Ο εύκολος τρόπος να κάνετε νέες γνωριμίες και σχέσεις!
Με περισσότερα από 535.000 μέλη,
το Sxeseis.gr είναι το μεγαλύτερο ελληνικό site γνωριμιών.
Το Sxeseis.gr συνδυάζει με μοναδικό τρόπο λειτουργίες κοινωνικής δικτύωσης ,σελίδας γνωριμιών, forums και chat rooms δίνοντας στα μέλη του περισσότερες δυνατότητες και ευκαιρίες επικοινωνίας και γνωριμίας, από οποιοδήποτε άλλο μέσο.
Μάθετε περισσότερα για το Sxeseis.gr
Είμαι :
Ενδιαφέρομαι για :
Ημ. Γεννήσης μου :
Κατοικώ :
Νομός :
Περιοχή :
Ουπς! Ξεχάσατε να συμπληρώσετε κάποιες πληροφορίες!
Ουπς! Η ημερομηνία γέννησης δεν είναι σωστή!
Εγγραφή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε

Γράμμα στο γιο μου

Σελίδα : 1

EPILEKTIKH_panidonistria

# 1 στις 15/7/2004
author
Γυναίκα / 67 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%

Γράμμα στο γιο μου

26.6.2001

Αγαπημένε μου (όνομα)

Προσπαθώντας να επικοινωνήσω μαζί σου γιε μου, σκέφτηκα να σου γράψω κάποιες σκέψεις και κάποια συναισθήματά μου.

Ξεκινώντας, για μια ακόμα φορά θα σου πω πόσο βαθιά και μοναδικά σ' αγαπώ και πόσο νοιάζομαι για σένα.

Πολλές φορές αισθάνομαι εγκλωβισμένη ανάμεσα στο παλιό, που μέχρι πρόσφατα ταλάνιζε τη ζωή μου, και στο νέο, που τώρα μαθαίνω. Ψάχνω τους δρόμους και τους τρόπους που αυτό το νέο, θα γίνει αναπόσπαστο κομμάτι μου, έτσι που η αγάπη μου να βγαίνει αβίαστη και χωρίς καταπίεση. Φοβάμαι ότι δεν το πετυχαίνω συχνά κι αυτό μου δημιουργεί θλίψη, διότι αντιλαμβάνομαι ότι συχνά πετυχαίνω ακριβώς το αντίθετο απ' αυτό που μέσα απ' την ψυχή μου θέλω. Σου ζητώ λοιπόν, να με βοηθήσεις, γιατί με τρομάζει το χάσμα που έχει αρχίσει να γένεται ανάμεσά μας...

Ταυτόχρονα, έχω απόλυτη επίγνωση πως οι ραγδαίες αλλαγές που συμβαίνουν στο σώμα σου, μπερδεύουν τα συναισθήματά σου τόσο, που συχνά δεν ελέγχεις εσύ ο ίδιος τη συμπεριφορά και τις διαθέσεις σου. Εκεί που είσαι χαρούμενος και δημιουργικός, ξαφνικά αισθάνεσαι να κυριαρχείσαι από τεμπελιά ή από ανία... Εκεί που αισθάνεσαι τρυφερός και συμπονετικός, ξαφνικά κυριαρχείσαι από κυνισμό και τάση επίθεσης... Όλα αυτά τα γνωρίζω από πρώτο χέρι, μια που τα πέρασα (ίσως και χειρότερα, λόγω των οικογενειακών προβλημάτων) κι εγώ... Αποδέχομαι ότι είναι σοβαρά και δεν τα περιγελώ, γιατί είναι στη φύση των εφήβων, αλλά και όχι μόνον! Ένα ας πούμε κόλπο, για να πάμε παρακάτω την επικοινωνία μας, θα ήταν να μου λες : «Μαμά, τώρα νιώθω παράξενα ή ... ή... και δεν έχω καμιά διάθεση ούτε να κουβεντιάσω μαζί σου, αλλά ούτε και να τσακωθούμε». Να είσαι βέβαιος ότι θα το σεβαστώ και δεν θα σ' ενοχλήσω! Θα περιμένω πότε εσύ θα δώσεις το έναυσμα για μια νέα κουβέντα ή γι' απάντηση σε κάτι που σε ρώτησα...

