταθέσουν τις δικές τους σκέψεις κι εμπειρίες......

Την καλησπέρα μου

Η Επιλεκτική
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

verywindy

# 5 στις 30/5/2004
author
Γυναίκα / 60 / Παντρεμένη
Ν. Θεσσαλονίκης / Θεσσαλονίκη
Θέματα: 5
Απαντήσεις: 341
'Aρεσαν+: 0%
Αγαπητή επιλεκτική & moo,

Διαβάζοντας τα κείμενα σας οσον αφορά το πρόβλημα της συγκεκριμένης κυρίας θα ήθελα να σας δηλώσω πως μεγαλύτερη ταύτιση απόψεων δεν θα μπορούσα να βιώσω ! χαίρομαι αφάνταστα γιατί διαπιστώνω πως οι απόψεις - θέσεις που είχα κάποτε υπερασπιστεί ( σε μια παρόμοια κατάσταση φίλου) ήταν σωστές και χαίρομαι ακόμη περισσότερο γιατί μπόρεσα με τα λεγόμενα μου και επηρέασα εναν ανθρωπο θετικά, με αποτέλεσμα σήμερα να βρίσκεται ακόμη με την οικογένεια του πολύ πολύ ευτυχισμένος. Ισως εαν πραγματικά το θελήσουν και οι δύο το καλύτερο θα είναι να απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό που σε πρώτη φάση θα τους μάθει πως να κάνουν μια πολιτισμένη συζήτηση , να αποκατασταθεί η επικοινωνία και σιγά σιγά
ο καθένας να κάνει την απαραίτητη κατάθεση ψυχής . να μιλήσει ανοιχτά για τα συναισθήματα του, να εκφράσει τα οποια παράπονα εχει απο τον/την σύντροφο. είναι λυπηρό να πρέπει καποιος τρίτος να αναλάβει τον ρολό του διαιτητή αλλα νομίζω πως ειναι απολύτως απαραίτητο σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει καμία επικοινωνία. Και εαν μετα απο κάποιες συνεδρίες διαπιστώσουν πως εχει μπεί πλεον αναμεσα τους ενας τεράστιος και αξεπέραστος τοίχος
τότε νομίζω πως και οι δύο θα καταλάβουν πως το καλύτερο που εχουν να κανουν είναι να παρει ο καθενας το δρόμο του. να ακολουθήσει ενα πολιτισμένο "διαζύγιο συντρόφων" και λέω συντρόφων διοτι σαν γονείς θα χρειαστεί να συνυπαρχουν.
Επίσης πιστεύω πως η συγκεκριμένη κοπέλα εαν δεν εργάζεται, θα πρέπει αμεσα να βρεί κάποια δουλειά, να βγεί απο το σπίτι, να γίνει ανεξάρτητη οικονομικά γιατί εαν η κατάληξη θα είναι ο χωρισμός τότε θα πρέπει να γνωρίζει πως το κουπί θα το τραβήξει μόνη της πατώντας μονο στα δικά της πόδια χωρίς κανένα " δεκανίκι"αμφιβόλου ποιότητος. Ο πόλεμος - αντίδραση των γονιών και γενικότερα του περιβάλλοντος είναι κατι το δεδομένο. Θα πρέπει να αποδείξει πρώτα στον εαυτό της πως είναι ικανή να πάρει τη ζωη της στα χέρια της. Οταν το πετύχει αυτό πιστεύω πως η αντίδραση ειδικά των γονέων θα σβήσει σταδιακά και μετά απο ενα διάστημα θα τους εχει πάλι συμπαραστάτες στο πλευρό της. Κακά τα ψέματα λίγο μας ενδιαφέρει το τι θα πεί ο ταδε φίλος η φίλη, εκείνο που μας ενδιαφέρει ολους νομίζω οτι είναι
το να εχουμε καλές σχέσεις με τα δικά μας αγαπημένα προσωπα.

Μπορεί τώρα ολα να δείχνουν μαύρα και να καταλήγουν σε ενα μεγάλο αδιέξοδο, ομως με τις σωστές κινήσεις - αποφάσεις γρήγορα θα μπορεί να χαμογελά πάλι γεμάτη αισιοδοξία για τα υπέροχα που της επιφυλασσει η ζωή λίγο παρακάτω.

Μία μάχη χάθηκε ... ο πόλεμος συνεχίζεται !!

mir_1975

# 6 στις 12/6/2004
author
Γυναίκα / 51 / Ελεύθερη
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αθήνα
Θέματα: 1
Απαντήσεις: 181
'Aρεσαν+: 0%

Παράθεση:
Originally posted by verywindy
Ισως εαν πραγματικά το θελήσουν και οι δύο το καλύτερο θα είναι να απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό που σε πρώτη φάση θα τους μάθει πως να κάνουν μια πολιτισμένη συζήτηση , να αποκατασταθεί η επικοινωνία και σιγά σιγά
ο καθένας να κάνει την απαραίτητη κατάθεση ψυχής . να μιλήσει ανοιχτά για τα συναισθήματα του, να εκφράσει τα οποια παράπονα εχει απο τον/την σύντροφο. είναι λυπηρό να πρέπει καποιος τρίτος να αναλάβει τον ρολό του διαιτητή αλλα νομίζω πως ειναι απολύτως απαραίτητο σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει καμία επικοινωνία. Και εαν μετα απο κάποιες συνεδρίες διαπιστώσουν πως εχει μπεί πλεον αναμεσα τους ενας τεράστιος και αξεπέραστος τοίχος
τότε νομίζω πως και οι δύο θα καταλάβουν πως το καλύτερο που εχουν να κανουν είναι να παρει ο καθενας το δρόμο του. να ακολουθήσει ενα πολιτισμένο "διαζύγιο συντρόφων" και λέω συντρόφων διοτι σαν γονείς θα χρειαστεί να συνυπαρχουν.


Διάβασα με προσοχή τα πιο πάνω και βρήκα άκρως ενδιαφέρουσες όλες τις απαντήσεις.... σίγουρα κάποιοι από εμάς έχουμε περάσει κάτι ανάλογο, περνάμε ή θα περάσουμε στο μέλλον (ποτέ κανείς δεν ξέρει....)...

Αν δεν υπάρχει δίοδος επικοινωνίας μεταξύ των δύο φίλη verywindy και δεν έχουν μια ουσιαστική επικοινωνία, ο ειδικός δεν μπορει να κάνει και πολλά (κατά την γνώμη μου) από την στιγμή που ο ένας από τους δύο είναι κατηγορηματικός στις θέσεις και απόψεις του..και ξέρει τί θέλει.... Και εκτός αυτού θα έδινε και ελπίδες στον αλλον ότι ίσως, κάπου, κάποτε κάτι μπορεί να γινει και να διορθωθούν τα πράγματα.....
Οπότε αυτό κατά κάποιο τρόπο θα ήταν άσκοπο...και χάσιμο χρόνου....

Aπλά το ζητούμενο στο θέμα αυτό είναι να μπορέσουν να τελειώσουν όλα αυτά φιλικά και με όσο το δυνατό ''λιγότερες απώλειες''..... για χάρη όλων....

Και πως μπορεί να γίνει αυτό?
Μπορεί να υπάρξει ουσιαστικό διάλογος?
Γιατί πάντα υπάρχει ο ένας που τραβάει το σχοινί και το παίζει ''θύμα'' μόνο και μόνο για να βγει ο άλλος κακός, και εκείνος να ''τινάξει'' από πάνω του όλες τις ευθύνες?
Ποιες ειναι οι σωστές κινήσεις που θα πρέπει κανείς να κάνει ώστε να μην γίνουν όλα ''μπάχαλο'' και καταλήξουν όλοι σε μια αίθουσα δικαστηρίου να εκτοξεύουν απειλές και βρισιές?

Είναι καθαρά θέμα εγωισμού που δεν μπορούμε να αποδεχθούμε ότι ο μέχρι τώρα σύντροφός μας δεν μας θέλει (για όποιους λόγους...) άλλο?

Ξέρουμε άραγε, να χωρίζουμε φιλικά και με μικρές απώλειες?
Aς μας πει κάποιος που το έχει βιώσει.... και πως το κατάφερε αυτό τελικά...
Τα καλυτερα... Ηρθαν!

verywindy

# 7 στις 13/6/2004
author
Γυναίκα / 60 / Παντρεμένη
Ν. Θεσσαλονίκης / Θεσσαλονίκη
Θέματα: 5
Απαντήσεις: 341
'Aρεσαν+: 0%
Αγαπητή mir....,

Επειδή ακριβώς το εχω βιώσει είμαι σε θέση να μιλώ. Ισως είμαι μεταξύ των λίγων που μετα το διαζύγιο διατηρώ αριστες σχέσεις με τον πρώην. Δεν είναι ευκολο αλλά οταν και οι δύο διαθέτουν την κατάλληλη παιδεία και ωριμότητα και είναι και γονείς ... τοτε ολα είναι πιθανά

Δεν υπαρχει '' δεν μπορώ '' υπάρχει '' δεν θέλω ''

EPILEKTIKH_panidonistria

# 8 στις 14/6/2004
author
Γυναίκα / 68 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%

Ανεμοδαρμένη

Χαίρομαι που συμπλέουμε στις περισσότερες απ' τις απόψεις μας!

Η κοπέλα ευτυχώς εργάζεται και φυσικά δεν τίθεται θέμα να παρατήσει τη δουλειά της, κάτι που θα ήταν ολέθριο...

Τώρα, σε ότι αφορά την επικοινωνία, αυτή χρειάζεται δύο! Εάν εμείς προσπαθούμε να την ανοίξουμε κι ο άλλος μένει ...τοίχος, πάει να πει πως δεν ενδιαφέρεται για μας κι εκεί μπαίνει η τελεία και η παύλα.

Αναγκαστικά όμως, λόγω των παιδιών, είναι υποχρεωτικό το άνοιγμα της επικοινωνίας... Γι' αυτό οι τεχνικές που της προτείνω, έχουν να κάνουν με τον κατευνασμό των προσωπικών διαφορών και την προσπάθεια εστίασης στο θέμα "παιδιά", με δεδομένη την αγάπη που τρέφουν γι' αυτά κι οι δυο γονείς.

Απ' την άλλη, πιστεύω πως δεν υπάρχουν "διαιτητές" στη ζωή! Ο καθένας πιστεύει τα δικά του, διότι πηγάζουν απ' τις πεποιθήσεις (λανθασμένες ή μη) που αποκόμισε στην πρώτη του οικογένεια, των γονιών του. Πεποιθήσεις που οδηγούν στο να "προγραμματίζει" έτσι τη συμπεριφορά του ώστε να επιβεβαιώνονται. Αυτό, ονομάζεται "Αυτοεκπληρούμενη Προφητεία".

Αν π.χ. κάποιος μεγάλωσε με τη συνεχή απόρριψη των γονιών του, χάνει την αυτοεκτίμησή του και ασυνείδητα κάθε φορά φτιάχνει έτσι τη συμπεριφορά του, που να τον απορρίπτουν όλοι οι γύρω του. Τότε λέει στον εαυτό του : "Είδες; Έχουν δίκιο οι γονείς μου. Όλοι μ' απορρίπτουν! Επαναλαμβάνεται ακόμα μια φορά το σενάριο της ζωής μου"....Αυτό είναι η "αυτοεκπληρούμενη προφητεία"... Και δεν μπορεί να δει πως εκείνος οδήγησε τα πράγματα εκεί...

Αυτό το παραπάνω το έγραψα για να σου πω πως συχνά δεν αρκεί να θέλουμε, αλλά και να μπορούμε... Για μένα, είναι μη ευέλικτο κλισέ το "δεν υπάρχει το δεν μπορώ, αλλά το δεν θέλω"... Βλέπεις, οι ψυχές των ανθρώπων δεν είναι κουμπάκια ραδιοφώνου, να τα γυρίσεις στον άλλο σταθμό να παίξουν το σκοπό του "θέλω και μπορώ"....

Κι εγώ θέλησα και μπόρεσα να έχω καλή επικοινωνία με τον άντρα μου, μετά το χωρισμό μας, αλλά πήρα σημαντική βοήθεια γι' αυτό...