Το ότι θέλω όμως σχέσεις ισοτιμίας, δεν σημαίνει ότι είμαστε ίσοι, τουλάχιστον μέχρι ν ανοίξεις φτερά και να κάνεις τη δική σου ζωή. Μέχρι τότε, θα είμαι η μαμά σου που νοιάζεται για το καλύτερό σου και φροντίζει γι' αυτό, όπου και όπως μπορεί. Κι εσύ θα είσαι το παιδί μου, που ακόμα έχει την ανάγκη μου. Δεν αναζητώ τα εύσημα της τέλειας μάνας, διότι κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος και φυσικά ούτε κι εγώ. Παραδέχομαι ότι μεγαλώνω και αγωνιώ, ίσως παραπάνω απ' όσο θα έπρεπε, για την επαγγελματική σου αποκατάσταση. Θες γιατί δεν ευτύχησα να έχω μια εργασία που να μου αρέσει; Θες γιατί δεν φρόντισα όταν έπρεπε να αποκτήσω τα κατάλληλα εφόδια; Θες γιατί έτσι τα έφερε η ζωή; Το σίγουρο είναι πως αυτό μου στοίχισε τη σημερινή οικονομική μου ανέχεια, αλλά και την απέραντα πικρή αίσθηση της αποτυχίας. Όπως καταλαβαίνεις, είναι ό,τι θ' απευχόμουν για το παιδί μου...

[[[..........Εδώ παρεμβάλλονται δυο μεγάλες παράγραφοι με προσωπικά δεδομένα και συναισθηματική και λογική αιτιολόγησή τους, έτσι ώστε να καταλάβει ο 15,5 χρόνων γιος μου τους φόβους και τις αγωνίες μου............]]]

Ξέρω πως όσο μεγαλώνεις, τόσο λιγότερη άμεση βοήθεια χρειάζεσαι από μένα. Ξέρω ότι με θέλεις περισσότερο ως συμπαραστάτη σου και καθόλου ως αφέντη. Κι εγώ αισθάνομαι ότι ωριμάζεις κι αυτό με γεμίζει χαρά και με αποζημιώνει για τους κόπους που χρειάστηκαν για να φτάσουμε μέχρι εδώ.

Όμως, συχνά νιώθω πως με προκαλείς, θέλοντας ίσως να διαπιστώσεις αν πράγματι έχω αλλάξει ή θέλοντας να δοκιμάζεις τα όριά μου και τις αντοχές μου. Το δικό μου συναίσθημα τότε δεν είναι ο θυμός (που δυστυχώς εσύ βιώνεις), αλλά η απόγνωση, η αμηχανία, το ερωτηματικό : «Γιατί δοκιμάζει τα όριά μου; Τι θέλει να μου πει πίσω απ' αυτό που μου δείχνει;» Τότε κατακρίνω τον εαυτό μου και γεμίζω ενοχές. Διότι αισθάνομαι πως για να μου φέρεσαι έτσι, εγώ δεν σου δίνω εύκολα το θάρρος για να μου πεις αυτό που θες, με άμεσο τρόπο κι όχι με έμμεσο. Κι αυτό με εξουθενώνει... Δεν το αντέχω... Με πονά!!! Κι ενώ πονώ, δεν ξέρω τι με πιάνει κι εκείνο που δείχνω δεν είναι ο πόνος (λες και φοβάμαι να φανώ αδύναμη στα μάτια σου), αλλά ο θυμός... Ε, λοιπόν εδώ ακριβώς ζητώ τη βοήθειά σου! Σε παρακαλώ να μου λες με πιο άμεσο τρόπο αυτό που θέλεις να μου πεις κι όταν από μένα βλέπεις θυμό, να μου λες «Γιατί θυμώνεις; Τι θέλεις να μου πεις πίσω απ αυτόν το θυμό;»

Θα την κάνουμε μαζί αυτήν την «άσκηση»;;; Το θέλω τόσο πολύ..... Μας αξίζει να ζούμε καλύτερα και δημιουργικότερα μέσα σ' αυτό το σπίτι!! Αν κι εσύ το πιστεύεις όσο κι εγώ,

Αγκάλιασέ με

γιατί

καρδούλα μου Σ' αγαπώ!!!!!!!!