Να πω εδώ κάτι για να γελάσετε. Στην πολυκατοικία που μένω, έχουμε μπει διαχειριστές. Κάποιος συγκάτοικος ενοχλήθηκε από κάποια δική μου ενέργεια και στην έκτακτη γενική συνέλευση που συγκάλεσα, είπε πως ένας πρέπει να είναι ο διαχειριστής κι όχι και οι δυο. Φυσικά του είπα πως αυτό δεν ευσταθεί, διότι ως συνιδιοκτήτες έχουμε ίσα δικαιώματα και ίσες υποχρεώσεις. Δεν του είπα τίποτε άλλο. Δυο μέρες μετά, έχοντας πληροφορηθεί πια, πήρε τηλ. τον άντρα μου και του ζήτησε συγνώμη γι' αυτό που είπε, διότι δεν είχε καταλάβει πως εδώ και πέντε (5) χρόνια δεν ζει εδώ! Σήμερα πήγαμε μαζί με τον άντρα μου να ψηφίσουμε και στη διαδρομή διασταυρωθήκαμε μ' αυτόν το συγκάτοικο. Ε, δεν σας λέω τίποτα! Έπρεπε να μπορούσατε να βλέπατε το απορημένο του πρόσωπο!! Ακόμα γελάω που το σκέφτομαι..... Ε, δεν είναι να χαίρομαι που τα κατάφερα τόσο καλά;;

Η Επιλεκτική

Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

Nana04

# 9 στις 17/6/2004
author
Γυναίκα / 53 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αθήνα
Θέματα: 0
Απαντήσεις: 12
'Aρεσαν+: 0%
Οσο περνάει ο καιρος κι όσο ακούω διάφορα να συμβαίνουν είμαι πεπισμένη πως δυστυχώς, δεν ξέρουμε να χωρίζουμε φιλικά.
Η για να το θέσω πιο καλά: οι άντρες δεν ξέρουν να χωρίζουν φιλικά. Το λέω αυτό και από προσωπική εμπειρία αλλά και φίλων.
Ισως το βρουν κάπου στην πορεία αλλά η πρώτη τους αντίδραση δεν είναι καθόλου φιλική. Οταν ο εγωισμός μπαίνει στην μεση δεν αφηνει τον άλλον να δει καθαρά κάποια πράγματα.

Ζώντας μια τέτοια εμπειρία σ αυτη τη φαση της ζωής μου το καταλαβαίνω απόλυτα.
Ο άλλος δεν δεχεται το αίσθημα απόρριψης, όποιο κι αν ειναι αυτο.
Δεν σε θέλω πια, δεν σ αγαπω δεν θελω να περάσω τα υπολοιπα χρονια της ζωης μου μαζί σου.
Καθαρά και ξάστερα..
Εμένα αν μου έλεγε ο σύντροφός όλους αυτούς τους λόγους που θα ήταν αιτία χωρισμού, δεν θα το σκεφτόμουν δεύτερη φορά. Οσο κι αν πόναγε.
Δεν με θελεις μία? Δεν σε θέλω δέκα!!
Δεν μπαίνω σε αυτη την διαδικασία να αρχισω να αναρωτιέμαι ''μα γιατι? τι του έκανα, τι έκανα λαθος... και γιατί Θεέ μου??'' κι όλα αυτά που δεν βγάζουν πουθενά.
Το ξαναλέω αυτό πονάει αλλά δεν θα παρακαλέσω ποτέ κανέναν.

Βέβαια οταν υπάρχουν παιδιά είναι λίγο δύσκολα τα πράγματα. Αλλά μόνο σε διαδικαστικά θέματα και θέματα ρυθμίσεων των ζωών όλων που εμπλέκονται σε ένα διαζύγιο.

Η κοπέλα που ζει αυτή την στιγμή μια τέτοια κατάσταση θα πρέπει να ξεκαθαρίσει τα θέλω της. Αλλά από ότι κατάλαβα ξέρει ακριβώς τι θέλει.
Ας παλέψει γι αυτό που νομίζει πως θα είναι καλό γι αυτή και τα παιδιά της.
Δεν θα πρέπει να φοβηθεί τίποτα. Μπόρα ειναι και θα περάσει. Ολα αυτά τα ''παρατράγουδα'' υπάρχουν παντού. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Που μάλλον αυτές οι ''καλες οικογένειες'' δεν έχουν εξοικιωθεί πλήρως με το διαζύγιο.

Συμφωνώ απόλυτα με την συζήτηση των δυο συντρόφων, δύσκολο όχι ακατόρθωτο. Ουσιαστικό για να δοθεί κάπιοα λύση, αλλά δεν επιβάλλεται με το ζορι(οταν δεν το θέλουν κι οι δύο).
Τα παιδιά είναι και πρέπει να μείνουν έξω από όλα αυτά. Αλλο οι σχέσεις με τους γονείς τους, κι άλλο οι μεταξύ των γονιών τους σχέσεις.
Οτι και να γίνει με το ζευγάρι, θα παρεμείνουν γονείς. Μια καλή σχέση μεταξύ τους θα βοηθούσε όλους.

Οι απώλειες θα υπάρχουν σίγουρα. Σκοπός είναι να είναι όσο το δυνατόν λιγότερες.
Και το πιο σημαντικο είναι να μην ''απωλέσει'' κανεις την ψυχή του φθείροντάς την.

EPILEKTIKH_panidonistria

# 10 στις 17/6/2004
author
Γυναίκα / 68 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%

Νανά έχεις απόλυτο δίκιο στο ότι...

Παράθεση:
Originally posted by Nana04
Ο άλλος δεν δεχεται το αίσθημα απόρριψης, όποιο κι αν ειναι αυτο.
Δεν σε θέλω πια, δεν σ αγαπω δεν θελω να περάσω τα υπολοιπα χρονια της ζωης μου μαζί σου.
Καθαρά και ξάστερα..



Αυτό όμως συμβαίνει κυρίως σ' αυτό το διάστημα που ονομάζουμε "πένθος του γάμου". Κι αυτό το διάστημα είναι το πολύ μέχρι 6 μήνες μετά απ' το χωρισμό.

Εξάλλου είναι γνωστό ιατρικά, ότι αυτό το διάστημα χαρακτηρίζεται από κατάθλιψη και των δυο πρώην συντρόφων, ανεξάρτητα απ' το ποιος πήρε την πρωτοβουλία χωρισμού.

Μετά το εξάμηνο και όσο οι πρώην σύντροφοι συνηθίζουν τη νέα τους κατάσταση, σιγά-σιγά σβήνουν οι καταθλίψεις, οι εντάσεις, τα ερωτηματικά, τακτοποιούνται ένα σωρό πρακτικά θέματα και μπαίνουν όλα τα πράγματα σε μια νέα "ρουτίνα".

Γι' αυτό είπα στην κοπέλλα πως σ' αυτό το δύσκολο διάστημα είναι απαραίτητο να αποφύγει τους δικηγόρους.....

Μια συχνή ρήση μου είναι : "Τίποτα δεν είναι αδύνατον, αν το θέλουμε με όλη μας την ψυχή"

Σ' ευχαριστώ για τη συμμετοχή σου

Η Επιλεκτική
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

# 11 στις 4/7/2004
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Παράθεση:
Originally posted by EPILEKTIKH_panidonistria
Αυτό όμως συμβαίνει κυρίως σ' αυτό το διάστημα που ονομάζουμε "πένθος του γάμου". Κι αυτό το διάστημα είναι το πολύ μέχρι 6 μήνες μετά απ' το χωρισμό.

Εξάλλου είναι γνωστό ιατρικά, ότι αυτό το διάστημα χαρακτηρίζεται από κατάθλιψη και των δυο πρώην συντρόφων, ανεξάρτητα απ' το ποιος πήρε την πρωτοβουλία χωρισμού.

Μετά το εξάμηνο και όσο οι πρώην σύντροφοι συνηθίζουν τη νέα τους κατάσταση, σιγά-σιγά σβήνουν οι καταθλίψεις, οι εντάσεις, τα ερωτηματικά, τακτοποιούνται ένα σωρό πρακτικά θέματα και μπαίνουν όλα τα πράγματα σε μια νέα "ρουτίνα".

Γι' αυτό είπα στην κοπέλλα πως σ' αυτό το δύσκολο διάστημα είναι απαραίτητο να αποφύγει τους δικηγόρους.....

Η Επιλεκτική



Επιλεκτική.

Δεν ξέρω αν 6 μήνες είναι αρκετοί γιατί ξέρω μια φίλη μου που έχει φύγει μακριά από τον άντρα της σχεδόν 2 χρόνια τώρα και ακόμα δεν έχουν ξεκαθαρίσει πρακτικά θέματα. Άτυπα τουλάχιστο, συνεχίζει ο πατέρας να επισκέφτεται την εν διαστάση σύζυγό του για να βλέπει το παιδί τους και άτυπα πάλι συμφωνούν σε κάποια θέματα όπως το να πληρώνει ο πρώην σύζυγος κάποια έξοδα που αφορούν τη διατροφή και την εκπαίδευση του παιδιού. Σίγουρα όμως αυτές οι αποφάσεις δεν ήρθαν μέσα στους 6 μήνες που αναφέρεις αλλά το τελευταίο διάστημα. Σχεδόν 2 χρόνια μετά που η κοπέλα έφυγε από το σπίτι που έμενε με τον άντρα της.
Επίσης τεθηκε θέμα διαζυγίου από τον άντρα της πριν λίγους μήνες αλλά για κάποιον άγνωστο λόγο, τον οποίο δεν τον έχει καταλάβει η κοπέλα, από τότε δεν το ξανασυζήτησαν. Παρόλο που ο σύζυγός της είχε θέσει πρώτος θέμα διαζυγίου. Απ' ότι κατάλαβα αργότερα δεν συμφωνήσανε ποιος θα κρατάει το παιδί. Αλλά και πάλι εφόσον τόσο καιρό τώρα επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό, δηλαδή η επίσκεψη του πατέρα στο σπίτι που μένει η μητέρα με το παιδί κάθε δεύτερο Σ/Κ και αρκετές φορές η μητέρα επισκέφτεται την πρώην συζυγική της εστία. Εχει δηλαδή λυθεί και αυτό το θέμα άτυπα τουλάχιστο.
Δεν είμαι ο ειδικός αλλά θα ήθελα τη γνώμη σου σε αυτή τη συμπεριφορά που κρατάει ο εν διαστάσει σύζυγος της.

Ευχαριστώ

EPILEKTIKH_panidonistria

# 12 στις 5/7/2004
author
Γυναίκα / 68 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%

Ασυνήθιστα Σκεπτόμενε, ούτε κι εγώ είμαι ειδική...

Απλώς, προσπαθώ να παρατηρώ με το «τρίτο» μου το μάτι και ν' ακούω με το «τρίτο» μου τ' αυτί.

Τα συμπεράσματα μου δεν μπορούν να είναι ασφαλή... Ίσως μόνο να μπορώ να κάνω υποθέσεις, αρκούμενη σε όσα διαβάζω από σένα...

Το ότι οι συγκρούσεις κράτησαν πάνω από 6 μήνες μετά το χωρισμό, κατά τη γνώμη μου σημαίνει πως οι δυο πρώην σύντροφοι συντηρούσαν για πολύ καιρό το θυμό που είχε ο ένας για τον άλλον. Ας μην ξεχνάμε πως κάθε παιχνίδι των σχέσεων το παίζουν ΚΑΙ οι δυο, ανατροφοδοτώντας το. Ο θυμός, αν δεν καταφέρουμε να τον διαχειριστούμε και να τον μεταλλάξουμε σε κάτι άλλο (π.χ. συγνώμη για «το κακό που μας έκανε ο άλλος, ή ο εαυτός μας»), μας ακινητοποιεί και δεν μας αφήνει να δουλέψουμε μέσα μας θετικούς δρόμους επίλυσης προβλημάτων. Γιατί για να λυθούν προβλήματα είναι απαραίτητο να νιώθουμε καλά.

Το ότι κάποια στιγμή ο πρώην σύζυγος μίλησε για διαζύγιο, ίσως να σήμαινε πως βρήκε κάποια κυρία, με την οποία σκέφτηκε πως θα μπορούσε να ενώσει τη ζωή του. Άρα θα χρειαζόταν να είναι και τυπικά ελεύθερος από τον προηγούμενο γάμο του. Από την άλλη, το ότι σταμάτησε να ζητά το διαζύγιο, ίσως να σημαίνει πως διέλυσε αυτή τη σχέση που δημιούργησε και άρα δεν τον ενδιαφέρει το διαζευκτήριο.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, φαίνεται πως πια έφυγαν από το θυμό του πρώτου καιρού και μάλλον αισθάνονται πια καλά κι οι δυο τους, στη νέα τους ζωή, αφού τουλάχιστον δεν έχουν διενέξεις για τις αλληλοεπισκέψεις, για το παιδί. Νομίζω πως αν κάποιος από τους δυο θελήσει τώρα πια το διαζύγιο, δεν θα υπάρχουν τριβές. Εξάλλου, είμαι σίγουρη πια πως το πρώτο που θα σκεφτούν είναι το καλό του παιδιού τους κι έτσι δεν θα λειτουργήσουν εκδικητικά ο ένας για τον άλλον.

Σ' ευχαριστώ για τη συμμετοχή σου και για την προσοχή με την οποία διάβασες το θέμα.