Έδωσα το παραπάνω γράμμα στο παιδί μου, την επομένη ενός μεγάλου καυγά μεταξύ μας. Άρχισε να το διαβάζει περιπαιχτικά κι ειρωνικά. Καθώς προχωρούσε στην ανάγνωση, σιγά-σιγά το πρόσωπό του σοβάρευε. Το πηγούνι του άρχισε να τρεμοπαίζει κι όταν έφτασε στο τέλος, χίμηξε στην αγκαλιά μου με λυγμούς........

Αυτό ήταν! Από τότε, η σχέση μας έφτιαξε τόσο πολύ, που σχεδόν μηδενίστηκαν οι μεταξύ μας τριβές, διότι είχαμε βρει τους κώδικες επικοινωνίας που μας επέτρεπαν να κουβεντιάζουμε ήρεμα κι απλά.

Μετά από κάποιους μήνες, όταν άρχισε να βγαίνει και να ξενυχτά με φίλους και φίλες, δεν είχα καμιά ανησυχία, διότι από μόνος του φρόντιζε να με πληροφορεί για πολλά πράγματα κι ήξερα πια πως μπορούσα να του έχω εμπιστοσύνη σε κάθε περίπτωση.

Σήμερα, τρία χρόνια μετά, σπουδάζει σε άλλη πόλη, συντηρεί το σπίτι του και μαγειρεύει.
Εσείς έχετε βρεθεί στη θέση να χρειάζεται να διαχειριστείτε κρίσεις με τα παιδιά σας; Τα καταφέρατε;;; Πώς τα καταφέρατε;;;;

Ως παιδιά (ακόμα κι ενήλικες, παιδιά είμαστε πάντα για τους γονείς μας) πώς καταφέρατε να διαχειριστείτε τις κρίσεις με τους γονείς σας;;

Πόσο καιρό σας πήραν αυτά;;; Πώς νιώσατε όταν τα καταφέρατε;;

Η Επιλεκτική

Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

# 2 στις 16/7/2004
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Δεν αντιμετώπισα ποτέ ιδιαίτερο πρόβλημα

Ίσως επειδή ακολουθούσα τις συμβουλές της αδερφής μου που σπούδασε παιδαγωγός και γνώριζε από παιδική και εφηβική ψυχολογία, αλλά και το ένστικτό μου, ποτέ δεν έφτασα στα άκρα με το γιό μου.
Η εφηβεία του πέρασε χωρίς καν να το καταλάβω. Από μικρό του συμπεριφερόμουνα σαν να ήταν ενήλικος και συζητούσα μαζι του ακόμα και τα οικονομικά και τα επαγγελματικά μου θέματα. Δεν ήμουν η μαμά προστάτης και ξερόλα και δεν ανακατευόμουν στις επιλογές του παρά μόνο όταν υπήρχε άμεσος και σοβαρός κίνδυνος .
Απλά σε ώρες κρίσης συγκρατιόμουν και υποχωρούσα πρώτη. Δεν προσπαθούσα να του επιβληθώ όταν έβλεπα αντίδραση μη ελεγχόμενη. Τον άφηνα να του περάσουν τα νεύρα και μετά μιλούσαμε ήρεμα σαν να μην είχε γίνει τίποτε. Μερικές φορές του κρατούσα μούτρα οπότε μου μιλούσε εκείνος πρώτος για άσχετα με τον καβγά θέματα ή μου πέταγε κάποια έξυπνη ατάκα του και με πιάνανε τα γέλια.
Με τους δικούς μου ελάχιστες φορές ήρθα σε αντιπαράθεση. 3-4 σε όλη μου τη ζωή. Συνήθως όταν θύμωνα δεν τους μιλούσα για αρκετές μέρες, κάποτε και για μήνες. Μέχρι που ξεχνιότανε το γεγονός ή συνέβαινε κάτι πιο σοβαρό που επεσκίαζε τον αρχικό καβγά και τα ξεχνούσα όλα.

# 3 στις 16/7/2004
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Επιλεκτική.......ειλικρινά με συγκίνησες....

Σκέφτομαι αν οι γονείς μου, έστω μία φορά το ελάχιστο, είχαν κάνει αυτή την κίνηση στις τόσες κρίσεις .....μία μόνο....όχι παραπάνω......