Η Επιλεκτική

Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

# 13 στις 5/7/2004
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Παράθεση:
Originally posted by EPILEKTIKH_panidonistria
Το ότι κάποια στιγμή ο πρώην σύζυγος μίλησε για διαζύγιο, ίσως να σήμαινε πως βρήκε κάποια κυρία, με την οποία σκέφτηκε πως θα μπορούσε να ενώσει τη ζωή του. Άρα θα χρειαζόταν να είναι και τυπικά ελεύθερος από τον προηγούμενο γάμο του. Από την άλλη, το ότι σταμάτησε να ζητά το διαζύγιο, ίσως να σημαίνει πως διέλυσε αυτή τη σχέση που δημιούργησε και άρα δεν τον ενδιαφέρει το διαζευκτήριο.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, φαίνεται πως πια έφυγαν από το θυμό του πρώτου καιρού και μάλλον αισθάνονται πια καλά κι οι δυο τους, στη νέα τους ζωή, αφού τουλάχιστον δεν έχουν διενέξεις για τις αλληλοεπισκέψεις, για το παιδί. Νομίζω πως αν κάποιος από τους δυο θελήσει τώρα πια το διαζύγιο, δεν θα υπάρχουν τριβές. Εξάλλου, είμαι σίγουρη πια πως το πρώτο που θα σκεφτούν είναι το καλό του παιδιού τους κι έτσι δεν θα λειτουργήσουν εκδικητικά ο ένας για τον άλλον.



Δεν ξέρω πώς να το πω. Είναι η διαίσθηση που έχουν οι γυναίκες, είναι ο τρόπος που το έγραψα αλλά το να έχει βρει κάποια άλλη εκεί που είναι ο σύζυγος είναι πολύ πιθανόν. Μάλιστα σε τελευταία επίσκεψη της κοπέλας στο σπίτι που έμενε με τον άντρα της βρήκε στο μπάνιο γυναικεία μάσκαρα και 2 οδοντόβουρτσες (τη στιγμή που μόνο ο άντρας της μένει σε αυτό το σπίτι!!!) Νομίζω είναι οφθαλμοφανές το τι συμβαίνει πια.

Αυτό σημαίνει όμως ότι ο κύριος αυτός (αν μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε κύριο) μπορεί να είχε άλλη σχέση εδώ και πολύ καιρό και να την έχει ακόμα. Νομίζω την είχε πάντα και την έχει ακόμα. Δεν την άφησε για να σταματήσει να ζητάει διαζύγιο. Κάτι άλλο παίζεται και δεν μπορώ να το καταλάβω.

Φυγανε από το θυμό του πρώτου καιρού γιατί κι ο σύζυγος κάνει κάποιες παραχωρήσεις όσο αφορά το παιδί του (οικονομικές κυρίως). Αλλά οι διενέξεις συνεχίζουν να υφίστανται στις επισκέψεις. Δεν ξέρω αν είναι εντονότερες ή ηπιότερες. Αλλά από ότι καταλαβαίνω συνεχίζουν να τσακώνονται

# 14 στις 6/7/2004
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να χωρίσουμε φιλικά αν δεν το πάρουμε απόφαση οτι τελείωσε, έληξε, δεν έχει άλλο.
Το διαζύγιο είναι απλώς το τυπικό επιστέγασμα όλης αυτής της ιστορίας.

Το να ψάχνουμε τα ντουλαπάκια του άλλου ( γιατί είναι πια ένας άλλος και σίγουρα όχι ο δικός μας άλλος) μόνο κίνηση προς την σωστή κατεύθυνση δεν είναι. 2 χρόνια μετά.

# 15 στις 7/7/2004
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Διαβάζοντας με ενδιαφέρον τις απαντήσεις σας ,θέλω να κάνω και τα δικά μου σχόλια ,δηλώνοντας απ την αρχή ότι ειδική για τις ανθρώπινες σχέσεις δεν είμαι ,βιβλία αυτογνωσίας και ψυχολογίας δεν έχω διαβάσει και ούτε έχω ποτέ ασχοληθεί .

Να σκεφτείτε ότι παρασυρόμενη από τους επαίνους για το βιβλίο του Λ.Μπουσκάρα "Να ζεις ,ν αγαπάς κλπ.κλπ. "κάποτε το αγόρασα ,αλλά δεν κατόρθωσα να το διαβάσω γιατί απλούστατα δεν μου ήταν ελκυστικό.

Και αν μάλιστα ισχύει αυτό που διάβασα προ καιρού στις «Σχέσεις « ότι δηλαδή ο Μπουσκάλα αυτοκτόνησε ,μάλλον καλά έκανα .!!!

Αντίθετα βρίσκω πολύ καλή την Μ.Βαμβουνάκη ,ανθρώπινη και αληθινή.
Αν είχα το ταλέντο της συγγραφής θα είχα γράψει ένα βιβλίο παρόμοιο με την «Η μοναξιά είναι από χώμα « που με εκφράζει απόλυτα ,καθοτι είμαι ένα εσωστρεφές και μοναχικό άτομο .

Ασχετες οι παρατήρησεις μου και ίσως εκτός θέματος ,συγχωρείστε με .!!!

Επανέρχομαι . . .
Δύο πράγματα η πείρα μου και μόνο, στη μακριά διαδρομή της ζωής μου,μου εδίδαξε .

Το ένα είναι ότι η «θεωρία « είναι κάτι διαφορετικό από την «πράξη» ,και ότι η πράξη πρέπει να γίνεται θεωρία και όχι το αντίθετο .
Είδαμε θεωρίες που λογικά μας φάνηκαν τέλειες να κατεδαφίζονται σαν γίγαντες με πήλινα πόδια ,όταν δοκιμάστηκαν στην πράξη και αυτό γιατί μπαίνει πάντα ο απρόβλεπτος ανθρώπινος παράγοντας ,με τις δικές του βουλήσεις και προπάντων αδυναμίες και . . . . οι νόμοι και οι κοσμοθεωρίες τοτε καταλύονται και ας ήταν τόσο σωστές και ας υποσχόντουσαν ότι θ άλαζαν τον κόσμο!!!

Ετσι και στις ανθρώπινες σχέσεις δεν υπάρχουν νόμοι και θεωρίες που να τις διέπουν τέλεια ,εκτός βέβαια από ορισμένες βασικές και θεμελιώδεις αρχές .

Αυτό βέβαια δεν πρέπει να μας κάνει να παραιτούμαστε από κάθε προσπάθεια να τις βελτιώσουμε ,αλλά και ας μην είμαστε αιθεροβάμονες ότι τα ξέρουμε όλα και ούτε ουτοπιστές ότι θα αγγίξουμε το "τέλειο"!!
Απ την άλλη προσωπικά εγώ θα απέφευγα να δώσω συμβουλές για θέματα σχέσεων ,αν δεν είχα ακούσει και την άλλη πλευρά .
Και αυτό είναι το δεύτερο που η ζωή με δίδαξε και δεν το έχω διαβάσει πουθενά .
Ισως ,λέω ίσως ,αν είχα ακούσει και τον σύζυγο ,έδινα αυτουνού το δίκαιο ,ή ένα κομμάτι του δικαίου ή ίσως έλεγα και στον έναν και στον αλλον ότι και εσύ και εσύ δίκαιο έχεις !!!