........θα ήμουν σίγουρα ένα πολύ ευτυχισμένο παιδί........

Δεν ξέρω τι θα κάνω με τα δικά μου παιδιά, ή πως θα είμαι.....
Σίγουρα και η ευχή μου θα είναι να περάσουμε όσο το δυνατόν τα δύσκολα ενωμένες....

Μα αν κάποια στιγμή χρειαστεί, να μην πάψω να είμαι η ΜΑΝΑ που δεν θα σταματήσει ποτέ τον αγώνα να βρίσκω τρόπους να χτυπάω την πόρτα της άμυνάς τους ......ακόμα κι αν είναι ορθωμένη απέναντί μου.....
Η αλήθεια είναι πως είμαι αυστηρή, παρά το γεγονός ότι δεν ήρθαν όλα δεξιά από την αρχή....

Ήδη όμως γράφω στην κάθε μια ξεχωριστά ένα ημερολόγιο....κάτι σαν ένα γράμμα δίχως τέλος για την ώρα......αν και προσπαθώ όλα μου τα συναισθήματα να τους τα προφέρω, κι ας με κοιτάνε καμία φορά παράξενα......

klock

# 4 στις 18/7/2004
author
Γυναίκα / 58 / Παντρεμένη
Ν. Λάρισας / Λάρισα
Θέματα: 0
Απαντήσεις: 46
'Aρεσαν+: 0%

Γραμμα στον τριτο μου γιο

Αγαπημένε μου.Είσαι ο τριτος μου γιος.Το σφουγγαράκι μου όμως λέει και ο σοφός Ελληνικός λαός.Εγω δεν σε βλέπω όμως έτσι.Δεν ήταν ο λόγος αυτός που ήθελα να σε φέρω στη ζωή.Είσαι το επισφράγισμα ενός μεγάλου έρωτα.Ενός έρωτα που διακόπηκε για κάποιους λόγους και συνεχίστηκε μετα απο ένα νεκρό διάστημα για μένα.
Ησουν και είσαι αυτό το παιδί που ήθελα στα 20 μου χρόνια και ήρθες στα 27 μου.Κάλλιο αργα παρά ποτέ όμως.
Να φανταστείς οτι θυμάμαι και την στιγμή που σε συνέλαβα.Το ένιωσα και ένιωσα πολύ ευτυχισμένη.
Ηθελα να είσαι κορίτσι.Και μάλιστα όταν ο γιατρός σε είδε στον υπέρηχο και μου είπε το φύλο σου έκλαιγα για μία εβδομάδα.
Το πόσο κινδυνέψαμε και το πόσο επικίνδυνη ήταν αυτή η εγκυμοσύνη και για τους δύο μας το έμαθα απο τον γιατρό όταν ξύπνησα απο την νάρκωση της καισαρικής.
Οι πρώτοι σου μήνες δεν ήταν εύκολοι για μένα.Ησουν ένα ανήσυχο μωρό που δέν κοιμόταν εύκολα κι αυτό μ΄εκανε νευρική.Μπορεί να ζήλευα και λίγο που όλη η προσοχή των άλλων έπεσε πάνω σου.
Σ΄αποχωρήστηκα γρήγορα.Ολοι θεωρούσαν οτι θα ήταν καλύτερα να μεγαλώσεις στο χωριό με τους παπούδες. Θα είχες περισσότερη φροντίδα μιάς και εγώ δουλευα.
Λυπάμαι πολύ γιαυτό και θυμώνω με τον εαυτό μου που δεν σε διεκδίκησα με περισσότερη δύναμη και αυτό δεν το συγχωρώ στον εαυτό μου.
Δεν ξέρω πως εσύ βλέπεις την σχέση μας.Θέλω να σε ρωτήσω αλλα φοβάμαι την απάντηση. Θέλω να σε ρωτήσω '' πως με βλέπεις'' ''Ειμαι καλή μάνα'' ''σου συμπαραστέκομαι σύμφωνα με τις ανάγκες και τα θέλω σου'' ?
Αν εχω κάνει λάθη μαζί σου θέλω να συγχωρέσεις. Προσπάθησα και προσπαθώ και θα προσπαθώ πάντα.Μπορει να με αμφισβητείς αλλα ποτέ μην αμφισβητήσεις την αγάπη μου για σένα .ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΗ.
Μεγαλώνεις και μέσα απο αυτό το μεγάλωμα βλέπω την κορμοστασιά του πατέρα σου,το αγέρωχο ύφος και βλέμμα του,το πείσμα ,την απολυτότητα,το χαμόγελο,την βραχνή φωνή του.
Βλέπω τις ευαισθησίες μου το παράπονο το εύκολο κλάμα μου.
Θαυμάζω την κοφτερή σου γλώσσα αλλά με προβληματίζουν και οι ευαισθησίες σου.
Και κάτι ακόμη.Μην φοβάσαι οτι όταν μεγαλώσω κάποια στιγμή θα φύγω απο κοντά σου και θα μείνεις μόνος σου,όπως μου είπες σε μια συζήτηση που είχαμε.
Εγώ θα είμαι μέσα σου,μέσα στον χαρακτήρα σου,μέσα στην καρδιά σου,μέσα στο μυαλό σου. Και θα είμαι κάπου εκεί ψηλά και θα καμαρώνω για σένα
Υ.Γ Χθες βραδυ μου έστειλες ένα μνμ που μ΄εκανε να κλάψω πολύ.
'' Σ ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ ΡΕ ΘΗΡΙΟ. ΤΑ ΛΕΜΕ ΟΤΑΝ ΕΡΘΩ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ.
Σ ευχαριστώ καρδιά μου.

# 5 στις 19/7/2004
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Α ρε μαναδες κυριακατικα με κανατε να κλαψω...

EPILEKTIKH_panidonistria

# 6 στις 20/7/2004
author
Γυναίκα / 67 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%
Ζουμερή μου, ήσουν πολύ τυχερή!!!

Πόσο σημαντικό πράγμα είναι να έχεις τη βοήθεια ειδικού.... Να σε απαλύνει απ' τα τόσο βαριά ερωτηματικά.... Να σε καθοδηγεί ήρεμα, έτσι ώστε να μη νιώσεις αυτούς τους κλυδωνισμούς της εφηβείας....

Μέχρι να δώσω αυτό το γράμμα, αισθανόμουν να περπατώ ακροβατώντας σε τεντωμένο σχοινί....... Μετά όμως, λες κι άνοιξε μια κουρτίνα, όλα άλλαξαν..... Ήταν τόσο υπέροχη αυτή η αλλαγή, που συχνά τσιμπιόμουν (για να δω πως είναι αλήθεια) και χαμογελούσα......

Ήμουν πια σίγουρη........

Η Επιλεκτική
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

EPILEKTIKH_panidonistria

# 7 στις 20/7/2004
author
Γυναίκα / 67 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%
Ναταλία μου,

Ποτέ δεν είναι αργά, για το πρώτο βήμα!!!!!!

Κι αν δεν το έκαναν οι γονείς σου, κάνε το εσύ για κείνους!!! Θα νιώσεις τόσο όμορφα..... Θα έχει τόσο ευεργετικό αποτέλεσμα, που θ' αναρωτιέσαι γιατί δεν το είχες σκεφτεί νωρίτερα!

Ο "χρυσός κανόνας" είναι να μιλάμε για μας, για τα δικά μας συναισθήματα, για τις δικές μας τις σκέψεις..... Αυτό είναι το κανάλι που θα βοηθήσει στην πραγματική επικοινωνία. Όχι η στερεότυπη επανάληψη αυτών που ΔΕΝ έκαναν οι γονείς μας για μας, αλλά πώς νιώθουμε εμείς.

Μόνο στα 46 μου χρόνια κατάφερα να φτιάξω σχέση με τη μάνα μου!!! Κι ήρθε η στιγμή που την είδα βουρκωμένη να σηκώνει ικετευτικά τα χέρια και να λέει : "Τόσα ήξερα, τόσα έκανα"......... Κι αυτό για μένα ήταν σαν να μου ζητούσε συγνώμη....... Την αγκάλιασα ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 30 ΧΡΟΝΙΑ και μείναμε έτσι αγκαλιασμένες κοντά μισή ώρα, ψυθιρίζοντας η μια στην άλλη λόγια που δεν είχαμε πει ΠΟΤΕ...... Λόγια που χαράχτηκαν βαθιά μέσα μου.....