Γιατί πιστεύω ,φίλοι μου, πως απόλυτα αντικειμενική αλήθεια δεν υπάρχει .Νάτος πάλι ο ακαταμάχητος ανθρώπινος παράγοντας ,η λυδία λίθος των ανθρωπίνων σχέσεων.!!!
Αλλιώς τα βλέπει ο ένας ,αλλιώς ο άλλος ,δύο δρόμοι παράλληλοι που θα συναντηθούν στο άπειρο . . . δηλαδή ποτέ .!!
Θέλεις ο εγωισμός ,θέλεις η υπεροψία ,το συναίσθημα ότι αδικούμαστε ,η αγάπη που χάθηκε στην καθημερινότητα ,η ελλειψη διαλόγου και κυρίως ελατώματα που βλέπουμε ΠΑΝΤΑ στον άλλο ,αλλά ΠΟΤΕ στον ευατό μας ,κάνουν κάποια στιγμή την συμβίωση αδύνατη .

Αν θα χωρίσουμε ομαλά και με μικρές απώλειες θα εξαρτηθεί και πάλι από τον χαρακτήρα του καθενός και τις ασφαλιστικές δικλείδες που τυχόν έχει .
Αν υπάρχουν παιδιά προέχει το συμφέρον των παιδιών απ όλες τις πλευρές .

Αυτά ήθελα να πω εγώ ,πιθανόν να κάνω λάθος ,δεν διεκδικώ τον ρόλο της Αλάνθαστης και τον τίτλο της Αλησμόνητης τον διεκδικώ μόνο στην Ζωγραφική μου .
Εκεί που τελείως μόνη ,αναπνέω ,ζω ,υπάρχω ,δημιουργώ .Εκεί είναι και η δική μου ασφαλιστική δικλείδα ,που ποτέ δεν με πρόδωσε και μ΄εκανε ισχυρή να αντέξω τους χωρισμούς και τα αλλα της ζωής χτυπήματα .

# 16 στις 8/7/2004
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Eπιλεκτική, σου παραθέτω μερικές τολμηρές ερωτησεις που αφορούν την κοπέλα με την οποία αλληλογραφούσες:

Πόσο καιρό υπάρχει το τρίτο πρόσωπο στη ζωή της συνδικτίας; Σε πόσο καιρό υπολογίζει η συνδικτία να ξεμπερδεύει ώστε να μπορεί να παρουσιάσει και το τρίτο πρόσωπο στους δικούς της; Αν τα πράγματα όμως δεν πάνε όπως τα σκέφτεται τότε το τρίτο πρόσωπο πόσο μπορεί να αντέξει αυτό το ρόλο; Αν την αγαπάει και νοιάζεται πραγματικά γι' αυτή τότε ο χρόνος δεν έχει τόση σημασία. Αλλά θα πρέπει να σκεφτεί και τη ζωή του τρίτου προσώπου, που ίσως θα περιμένει να φτιάξει τη ζωή του με αυτή και όταν δει ότι δεν διαφένεται μέλλον και ότι το ένα πρόβλημα έρχεται μετά το άλλο και δεν καταλήγουμε πουθενά αυτό ίσως να κουράσει τον άλλο.

Είναι έτοιμη να δεχθεί μια τέτοια κριτική και ίσως απόρριψη από τον άνθρωπο που αυτή τη στιγμή νιώθει σαν δικό της και θα τον ήθελε για σύντροφό της όπως μας περιγράφει (και με τα δυο χέρια στην καρδιά); Πώς θα αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση;

# 17 στις 8/7/2004
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Παράθεση:
Originally posted by moo693

Επειδή λοιπόν κι εγώ κάποτε ήμουν εκείνη που πήρε την απόφαση για ένα διαζύγιο, κι έκανε το πρώτο βήμα πρός αυτή την κατεύθυνση, ενώ δεν είχε έναν σύζυγο «χαρτοπαίχτη, μέθυσο και γυναικά», τα μόνα ελαττώματα που επιτρέπουν (σύμφωνα με την κοινή γνώμη) στη γυναίκα να πάρει μια τέτοια απόφαση.
Θέλω να πώ, ότι:
ΣΙΓΟΥΡΑ θα έχει να αντιμετωπίσει πόλεμο απο την πλευρά των γονιών της.
ΣΙΓΟΥΡΑ θα έχει να αντιμετωπίσει πόλεμο απο την πλευρά των πεθερικών της.
ΣΙΓΟΥΡΑ θα έχει να αντιμετωπίσει πόλεμο απο τα τριγύρω της αρσενικά -παρά την ύπαρξη του «τρίτου»- που θα την θεωρήσουν «εύκολη ζωντοχήρα». Η ηλικία της βοηθάει αρκετά. Αν μάλιστα είναι και λίγο εμφανίσιμη... θα πρέπει να ετοιμάσει τις ασπίδες της, αν θέλει να επιβιώσει απο αυτόν ειδικά τον πόλεμο.
ΣΙΓΟΥΡΑ θα έχει να αντιμετωπίσει την αντίδραση του συζύγου της και την προσπάθειά του να της πάρει τα παιδιά.
ΣΙΓΟΥΡΑ θα έχει να αντιμετωπίσει οικονομικό πρόβλημα. Ειδικά αφού δεν έχει δική της στέγη.