Λίγο πριν, είχα τολμήσει να το κάνω πράξη με το γιο μου κι όταν είδα τα θεαματικά αποτελέσματα, επεδίωξα να κερδίσω και το χαμένο χρόνο με τη μαμά μου.....

Είμαι περήφανη που τόλμησα!!!!

Η Επιλεκτική
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

EPILEKTIKH_panidonistria

# 8 στις 20/7/2004
author
Γυναίκα / 67 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%
Καλή μου Ρολογούλα!

Και για σένα δεν είναι ποτέ αργά!

Να ξαναπάρεις το γιόκα σου και να τον έχεις κοντά σου, να μη νιώθει αποκομμένο το παιδάκι......

Μη θυμώνεις με τον εαυτό σου..... Τόσα σου έμαθαν, τόσα έκανες....... Τώρα όμως που ξέρεις, είσαι σε θέση να φτιάξεις έτσι τη ζωή σου, που να είναι κοντά σου το αγγελούδι σου........

Αν το τολμήσεις, θα δεις πως δεν θα χρειαστούν πολλές "θυσίες", μια που τα πάντα μαζί του θα σ' αποζημιώνουν.....

Τώρα, δεν έχει ανάγκη τίποτ' άλλο, παρά την αγκαλιά σου!!! Το ΤΩΡΑ μετρά για κείνο...... Τρέξε γρήγορα να τ' αγκαλιάσεις και να του πεις πόσο σου έλειψε τόσο καιρό....... Εσένα έχει ανάγκη, όχι τους παπούδες.....

Καλώς όρισες ΜΑΝΑ στη συνειδητοποίηση!!

Η Επιλεκτική
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

# 9 στις 24/7/2004
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Τα παιδιά μου, είναι ο ουσιαστικότερος λόγος που ζω...ακόμη.
Τα παιδιά όλου του κόσμου, είναι παιδιά όλων μας.
Τα παιδιά θέλουν γερές και στοργικές φτερούγες για να προστατευτούν..,
θέλουν γονιούς που εκφράζουν το συναίσθημά τους...,
θέλουν (χώρο) και (ελευθερία) βούλησης για να αναπνέουν....
Τα παιδιά είναι ευλογία! Ας το θυμούνται αυτό.., πριν σηκώσουν το χέρι τους οι ( καλοί ) γονείς...,
πριν τα στρέψουμε να κάνουν αυτό που δε κάναμε εμείς...,
πριν τους περιορίσουμε τις πρωτοβουλίες και την ελευθερία της γνώμης τους...,
πριν τα ξεχάσουμε...επειδή τάχα δουλέυουμε πολύ...,
πριν τα νταντέψουμε υπερβολικά και τα κάνουμε άβουλα όντα...,
πριν τους ορίσουμε κανονισμούς χωρίς οι ίδιοι να τους κάνουμε πράξη...
Έλαβα κι εγώ κάποτε, κάποιο γράμμα από τη δική μου μάνα. Της έγραψα κι εγώ το δικό μου.
Τώρα που έγινα γονιός, τώρα που κατάλαβα απόλυτα το ρόλο μου, θέλω να πω ένα ευχαριστώ στη δική μου αλλά και σε όλες τις μάνες του κόσμου για τα γράμματά τους.....
Για τα ξενύχτια τους και τις αγωνίες τους..και πάνω από όλα για την υπέρβαση που έκαναν για χατήρι μας.
Και ελπίζω να αποδειχτώ καλύτερός τους, τόσο που να μη χρειαστεί ποτέ να ξαναγράψω κάποιο γράμμα....
Να καταφέρω να εκφραστώ από τώρα και να φτιάξω μια υπέροχη σχέση μαζί τους, στηριζόμενος στις δικές μου εμπειρίες αλλά και στις νεότερες ιδέες της ανεπτυγμένης επιστημονικά...εποχής μας. -

# 10 στις 25/7/2004
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %

Παράθεση:
Originally posted by EPILEKTIKH_panidonistria
Ναταλία μου,

Ποτέ δεν είναι αργά, για το πρώτο βήμα!!!!!!

Κι αν δεν το έκαναν οι γονείς σου, κάνε το εσύ για κείνους!!! Θα νιώσεις τόσο όμορφα..... Θα έχει τόσο ευεργετικό αποτέλεσμα, που θ' αναρωτιέσαι γιατί δεν το είχες σκεφτεί νωρίτερα!

Ο "χρυσός κανόνας" είναι να μιλάμε για μας, για τα δικά μας συναισθήματα, για τις δικές μας τις σκέψεις..... Αυτό είναι το κανάλι που θα βοηθήσει στην πραγματική επικοινωνία. Όχι η στερεότυπη επανάληψη αυτών που ΔΕΝ έκαναν οι γονείς μας για μας, αλλά πώς νιώθουμε εμείς.

Μόνο στα 46 μου χρόνια κατάφερα να φτιάξω σχέση με τη μάνα μου!!! Κι ήρθε η στιγμή που την είδα βουρκωμένη να σηκώνει ικετευτικά τα χέρια και να λέει : "Τόσα ήξερα, τόσα έκανα"......... Κι αυτό για μένα ήταν σαν να μου ζητούσε συγνώμη....... Την αγκάλιασα ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 30 ΧΡΟΝΙΑ και μείναμε έτσι αγκαλιασμένες κοντά μισή ώρα, ψυθιρίζοντας η μια στην άλλη λόγια που δεν είχαμε πει ΠΟΤΕ...... Λόγια που χαράχτηκαν βαθιά μέσα μου.....

Λίγο πριν, είχα τολμήσει να το κάνω πράξη με το γιο μου κι όταν είδα τα θεαματικά αποτελέσματα, επεδίωξα να κερδίσω και το χαμένο χρόνο με τη μαμά μου.....

Είμαι περήφανη που τόλμησα!!!!

Η Επιλεκτική



Σε ευχαριστώ πολύ....
Με τιμά το γεγονός ότι με συμβουλεύεις...ότι διέθεσες λίγο από το χρόνο και τη σοφία που ήδη έχεις και την μοιράστηκες μαζί μου....

EPILEKTIKH_panidonistria

# 11 στις 26/7/2004
author
Γυναίκα / 67 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%
Πώς ένιωσες φίλε Ιππέα όταν έγραψες κι εσύ ανάλογο γράμμα;;

Είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα;;

Πόσο δίκιο έχεις για το πόσα χρειάζονται τα παιδιά μας.....

Δυστυχώς δεν υπάρχει σχολή για υποψήφιους γονείς... Οι περισσότεροι ανακαλύπτουμε τις συμβουλευτικές ομάδες όταν τα παιδιά μας φθάνουν στην εφηβία και δεν αναλογιζόμαστε πως τα προβλήματα δημιουργούνται πολύ νωρίτερα, έτσι ώστε να προλάβουμε δυσάρεστες καταστάσεις, όχι μόνο στις σχέσεις μας μαζί τους, αλλά και για τα ίδια...

Να είσαι καλά!

Η Επιλεκτική
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

EPILEKTIKH_panidonistria

# 12 στις 26/7/2004
author
Γυναίκα / 67 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%
Ψάχνοντας στο φόρουμ στην ενότητα Γονείς - Παιδιά, στάθηκα σε δυο απαντήσεις μιας έφηβης συνδίκτυας, σε δυο διαφορετικά θέματα. Μου έκαναν «κλικ» και γι' αυτό τις κάνω κόπυ-πέηστ εδώ.
Δημοσιεύτηκε στις 24-10-2003

Ας μιλήσω και εγώ που είμαι έφηβη και ζω αυτή την κατάσταση...
Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εμείς οι έφηβοι δύσκολα θα ανοιχτούμε στους γονείς μας, στην ηλικία που οι φίλοι παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή μας, εάν αυτοί πρώτα δεν μας έχουν δείξει ότι δεν θα μας κατηγορήσουν για οτιδήποτε αυτοί θεωρούν ασήμαντο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να φοβόμαστε να μιλήσουμε για ό,τι μας συμβαίνει, για ό,τι νιώθουμε στους γονείς μας, γιατί νομίζουμε ότι θα γελάσουν μαζί μας καθώς τα προβλήματα που έχουν αυτοί τα θεωρούν πιο σημαντικά.. Έτσι μένουμε με την εντύπωση του αυστηρού μπαμπά ή μαμάς που το μυαλό τους είναι κάμποσες δεκαετίες πίσω και δεν πρόκειται να καταλάβει τίποτα...