Μου έδωσες μια ιδέα moo. Να αλλάξω επάγγελμα και να φτιάχνω ταμπέλες
Όπως "Η Άπιστη", "Αυτή που θέλει να χωρίσει", "Έχει γκόμενο, γι' αυτό θέλει να χωρίσει", "Τι μητέρα είσαι εσύ;", "Δεν κάνει για οικογένεια", "Η χωρισμένη", "Η διαζευγμένη", "Η ψεύτρα", "Η υποκρίτρια", "Η ανικανοποίητη"
Και ό,τι άλλο θέλει ο πελάτης (μαμάδες, θείες κ.λ.π.). Ολα φυσικά γραμμένα με ρετσίνι για να μην βγαίνει ποτέ και με διακριτική τοποθέτηση πάνω στο κούτελο της κοπέλας που θέλουμε να ταμπελοποίησουμε. Επίσης δυνατότητα τοποθέτησης περισσοτέρων από μία ταμπελών

Ελπιζω να μην το παίρνεις στα σοβαρά. Πλάκα κάνω. Αλλά μου την έδωσε αυτή η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας. Με αυτό τον τρόπο οι ελεύθεροι άντρες δεν θα βρούνε ποτέ σωστές γυναίκες για να κάνουν μια καλή και υγιής σχέση. Τουλάχιστο όχι όσο ζούνε οι παλιές γενιές. Δηλαδή θα πρέπει να πεθάνουν όλοι πρώτα και μετά να βρούνε γυναίκα. Αλλά επειδή μέχρι τότε θα έχουνε γεράσει κι αυτοί θα έχουμε το φαινόμενο της γήρανσης του Ελληνικού πληθυσμού.
Να ποιος φταίει για τη γήρανση του πληθυσμού. Οι γονείς μας

Που και αυτό είναι επίσης ένα σοβαρό θέμα. Η δικιά μας γενιά, των 30 και κάτι, πολύ δεν θα έχουν την τύχη να κάνουν οικογένεια γιατί οι αντίστοιχη γενιά των γυναικών έχει επηρρεαστεί από τους γονείς μας να παντρευτούν γρήγορα και να κάνουν οικογένεια. Με αποτέλεσμα, να παντρεύονται όποιον καραγκιόζη τους φαίνεται ωραίος, να κάνουν παιδί και στη συνέχεια να αντιλαμβάνονται ότι έκαναν ένα τεράστιο λάθος και να προσπαθούν να χωρίσουν. Εκεί είναι που μπαίνουν και οι τρίτοι στη μέση και γι αυτό διαβάζουμε ότι στην Ελλάδα οι σχέσεις ελεύθερων με παντρεμένες είναι αυξημένες σε σχέση με παλιότερες εποχές.

Το συμπέρασμα είναι ότι τα παιδιά αυτά που γεννήθηκαν από τέτοιες οικογένειες θα έχουν ζήσει το διαζύγιο των γονιών τους και οι ίδιοι οι γονείς τους δεν θα τους πιέσουν να παντρευτούν για να "νοικοκυρευτούν". Κι αν ατυχύσουν στο γάμο τους θα τους συμπαρασταθούν γιατί θα καταλαβαίνουν καλύτερα.

Δυστυχώς για τη γενιά των 30 και είμαστε οι άτυχοι Εμείς γεννηθήκαμε σε λάθος εποχή. Είμαστε μια γενιά που δεν θα κάνει οικογένεια ή θα ζούμε με τα παιδιά κάποιας άλλης ή κάποιου άλλου. Σε μια χώρα όπου επικρατεί ο παραλογισμός όπου ο άλλος προσπαθεί με νύχια και με δόντια να περάσει το δικό του τρόπο ζωής επειδή έτσι έζησε αυτός πριν από 50 χρόνια. Και δυστυχώς το καταφέρνει πολλές φορές.

Μου κάνει εντύπωση όμως, και οφείλω να το πω αυτό, ΠΩΣ η συγχωρεμένη η γιαγιά μου στα Τρίκαλα, πριν κανά δεκαριά χρόνια είχε καταλάβει ότι οι σημερινές γυναίκες δεν είναι όπως οι παλιότερες που καθόταν με τον άντρα τους ό,τι και να γίνει αλλά θα σηκωθούν να φύγουν με το παραμικρό!

Και σήμερα, στις μεγάλες πόλεις (στις πηγές του αστικού πληθυσμού, στις πηγές των πολλών ερεθισμάτων και ευκαιριών) αντιμετωπίζουμε νοοτροπίες απαιρχαιωμένες, νοοτροπίες δυνοσαύρων.

Εξηγήστε μου λοιπόν, μαζί με όλα τα άλλα που ρωτώ, πώς μια γριά γυναίκα που ζούσε σε μια επαρχιακή πόλη , που δεν είχε τα ερεθίσματα που μπορεί να έχει κάποιος που ζει σε μια μεγάλη πόλη, είχε τη διάυγεια του πνεύματος να καταλάβει πού πάνε τα πράγματα πριν από τουλάχιστο 10 χρόνια και στα μεγάλα αστικά κέντρα επικρατεί ο παραλογισμός και το κώλυμα σε απαιρχεωμένες νοοτροπίες;

EPILEKTIKH_panidonistria

# 18 στις 11/7/2004
author
Γυναίκα / 68 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%

Φίλε αχαιέ

Παράθεση:
Originally posted by Aheos37
Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να χωρίσουμε φιλικά αν δεν το πάρουμε απόφαση οτι τελείωσε, έληξε, δεν έχει άλλο.
Το διαζύγιο είναι απλώς το τυπικό επιστέγασμα όλης αυτής της ιστορίας.

Το να ψάχνουμε τα ντουλαπάκια του άλλου ( γιατί είναι πια ένας άλλος και σίγουρα όχι ο δικός μας άλλος) μόνο κίνηση προς την σωστή κατεύθυνση δεν είναι. 2 χρόνια μετά.



Έχεις απόλυτο δίκιο! Συχνά η παράταση του θυμού δείχνει άλλες, ασυνείδητες, σκοπιμότητες ή ακόμα κι αδυναμία να πάρει κάποιος αποφάσεις για τον εαυτό του, χωρίς να στηρίζεται στον άλλον... Είναι δύσκολο να δημιουργήσει κάποιος δική του "ιστορία", αν έχει μάθει να εξαρτάται... Και το ότι δεν παίρνει εύκολα απόφαση ότι χώρισε, δείχνει εξάρτηση...

Σ' ευχαριστώ για την ευθύβολη συμμετοχή σου!

Η Επιλεκτική
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

EPILEKTIKH_panidonistria

# 19 στις 11/7/2004
author
Γυναίκα / 68 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%

Φίλε Ασυνήθιστα Σκεπτόμενε,

...Παραθέτω εδώ τις απαντήσεις που μου έστειλε στη θυρίδα μου η συνδίκτυα αλληλογράφος μου, χωρίς δικά μου σχόλια... Εξάλλου, φάνηκε, νομίζω, απ' τις μέχρι τώρα απαντήσεις μου, πως θεωρώ τη συγκεκριμένη θέση της γυναίκας εξαιρετικά δύσκολη, διότι είναι βέβαιο πως την αποσυντονίζει απ' τη ριζική λύση του προβλήματός της, η ύπαρξη τρίτου προσώπου.... Μπερδεύεται συναισθηματικά, όσο κι αν δεν μπορεί να το παραδεχτεί...