Έτσι νομίζουμε φυσικά.. γιατί αν ποτέ δεν έχουμε κάνει καμία συζήτηση με τους γονείς μας, πώς μπορούμε να βγάλουμε συμπέρασμα για τις αντιλήψεις και τις αντιδράσεις τους; Έτσι όποτε έχουμε μούτρα και πάμε σπίτι και δεν λέμε ούτε γεια και όταν μας ρωτάν :΄΄Πώς ήταν η μέρα σου σήμερα;΄΄ εμείς απαντάμε θυμωμένα ΄΄δεν μας παρατάς λέω εγώ΄΄ λέγοντας από μέσα μας ΄΄λες και αν ήξερες θα καταλάβαινες΄΄...

Έτσι μεταξύ εφήβων και γονέων υπάρχει ένα κενό επικοινωνίας.. και οι δύο πλευρές νομίζουν ότι αν προσπαθήσουν να επικοινωνήσουν θα βγει ο τηλεφωνητής και θα πει΄΄ η σύνδεση με τον συνδρομητή που καλέσατε δεν είναι εφικτή΄΄ Γιατί να μην προσπαθήσουμε και οι δύο πλευρές να γίνει αύτή η σύνδεση εφικτή; τόσο δύσκολο και χρονοβόρο είναι; Δεν νομίζω...
΄΄Παρακαλώ αναμένεται στο ακουστικό σας και ο χρήστης με τον αριθμό που καλέσατε θα λάβει το μήνυμα σας..΄΄

Αυτά πιστεύω εγώ σαν έφηβη...
καλή τύχη σε όλους τους γονείς που προσπαθούν να βρουν κώδικα επικοινωνίας με τα παιδιά τους.. μα μην ξεχνάτε πως και αυτά μιλάν την ίδια γλώσσα με εσάς οκ; (ή σχεδόν την ίδια)

-------------------

Δημοσιεύτηκε 4-2-2004

Παιδικά μας παράπονα..
εγώ που ακόμα είμαι παιδί μπορώ να πω τα τωρινά μου παράπονα..
Αυτό που θα θελα να ζητήσω είναι...λιγάκι επικοινωνία, λιγάκι σημασία.. Αυτό είναι το παράπονό μου.. ότι σε αυτό το σπίτι ο μόνος που μου δίνει σημασία είναι η γιαγιά και αυτή μονάχα αν είμαι άρρωστη.. Δηλαδή τι πρέπει να είμαι άρρωστη για να υπάρχω???
Δεν ζητάω τίποτα υπερβολικό.. ή μήπως ζητάω?
--------------------------------
Με άλλα λόγια, τα ζητούμενα των παιδιών μας είναι :

1.- Επικοινωνία
2.- Επικοινωνία
3.- ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ!!!!!!!

Η Επιλεκτική

Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.

# 13 στις 30/7/2004
author
Ανενεργό μέλος
Θέματα:
Απαντήσεις:
'Aρεσαν+: %
Επικοινωνια ναι ζηταμε ολοι μας αλλα οχι να φτανουμε και στα ακρα....η επικοινωνια μπορει να χαρακτηριστει και ανακριση 3 βαθμου οποτε προσοχη γιατι ολα τα παιδια δεν ειναι ιδια και ουτε βλεπουν τους γονεις τους με την ιδια οπτικη γωνεια....

EPILEKTIKH_panidonistria

# 14 στις 31/10/2004
author
Γυναίκα / 67 / Σε διάσταση
Ν. Αττικής (Αθήνα) / Αγία Παρασκευή
Θέματα: 40
Απαντήσεις: 1.714
'Aρεσαν+: 0%
Ανεβάζω το θέμα, σαν απάντηση στο θέμα του φίλου Ταρατατά...

Η Επιλεκτική
Ό,τι μάθαμε για να επιβιώσουμε, μας είναι άχρηστο για να ΖΗΣΟΥΜΕ! Εδώ http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=1662&page=3 βρίσκεται η αιτιολόγηση του ψευδωνύμου μου.
Σελίδα : 1
Δεν μπορείτε να απαντήσετε