Οι ερωτήσεις σου και οι απαντήσεις της, μέσα σε αστερίσκους :

Πόσο καιρό υπάρχει το τρίτο πρόσωπο στη ζωή της συνδίκτυας;

*** Το τρίτο πρόσωπο (αν και δεν μ αρέσει αυτός ο χαρακτηρισμός) υπάρχει εδώ και 3 χρόνια. ***
Σε πόσο καιρό υπολογίζει η συνδίκτυα να ξεμπερδεύει ώστε να μπορεί να παρουσιάσει και το τρίτο πρόσωπο στους δικούς της;

***Δεν τίθεται θέμα προγραμματισμού ξεμπερδέματος.
Δεν μπορούμε ότι σε πέντε μήνες από τώρα θα έχουν ξεμπερδέψει τα πράγματα. Και όλα να ξεκαθαρίσουν το ''τρίτο πρόσωπο'' δεν θα παρουσιαστεί άμεσα στους δικούς μου, πλην των παιδιών μου και αυτό θα γίνει με πολύ προσεκτικό τρόπο.
Άλλωστε δεν με ενδιαφέρει η γνώμη των λοιπών συγγενών. Και δεν τους αφορά.*****

Αν τα πράγματα όμως δεν πάνε όπως τα σκέφτεται τότε το τρίτο πρόσωπο πόσο μπορεί να αντέξει αυτό το ρόλο; Αν την αγαπάει και νοιάζεται πραγματικά γι' αυτή τότε ο χρόνος δεν έχει τόση σημασία.

**** Ο φίλος συνδίκτυος το έθεσε πολύ καλά. Είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Νοιάζεται πραγματικά για μένα και δεν έχει σημασία ο χρόνος γι αυτόν. Το έχω σκεφτεί πόσο μπορεί να αντέξει και το έχουμε συζητήσει. Οπότε κι αυτό το θέμα έχει ξεκαθαρίσει.****

Αλλά θα πρέπει να σκεφτεί και τη ζωή του τρίτου προσώπου, που ίσως θα περιμένει να φτιάξει τη ζωή του με αυτή και όταν δει ότι δεν διαφαίνεται μέλλον και ότι το ένα πρόβλημα έρχεται μετά το άλλο και δεν καταλήγουμε πουθενά αυτό ίσως να κουράσει τον άλλο.
Είναι έτοιμη να δεχθεί μια τέτοια κριτική και ίσως απόρριψη από τον άνθρωπο που αυτή τη στιγμή νιώθει σαν δικό της και θα τον ήθελε για σύντροφό της όπως μας περιγράφει (και με τα δυο χέρια στην καρδιά); Πώς θα αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση;

****Κι αυτό το θέμα το έχω σκεφτεί άπειρες φορές και με έχει βασανίσει άλλες τόσες ,δημιουργώντας μου και κάποιες φορές τύψεις. Γιατί κι ο άνθρωπος αυτός είναι ένα άτομο που του αρέσει η οικογένεια και θέλει να φτιάξει τη ζωή του.
Και ξέρω πάρα πολύ καλά πως θέλει πολύ ένα παιδί. Κι εγώ του στερώ κάποια πράγματα ή τον καθυστερώ. Του έχω ζητήσει ότι αν θέλει μπορεί να με αφήσει και να φτιάξει τη ζωή του. Να βρει κάποια κοπέλα που να μπορεί να του τα δώσει όλα αυτά. Το καταλαβαίνω απόλυτα, όσο δύσκολο και σκληρό είναι για μένα.
Αυτό το θέμα το έχουμε ξεκαθαρίσει. Θα είμαστε μαζί όπως κι αν είμαστε.
Κι όταν ένας άνθρωπος σου λέει πως αυτό που νοιώθει μαζί σου δεν συγκρίνεται ούτε με την απόκτηση ενός παιδιού, κι ότι αγαπάει τα παιδιά σου γιατί είναι δικό σου κομμάτι, ίσως και πιο πολύ από ότι τα αγαπάς εσύ, τότε δεν νομίζω πως τίθεται θέμα απόρριψης από αυτόν τον άνθρωπο.****

Αυτές είναι οι απαντήσεις μου στα ερωτήματα του συνδίκτυου unusuall_thinking.
--------------------
Για την αντιγραφή

Η Επιλεκτική
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

# 20 στις 12/7/2004
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Παράθεση:
Originally posted by EPILEKTIKH_panidonistria

Παράθεση:
Originally posted by Aheos37
Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να χωρίσουμε φιλικά αν δεν το πάρουμε απόφαση οτι τελείωσε, έληξε, δεν έχει άλλο.
Το διαζύγιο είναι απλώς το τυπικό επιστέγασμα όλης αυτής της ιστορίας.

Το να ψάχνουμε τα ντουλαπάκια του άλλου ( γιατί είναι πια ένας άλλος και σίγουρα όχι ο δικός μας άλλος) μόνο κίνηση προς την σωστή κατεύθυνση δεν είναι. 2 χρόνια μετά.



Έχεις απόλυτο δίκιο! Συχνά η παράταση του θυμού δείχνει άλλες, ασυνείδητες, σκοπιμότητες ή ακόμα κι αδυναμία να πάρει κάποιος αποφάσεις για τον εαυτό του, χωρίς να στηρίζεται στον άλλον... Είναι δύσκολο να δημιουργήσει κάποιος δική του "ιστορία", αν έχει μάθει να εξαρτάται... Και το ότι δεν παίρνει εύκολα απόφαση ότι χώρισε, δείχνει εξάρτηση...

Σ' ευχαριστώ για την ευθύβολη συμμετοχή σου!

Η Επιλεκτική



Το παρεξηγήσατε λιγάκι το θέμα. Δεν είπα ότι πήγε και έψαχε τα ντουλαπάκια για να βρει αποδείξεις ότι τα έχει με κάποια άλλη. Απλά σε μια επίσκεψή της στο σπίτι που έμενε πριν 2 χρόνια με τον άντρα της. Επισκέψη για να δει το παιδί τον πατέρα του, έτυχε να πάει στο μπάνιο (να κάνει ένα μπάνιο, να χτενιστεί και ό,τι τέλος πάντων κάνει μια γυναίκα στο μπάνιο) και έτυχε και βρήκε τη μάσκαρα. Αυτό είναι. Δεν σκάλισε τίποτα, ούτε την ενδιαφέρει τόσο τη κάνει ο άλλος εκεί που είναι.
Επιλέξτε σελίδα: (1-2)
Σελίδες 12
Δεν μπορείτε να απαντήσετε